• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niels Bohr

    20.09.2009. 14:31
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Niels Henrik David Bohr (ur. 7 października 1885 w Kopenhadze, zm. 18 listopada 1962 w Kopenhadze) fizyk duński, laureat Nagrody Nobla z dziedziny fizyki w roku 1922 za opracowanie teorii budowy (struktury) atomu.

    Jego prace naukowe przyczyniły się do zrozumienia budowy atomu oraz rozwoju mechaniki kwantowej.

    Urodził się w Kopenhadze jako syn Christiana Bohra, profesora fizjologii uniwersytetu w Kopenhadze i Ellen Adler, pochodzącej z bogatej żydowskiej rodziny aktywnej w duńskich kołach finansowych i politycznych. Uzyskał tytuł doktora na Uniwersytecie w Kopenhadze w 1911 roku. W Manchesterze podjął pod nadzorem Ernesta Rutherforda pracę nad teorią budowy atomu opierając się na teoriach Rutherforda. W 1913 roku opublikował pracę, w której opisał swój model budowy atomu wodoru. Oparł swój model na pewnych postulatach.

    * Pierwszy: moment pędu elektronu jest równy nhbar (h kreślne " stała Plancka h podzielona przez 2π). Tylko na orbicie zgodnej z tym postulatem, elektron nie promieniuje.
    * Drugi postulat: Różnica energii elektronu na dwóch sąsiednich orbitach jest równa stała Plancka pomnożona przez częstotliwość fali promieniowania. Postulat ten tłumaczy tzw. widmo atomowe.

    Dalsze orbity zawierają więcej elektronów niż bliższe, co tłumaczy chemiczne własności pierwiastków. Elektron może przemieszczać się pomiędzy poszczególnymi orbitami dzięki emisji lub pochłanianiu fotonów. Jego założenia stały się podstawą mechaniki kwantowej.

    W roku 1916 Bohr został profesorem na Uniwersytecie w Kopenhadze, a w 1920 " kierownikiem nowo stworzonego Instytutu Fizyki Teoretycznej. W roku 1922 otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki za rozwinięcie swojej interpretacji mechaniki kwantowej.
    Bohr był orędownikiem najbardziej egzotycznych idei mechaniki kwantowej, czyli zjawiska dualizmu korpuskularno-falowego oraz zasady nieoznaczoności. Razem z Maxem Planckiem prowadzili na ten temat ożywione dyskusje z Albertem Einsteinem, który był zwolennikiem teorii w duchu mechaniki klasycznej.

    Jeden ze studentów Bohra, Werner Heisenberg podczas wojny kierował niemieckim projektem budowy bomby atomowej. W 1941 roku, kiedy Dania była okupowana przez Niemcy, Heisenberg odwiedził Bohra w Kopenhadze, dzięki czemu ten posiadł pewną wiedzę na temat hitlerowskich planów. W roku 1943 Bohr uciekł do Szwecji, aby uniknąć aresztowania przez Gestapo. Potem przedostał się do Londynu a stamtąd, udał się do USA. Był członkiem projektu Manhattan, jednak nie wniósł większego wkładu do pracy, bo miał moralne wątpliwości, czy należy budować broń masowej zagłady. Kiedy wrócił po wojnie do Kopenhagi był orędownikiem pokojowego wykorzystania energii atomowej. Zmarł w Kopenhadze 18 listopada 1962 roku.

    Słynne spotkanie Bohra z Heisenbergiem

    W jednym z wywiadów Heisenberg stwierdził, że chciał z Bohrem zawrzeć pakt o zaprzestaniu przez naukowców prac nad bombą atomową po obu stronach konfliktu. Powiedział też, iż niemieccy naukowcy robili wszystko by skierować prace tylko w kierunku produkcji energii atomowej i nie wytwarzać broni. Bohr zaprzeczył tym twierdzeniom. Potwierdził przekazanie przez Heisenberga informacji o niemieckiej pracy nad energią atomową, ale stwierdził też, że Werner uważał Niemców za przyszłych zwycięzców wojny. Bohr zaprzeczył istnieniu jakiegokolwiek paktu.

    Zainspirowany tą historią pisarz Michael Frayn, stworzył sztukę Kopenhaga, która w fabularyzowany sposób przedstawiała słynną rozmowę obu naukowców. Sztuka ta została wiele razy wystawiona w amerykańskich teatrach.

    Aby uczcić Bohra jego nazwiskiem nazwano pierwiastek o liczbie atomowej 107- bohr.

