• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Gerhard Domagk

    20.09.2009. 19:35
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Gerhard Domagk (ur. 30 października 1895 w Łagowie, zm. 24 kwietnia 1964 w Burgberg k. Königsfeld w Schwarzwaldzie) - niemiecki lekarz patolog i mikrobiolog.

    Studiował medycynę na Uniwersytecie w Kilonii. W latach 1901-1909 mieszkał w Sommerfeld (dzisiejszym Lubsku), przy obecnej ulicy Gazowej 6. Ukończył Ewangelickie Męskie Gimnazjum Miejskie w Legnicy. W czasie I wojny światowej początkowo walczył w formacjach bojowych, a następnie w sanitarnych (w szpitalach przeciwcholerycznych w Rosji). Od 1924 pracował naukowo na Uniwersytecie w Greifswaldzie, a od 1928 był profesorem patologii i anatomii patologicznej Uniwersytetu w Münster, gdzie prowadził badania nad fagocytami. Współpracował także z laboratoriami I.G. Farbenindustrie w Wuppertal-Elberfeld. Pozostając pod wpływem Paula Ehrlicha, sprawdzał bakteriobójcze własności nowych barwników, otrzymywanych przez naukowców pracujących w zakładach w Eberfeld.

    W 1935 roku ogłosił, że czerwonopomarańczowy barwnik z grupy sulfonamidów zwany prontosilem skutecznie zwalcza infekcje powodowane przez bakterie zwane paciorkowcami. Tym samym po raz pierwszy stwierdzono, że jakiś środek chemiczny może działać in vivo na powszechnie występujące bakterie chorobotwórcze. Barwniki badane wcześniej działały jedynie na znacznie większe od bakterii pierwotniaki.

    To odkrycie zapoczątkowało stosowanie sulfonamidów w lecznictwie i zainspirowało wielu naukowców do pracy nad nowymi lekami z tej grupy. Nawet odkrywca penicyliny, Alexander Fleming porzucił wtedy badania nad swoimi antybiotykiem na rzecz prontosilu. Najważniejszych ustaleń dokonał jednak Daniel Bovet wraz z zespołem. Prontosil i inne leki z grupy sulfonamidów ocaliły życie wielu ludzi " m.in. Franklina D. Roosevelta, Winstona Churchilla oraz córki samego Domagka.

    W 1939 Gerhard Domagk otrzymał za to odkrycie Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny. Nie mógł wówczas przyjąć nagrody ze względu na naciski władz niemieckich, pozostających w konflikcie z komisją noblowską po przyznaniu Pokojowej Nagrody Nobla Carlowi von Ossietzky'emu. Odebrał ją dopiero w 1947.

    Po II wojnie światowej skoncentrował się na zwalczaniu gruźlicy i stosowaniu chemioterapii w walce z rakiem. W 1946 wprowadził do leczenia gruźlicy tiosemikarbazony. Wydał podręcznik patomorfologii i chemioterapii i chorób zakaźnych (1947).

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Prontosil (sulfamidochrysoidinum) – organiczny związek chemiczny z grupy barwników azowych, będący jednocześnie prolekiem z grupy sulfonamidów. Był jednym z pierwszych skutecznych leków bakteriobójczych. Przeciwbakteryjne działanie sulfonamidów zostało odkryte w 1934 roku przez niemieckiego patologa Gerharda Domagka, za co w 1939 roku przyznano mu Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny. Gerhard Domagk (ur. 30 października 1895 w Łagowie, zm. 24 kwietnia 1964 w Burgberguniemiecki lekarz patolog i mikrobiolog. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny w 1939. George Wells Beadle (ur. 22 października 1903, zm. 9 czerwca 1989) - amerykański genetyk. W 1958 wraz z Edwardem Lawrie Tatumem zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za badania nad Neurospora crassa, które doprowadziły do stworzenia hipotezy „jeden gen = jeden enzym”. Drugą połowę Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny w 1958 otrzymał Joshua Lederberg za odkrycie mechanizmów rekombinacji genetycznej u bakterii.

    Nagroda Laskera – amerykańska nagroda naukowa za badania w dziedzinie medycyny. Nagroda ta jest przyznawana od 1946 żyjącym badaczom przez fundację Lasker Foundation, założoną przez pioniera reklamy Alberta Laskera i jego żonę Mary Woodward Lasker (później znaczącą aktywistkę w dziedzinie badań medycznych). Nagrody cieszą się znacznym prestiżem i czasem są nazywane amerykańskim Noblem. Do roku 2005, 71 z laureatów zdobyło później Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny. Robert Koch, właściwie: Heinrich Hermann Robert Koch (ur. 11 grudnia 1843 w Clausthal, zm. 27 maja 1910 r. w Baden-Baden) – niemiecki uczony, lekarz i bakteriolog. Odkrywca m.in. bakterii wywołujących wąglika, cholerę i gruźlicę. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1905 r. za badania nad gruźlicą. Wprowadził do praktyki pożywki zestalane żelatyną.

