Witam!

Proszę was o sprawdzenie i poprawienie błędów w zadaniach.

W zadaniu 9 nie zrobiłem równań, bo nie wiedziałem z czym te związki połączyć. Zadania są na zdjęciach.

Prosze kliknąć na miniaturkę, obraz się powiększy, daje też linki do zdjęć w pełnych rozmiarach. To dla mnie ważne, z góry dziękuję każdemu. Pozdrawiam.









Link do zdjęcia z pełnym rozmiarze 1


Link do zdjęcia w pełnym rozmiarze 2

Ad. 1.

Brak reakcji jonowej skróconej.

Ad. 2.

Brak przypisanych kolorów.

Ad. 3.

Taka uwaga, że oranż metylowy zmienia kolor przy innym pH aniżeli 7. Trochę mniej, ≈ 4.

Ad. 5.

Nie ma czegoś takiego jak . Albo albo

Ad. 6.

Ta reakcja przypisana do hydrolizy, jest taka sobie. Można by sie spierac czy reakcja jonu z wodą to jest hydroliza. Teoretycznie to tak, ale jakiś nauczyciel mógłby sie teoretycznie doczepić do niej. Jeśli taka była podana to okej, ale jeśli sam wymyślałes, to lepiej napisz jakąś inną, tak dla spokoju.

Ad. 7.

Nie umiem rozczytać. A poza tym co to jest ph?

PS. Kto układał te zadania?


wymiennik

Hihi, co to jest taka sobie reakcja?? Pewnie, że ta reakcja hydrolizy (punkt 6) jest jak najbardziej poprawna. W myśl teorii Lewisa jon żelaza II jest w tej reakcji kwasem a czateczka wody zasadą i wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Dzięki bardzo. Te pytania układała nauczycielka chemii.

Czyli, mam rozumieć, że te zadania o których nie wspomniałeś w swojej wypowiedzi są poprawnie zrobione(chodzi o drugą część czyli zadania od 8 do 12), tak?

I jeszcze do zad. 5

Tam jest tak napisane: ......... (pod wpływem wody)--> Na + HCO

Tam gdzie kropki trzeba wpisać nazwę związku dysocjowanego, to NaHCO będzie dobrze?

Ale ja nie twierdzę, że ta reakcja jest niepoprawna. Tylko zgodnie z definicją hydroliza jest reakcją związku z woda, a nie jonu z woda.
Ja doskonale zdaję sobie sprawę, że takie zapisanie reakcji jest pewnym uproszczeniem i wyjaśnieniem teoriii Bronsteda i pokazanie sensu, tego co jest kwasem, a co zasadą.
Ale nie spierajmy się o kwestie formalne i semantyczne.


wymiennik

Wręcz odwrotnie, zapis reakcji o którym rozmawiamy nie jest wcale żadnym uproszczeniem. Zapis jonowy tej reakcji ukazuje sens reakcji hydrolizy. W tym przypadku, z tego zapisu dowiadujemy się, że hydrolizie tak naprawdę ulega jon żelaza II. Niezależnie od tego od jakiej soli mocnego kwasu ten jon pochodzi, czy będzie to chlorek, azotan czy może siarczan, to i tak zapis jonowy reakcji hydrolizy będzie wyglądał tak samo. Oznacza to, że tak na prawdę to właśnie obecność tego jonu jest odpowiedzielna za reakcję hydrolizy i jej charakter, w tym przypadku hydroliza kationowa i odczyn kwaśny roztworu, co doskonale tłumaczy teoria Lewisa (nie Bronsteda, bo wg teorii Bronsteda żadną miarą jonu żelaza II kwasem nazwać się nie da). Podsumowując, moja reakcja to nie żaden spór o kwestie formalne albo też semantyczne a jedynie wyjaśnienie, że poddano w wątpliwość coś w stosunku do czego wątpliwości być nie powinno.