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Aage Niels Bohr (ur. 19 czerwca 1922 w Kopenhadze, zm. 8 września 2009) – duński fizyk teoretyk. Od 1956 roku był profesorem Instytutu Fizyki Teoretycznej im. N. Bohra Uniwersytetu w Kopenhadze, a w latach 1963-1970 jego dyrektorem. Był czwartym synem fizyka Nielsa Henrika Bohra i Margrethe Bohr. Model budowy atomu Bohra – model atomu wodoru autorstwa Nielsa Bohra. Bohr przyjął wprowadzony przez Ernesta Rutherforda model atomu, według tego modelu elektron krąży wokół jądra jako naładowany punkt materialny, przyciągany przez jądro siłami elektrostatycznymi. Przez analogię do ruchu planet wokół Słońca model ten nazwano "modelem planetarnym atomu". Niels Henrik David Bohr (ur. 7 października 1885 w Kopenhadze, zm. 18 listopada 1962 tamże) – duński fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w 1922 za opracowanie badania struktury atomu.

    Promień atomu Bohra to teoretycznie obliczony, (na podstawie modelu kwantowego atomu zaproponowanego przez Nielsa Bohra) promień orbity, na której znajduje się elektron na pojedynczym atomie wodoru, w stanie podstawowym, w całkowitej próżni. Promień ten wynosi 0,529 177 210 92(17) · 10 m. Powłoce tej odpowiada energia elektronu o wartości ok. -13,6 eV (energia stanu podstawowego atomu wodoru). Bohr bug – rodzaj błędu programu komputerowego, który jest w pełni powtarzalny - jednak jego przyczyny są nieznane. Pojęcie nawiązuje do modelu atomu Bohra, który opisuje w sposób zgodny z doświadczeniami zachowanie atomu wodoru, jednak nie podaje przyczyn takiego zachowania.

    NORDITA – Skandynawski Instytut Fizyki Teoretycznej (ang. Nordic Institute for Theoretical Physics) – organizacja międzynarodowa zajmująca się badaniami w dziedzinie fizyki teoretycznej. Założona w roku 1957 w Kopenhadze przez prof. Nielsa Bohra i szwedzkiego ministra Torstena Gustafsona. Na jesieni 2006 przeniesiona do ośrodka uniwersyteckiego Alba Nova w Sztokholmie. Harald Bohr (ur. 22 kwietnia 1887 w Kopenhadze, zm. 22 stycznia 1951 w Gentofte) – duński matematyk i futbolista, młodszy brat Nielsa Bohra.

    Eksperyment Francka-Hertza – eksperyment fizyczny, którego autorami była para niemieckich naukowców – James Franck oraz Gustav Ludwig Hertz. Doświadczenie nagrodzono w 1925 roku Nagrodą Nobla za odkrycie praw rządzących zderzeniem elektronu z atomem. Eksperyment ten potwierdził istnienie dyskretnych stanów stacjonarnych postulowanych w modelu atomu Bohra.
    Instytut Nielsa Bohra (duń. Niels Bohr Institutet for Astronomi, Fysik og Geofysik) – duński instytut badawczy. Zajmuje się badaniami naukowymi w dziedzinie astronomii, geofizyki, nanotechnologii, fizyki cząstek elementarnych, mechaniki kwantowej i biofizyki.

    Orbital s – orbital, czyli falowa funkcja własna elektronu w polu oddziaływania jądra lub rdzenia atomowego, który odpowiada pobocznej liczbie kwantowej l = 0. Energia elektronu na orbitalu s jest zależna od wartości głównej liczby kwantowej, n. Wartości funkcji falowej w różnych punktach sferycznej chmury elektronowej otaczającej ładunek centralny nie zależą od kierunku promienia sfery. Charakter ich zależności od odległości od centrum jest różny dla różnych liczb kwantowych n. Najbardziej prawdopodobne jest znalezienie elektronu w takiej odległości od jądra, która jest zbliżona do promienia odpowiedniej orbity Bohra.

    Bohr (Bh, łac. bohrium), wcześniej unnilseptium (Uns) – pierwiastek chemiczny, metal przejściowy z grupy manganowców. Nie występuje naturalnie na Ziemi. Nazwa pochodzi od nazwiska duńskiego fizyka Nielsa Bohra.

    Vallis Bohr - dolina księżycowa o długości 80 km, której środek ma współrzędne selenograficzne 12,4°N; 86,6°W. Dolinę nazwano na cześć duńskiego fizyka Nielsa Bohra, nazwa została zatwierdzona przez Międzynarodową Unię Astronomiczną w roku 1976. Mionium (symbol Mu) – nazwa egzotycznego atomu zbudowanego z antymionu i elektronu (μ i e). Mionium strukturą przypomina atom wodoru; antymion, którego masa jest 207 razy większa od elektronu, zajmuje w nim miejsce protonu. Ze względu na dużą różnicę mas cząstek mionium przypomina atom wodoru także pod względem energii jonizacji i promienia atomu w modelu Bohra. Stan podstawowy mionium ma energię -13,54 eV, bardzo bliską wartości -13,64 eV dla wodoru.

    Dodano: 20.09.2009. 14:31  


    Najnowsze