    John James Richard Macleod (ur. 6 września 1876 w Clunie k. Dunkeld, Perth and Kinross, Szkocja, Wielka Brytania, zm. 16 marca 1935 w Aberdeen) – fizjolog szkocki, laureat Nagrody Nobla w 1923 roku. Ukończył medycynę na uniwersytecie w Aberdeen (1898) i wkrótce wyjechał do pracy naukowej na uczelniach zagranicznych. Pracował w Lipsku, Cleveland (Ohio), od 1918 na Uniwersytecie Toronto. W 1928 roku powrócił do Szkocji i został profesorem uniwersytetu w Aberdeen. Richard Axel (ur. 2 lipca 1946 w Nowym Jorku) – amerykański lekarz, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizjologii i medycyny w roku 2004 za badania nad receptorami węchowymi i układem węchowym.

    Barry James Marshall (ur. 30 września 1951 w Kalgoorlie) – australijski lekarz i naukowiec, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizjologii i medycyny w roku 2005 wspólnie z Robinem Warrenem za udowodnienie, że bakterie Helicobacter pylori są odpowiedzialne za stany zapalne żołądka oraz chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy. Odkrycie to pozwoliło na skuteczne leczenie tych przypadłości za pomocą antybiotyków. Edwin Gerhard Krebs (ur. 6 czerwca 1918 w Lansing w stanie Iowa, zm. 21 grudnia 2009 w Seattle) – amerykański biochemik i lekarz, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie medycyny w 1992 za odkrycie odwracalnej fosforylacji białek i jej roli biologicznej. W 1989 roku otrzymał również Nagrodę im. Alberta Laskera w dziedzinie podstawowych badań medycznych ( tzw. amerykański Nobel).

    Nagroda Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny (szw. Nobelpriset i fysiologi eller medicin) – jest nagrodą przyznawaną corocznie przez Instytut Karolinska za wyjątkowe osiągnięcia naukowe z różnych dziedzin fizjologii lub medycyny. Jest jedną z pięciu Nagród Nobla ustanowionych w testamencie przez Alfreda Nobla (zm. w 1896 roku). Jak zapisał on w swoim testamencie, nadzór nad nagrodą sprawuje Fundacja Noblowska, a przyznawana jest ona przez zgromadzenie wybierane przez Instytut Karolinska. Określana potocznie jako „Nagroda Nobla z medycyny”, w rzeczywistości była precyzyjnie opisana przez Nobla w jego testamencie, jako nagroda z „fizjologii lub medycyny”. Z tego powodu może być przyznana w każdej ze szczegółowych dziedzin obu tych nauk. Pierwszym laureatem nagrody był w roku 1901 Niemiec Emil Adolf von Behring.

    Eric Frank Wieschaus (ur. 8 czerwca 1947 w South Bend, Indiana) - amerykański biolog, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny, którą otrzymał w 1995 roku, wraz z Christiane Nüsslein-Volhard i Edwardem B. Lewisem za badania nad genetyczną kontrolą rozwoju zarodka z wykorzystaniem muszki owocowej (łac. Drosophila melanogaster).

    Sulfadimetoksyna, (sulfadimetoxinum) – lek z grupy sulfonamidów, amid kwasu sulfanilowego i 2,6-dimetoksypirymidyny. Stosowany u ludzi tylko w Rosji, jako chemioterapeutyk w monoterapii oraz w połączeniu z metylouracylem (4,6-dihydroksy-2-metylopirymidyna), trimekainą i chloramfenikolem (zewnętrznie, w postaci maści). Jest jednym z sulfonamidów długo działających (powyżej 20h) (inne to sulfabromometazyna i sulfaetoksypirydazyna), dlatego podaje się do raz na dobę. Występuje pod nazwami handlowymi Madroxin, Di-Methox i Albon. Dickinson Woodruff Richards, Jr. (ur. 30 października 1895 – zm. 23 lutego 1973) – amerykański lekarz i fizjolog, laureat Nagrody Nobla, którą otrzymał w 1956 roku wraz z André Cournandem i Wernerem Forssmannem za prace z fizjopatologii krążenia oraz za badania nad cewnikowaniem serca.

    Dodano: 20.09.2009. 19:35  


    Najnowsze