Zgodnie z obecnie panująca definicją hydroliza jest reakcją związku z wodą, a nie jonu z woda. Dlatego poddałem pod wątpliwośc tę reakcję. Zaznaczam, że nie twierdzę, że jest ona niepoprawna.
Teroia Bronsteda także tłumaczy tę reakcję, gdyż występuje sprzężona para kwas - zasada.


kwas + zasada = zasada + kwas

Są dwie sprzężone ze soba pary kwas - zasada pozostające w równowadze kinetycznej i termodynamicznej.

Napisałeś, że niezależnie od tego jak to by była sól, to zapis jonowy wyglądałby tak samo.




Po napisaniu oby reakcji w formie skróconej powstanie nam równowagowa reakcja autodysocjacji wody, w której powstaje jon hydroniowy. To także świadczy o tym, że te reakcje przebiegają zgodnie z teorią Bronstedfa i mamy na poczatku dwie pary sprzężonych zasad.
Zgadzam sie z toba, że w przypadku mocnego kwasu, to jon metalu odpowiada za odtworzenia słabej zasady.
Zgadzam się także, że reakcja ta przebiega także zgodnie z teorią Lewisa.
Zgodnie z teriami to jest reakcja hydrolizy, ale zgodnie z definicją hydroliza nie, więc tylko tutaj jest różnica. Poprostu definicja hydrolizy jest nieprecyzyjnie sformułowana.
Dobra muszę kończyć swoje teoretyczne dywagacje, bo zaraz zaczynam laborkę.


wymiennik

Cytat

Zgodnie z obecnie panująca definicją hydroliza jest reakcją związku z wodą, a nie jonu z woda.

Definicja mówi o tym, że hydroliza to rozpad związku pod wpływem reakcji z rozpuszczalnikiem w naszym przypadku: wodą, nie ma natomiast mowy o tym z czym rozpuszczalnik ma reagować czy z całą cząsteczką czy z jonem. Jeżeli dysponujesz litereaturą która mówi jak cytujesz to proponuję ją wyrzucić do kosza. Zresztą przecież wiadomo, że w wodzie np. sól FeSO4 znajduje sie w postaci jonów Fe2+ i SO42- więc zupełnie bez sensu jest upieranie się, że reakcja wody przebiega z całą czasteczką soli, przecież w wodzie takowych wogóle nie ma.

Cytat

Teroia Bronsteda także tłumaczy tę reakcję, gdyż występuje sprzężona para kwas - zasada.

Chyba jednak nie. Teoria Bronsteda mówi, że kwasem jest substancja zdolna do oddawania protonów, a jon żelaza żadną miarą do oddawania protonów nie jest zdolny bo takowych po prostu nie posiada. Natomiast rozpisane przez Ciebie pary kwas-zasada wynikają z tego że jon żelaza II w tej reakcji jest kwasem ale według teorii Lewisa.

Cytat

Napisałeś, że niezależnie od tego jak to by była sól, to zapis jonowy wyglądałby tak samo.

Napisałem, że niezależnie od tego jaka by to była sól mocnego kwasu a to zasadnicza róznica dla procesu hydrolizy.

Co do zapisanych reakcji hydrolizy siarczku i siarczanu żelaza II nie ryzykowałbym stwierdzenia, że skrócony zapis jonowy tych reakcji pozwoli nam otrzymać reakcję autodysocjacji wody. Pierwsza reakcja wogóle nie zajdzie bo jest to sól słabego kwasu i słabej zasady a takie, jak wiadomo, hydrolizie nie ulegają. Natomiast w drugim przypadku powstaje po prawej stronie nierozpuszczalny wodorotlenek żelaza II, nie da się więc go rozpisać na jony i uprościć jonów żelaza II występujących po lewej stronie reakcji.

