Alicja z Krainy Koszmarów :: Kącik Twórczości / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Prof. Alicja Chybicka odebrała nagrodę Rzecznika Praw Obywatelskich

Niesłyszący: założenia ustawy o jęz. migowym wymagają dopracowania

[F. ogólna] Zachód słońca nad morzem - opisk zjawisk

Mara, nocny koszmar, do snu jej się wkrada,
Głosem, co dreszcz przyprawia, ze swych grzechów się spowiada,
By nie uciekła, trzyma ją swą ręką kościstą
Porywa siłą, w otchłani chłodną przestrzeń mglistą,
Zostawia ją samotnie, w sennej Koszmarów Krainie,
Ogarnia ją trwoga, strach co samoistnie nie minie,
Zielonooki kot-przewodnik, podąża za nią by się nie zgubiła,
Gdy za cieniem królika, na oślep będzie goniła,
Biegnie Alicja, w chaosie, na złamanie karku,
W ciemności, bo nie dostała od światła podarku,
Jej droga labiryntem, nieskończenie poplątanym,
Wśród najciemniejszych, ślepych ścieżek , do nikąd przekłamanych,
To co ważne, umyka zbyt szybko, zagubiła cień królika,
Przed jej obliczem wyrosła, tajemnicza postać Kapelusznika,
Czemu twarz pod rondem kapelusza skryta, pragnie ukrycia?
Mimo to zaufała, on wlał w jej kielich truciznę do wypicia,
Spragnione usta, nie wyczuły smaku goryczy, nie były na to gotowe,
Nie umarła, lecz usnęła, a w tym śnie, przeniosła się na Pola Krykietowe,
Z przerażeniem widzi, że gra o jej życie się na nich rozgrywa,
Królowa Pik zdradziecka, fałszywa oszukuje, Alicja przegrywa…
Niesłusznie pojmana, do kamiennego lochu wtrącona,
Za bezprawne wtargnięcie, niewinna niesłusznie osądzona,
Głęboki oddech, zachód Słońca, ostatni blask Księżyca,
Nawet w tak czarnym, smutnym Świecie tak bardzo ją zachwycał…

komentuj publikację