Jestem przeciwna. Te dzieci nie są niczemu winne. Mają prawo do zycia, tak jak każdy. Kim my do cholery jesteśmy żeby decydować, czy ma ono żyć czy nie?

Przyszło z sieci:


Zimny marcowy wiatr tańczył za oknem szpitala w Dallas, kiedy lekarz wszedł do małego pokoju, w którym leżała Diana Blessing. Była wciąż osłabiona po operacji.

Jej mąż, David, trzymał ją za rękę. Drżeli w oczekiwaniu na informacje. Tamtego popołudnia, 10 marca 1991 roku, komplikacje zmusiły Dianę, która była dopiero w 24 tygodniu ciąży, do cesarskiego cięcia. Miało ono sprowadzić na świat córeczkę pary, Danę Lu Blessing.
Rodzice mieli świadomość, że mierząca 30 i pół centymetra i ważąca 708 gram córeczka, urodziła się niebezpiecznie wcześnie. Słowa lekarza zdawały się być raniącymi ich bombami.
"Nie wydaje mi się, żeby były szanse na jej przeżycie": powiedział tak delikatnie jak mógł.
"Jest tylko 10 procent szans, że przetrwa tę noc. Nawet wtedy, gdy jakimś cudem przetrwa, jej przyszłość może być bardzo okrutna".
Sparaliżowani niedowierzaniem David i Diana słuchali lekarza, który opisywał problemy, jakim Dana musiałaby stawić czoła, gdyby przeżyła: nigdy nie byłaby w stanie chodzić, mówić, prawdopodobnie byłaby niewidoma i podatna na inne urazy tj. porażenie mózgowe, całkowity niedorozwój mózgowy i wiele innych.

Wszystko co mogła wykrztusić Diana to zaprzeczenie.

Ona, mąż David i ich 5-letni syn Dustin, długo marzyli o tym, że pewnego dnia Dana stanie się częścią ich rodziny.
Teraz, w ciągu kilku godzin, ich marzenie zaczęło oddalać się coraz bardziej.

Z biegiem dni nowe troski spadały na barki Diany i Davida. Okazało się, że system nerwowy Dany jest niedojrzały i najdelikatniejszy pocałunek lub pieszczota mogły tylko przyczynić się do jej cierpienia. Rodzice nie mogli nawet kołysać ich malutkiej dziewczynki przy piersi i wspomagać jej siłą ich miłości.
Wszystko, co mogli robić, kiedy Dana w plątaninie rurek i przewodów walczyła o życie pod ultrafioletowym światłem, to modlić się aby Bóg był blisko ich drogocennej maleńkiej córeczki.
Przydarzały się chwile kiedy Dana nagle jakby nabierała sił.
Mijały tygodnie, przybywały kolejne gramy i znikome ilości sił.
W końcu kiedy Dana miała 2 miesiące, jej rodzice mogli ją wziąć w ramiona po raz pierwszy.
Dwa miesiące później, chociaż lekarze nadal delikatnie, acz nieustępliwie ostrzegali że to tylko szansa na przetrwanie a nie na normalne życie, Dana wyszła ze szpitala. Rodzice, tak jak od początku tego pragnęli, zabrali ją do domu.

Pięć lat później, Dana była drobną, ale zaczepną małą dziewczynką, z lśniącymi szarymi oczami i nienasycona chęcią życia.
Nie okazywała żadnych oznak psychicznego czy fizycznego osłabienia. Była po prostu wszystkim, czym może być mała dziewczynka… i więcej. Jednak to jeszcze nie jest koniec jej historii.
Pewnego gorącego popołudnia, latem 1996 roku, Dana siedziała na kolanach mamy. Było to w parku, niedaleko domu (Irving, Texas), gdzie jej brat Dustin trenował ze swoja drużyną piłkarską.
Jak zawsze Dana szczebiotała do swojej mamy i kilku innych dorosłych, kiedy nagle ucichła. Przytulając ramiona do siebie mała Dana zapytała
"Czujecie to?"
Diana wyczuwając w powietrzu nadchodzącą burzę, odpowiedziała:
"Tak pachnie jak nadchodzący deszcz."
Dana zamknęła oczy i spytała jeszcze raz:
"Czujesz to?"
Jeszcze raz jej mama odpowiedziała:
"Chyba zaraz będziemy mokre, pachnie deszczem."
Nadal zauroczona chwilą Dana potrząsnęła głową, pogłaskała ramiona swoimi malutkimi rączkami i głośno oznajmiła,
"Nie, pachnie jak ON. Pachnie jak Bóg kiedy kiedy kładziesz głowę na jego piersi."


Łzy zaszkliły się w oczach Diany kiedy Dana radośnie zeskoczyła z ławki by bawić się z innymi dziećmi. Słowa jej córki potwierdziły to, co do czego Diana i jej najbliżsi nie mieli wątpliwości, przynajmniej głęboko w sercach, od początku.
Podczas tych długich dni i nocy swoich pierwszych dwóch miesięcy, kiedy jej nerwy były zbyt delikatne aby jej dotykać, Danę Bóg przytulał do swojej piersi i to Jego zapach przesycony miłością Dana pamięta tak dobrze.

Aborcja jest bardzo kontrowersyjnym tematem, mało co sobie oczu w niektórych momentach nie wydrapaliście .

Moja opinia: jestem zdania, że aborcja powinna być dopuszczalna gdy
- jest wynikiem gwałtu
- dziecko nie przeżyje kilku miesięcy lub będzie miało straszne wady rozwojowe
- zagrożenie zdrowia lub życia matki.

Co do drugiego myślnika (bo zaraz się posypie - że nie wiadomo, że przeżyje, że co ja za bzdury plotę) -> często jest tak, ze gdy ciąża jest słaba, to się ją sztucznie utrzymuje, inaczej nastąpiłoby poronienie.Nie znam statystyk, ale część ciąż zostałby usunięta przez naturę z powodu wad właśnie. A diagnostyka prenatalna nie jest przecież doskonała.