Zdaje sobie sprawę, że na temat hydrolizy panują obiegowe uogólnienia typu, że jest to reakcja z wody z cząsteczką soli. Ale może jednak lepiej się troszkę zastanowić przed powielaniem tego rodzaju błędnych sformułowań, bo przecież od razu widać że jeżeli mamy doczynienia z rozpuszczalną solą w wodzie to woda nie może reagować z całą czasteczką ponieważ ta już dawno rozpadła się na jony i reakcja hydrolizy w tym przypadku jest możliwa jedynie poprzez reakcję jonu z wodą.
Zupełnie inaczej ma sie sprawa w przypadku chemii organicznej gdzie mamy doczynienia z substancjami niepolarnymi i w wielu przypadkach, jeżeli nie w wiekszości, hydroliza przebiega w wyniku reakcji rozpuszczalnika z całą cząsteczką zwiazku.

Reakcja hydrolizy przebiega zarówno z kationem jak i anionem. Więc upieranie się, że rekacja zajdzie tylko z jednym jonem jest niepoprawna.
Literatura na podstawie której się opieram nie jest żadną książką do liceum tylko profesjonalną literatura naukową.
Nieprawdą jest, że jon żelaza nie jest w tej reakcji kwasem. Tworząc wodorotlenek żelaza oddaje kolejne elektrony tworząc wiązania. Elektrony te ie sa typowymi elektronami walencyjnymi wchodzącymi w skład wiazania, w przestrzeni elektronowej znajdują się pomiedzy powłoką 3d a 4s.
Ja zaryzykuję stwierdzenie, że w obu przypadkach następuje reakcja autodysocjacji. Reakcja słabego kwasu ze słabą zasadą achodzi, tylko nie wprost jak w przypadku par mocny kwas/słaba zasada i na odwrót.
W drugim przypadku mimo nierozpuszczania wodortlenku żelaza reakcja autodysocjacji wody zachodzi, gdyz zachodzi ona zawsze w takich warunkach.
Moja wiedza nie jest wyzsana z palca i jest poparta pewnym, choć nie bardzo dużym, doświadczeniem.
Teoria, wg której hydroliza jest definiowana jako reakcja związku z wodą jest definicją przyjętą przez PTCh, międzynarodową organizację IUPAC, ECS oraz ACS. I takie definicje panują. Definicje te były tworzone dawno i obecnie są nieprecyzyjne i stąd wynikają spory nie tylko pomiędzy nami, ale takze pomiędzy profesorami, z którymi mam przyjemność pracować.


wymiennik

Cytat

Reakcja hydrolizy przebiega zarówno z kationem jak i anionem. Więc upieranie się, że rekacja zajdzie tylko z jednym jonem jest niepoprawna.

Skoro tak uważasz to proszę zapisz reakcję hydrolizy dla anionu w soli FeSO4

Cytat

Nieprawdą jest, że jon żelaza nie jest w tej reakcji kwasem. Tworząc wodorotlenek żelaza oddaje kolejne elektrony tworząc wiązania. Elektrony te ie sa typowymi elektronami walencyjnymi wchodzącymi w skład wiazania, w przestrzeni elektronowej znajdują się pomiedzy powłoką 3d a 4s.

Nie napisałem, że jon żelaza nie jest kwasem, napisałem że jon żelaza nie może być kwasem wg teprii Bronsteda bo nie posiada protonów, jest natomiast kwasem wg. teorii Lewisa. Uzasadniając kwasowość jonu żelaza faktem oddawania elektronów dowodzisz, że po prostu nie znasz teorii Lewisa, bo gdybyś ją znał to byś wiedział że wg. teorii Lewisa kwasy są AKCEPTORAMI elektronów a zasady DONORAMI elektronów. Więc twierdzenie że jon żelaza oddaje elektrony i jednocześnie jest kwasem nie może być traktowane poważnie. Natomiast fragment o rzekomym pochodzeniu elektronów z pomiędzy powłok uznać należy jedynie z niezreczną próbę kamuflarzu własnej niewiedzy.

Cytat

Ja zaryzykuję stwierdzenie, że w obu przypadkach następuje reakcja autodysocjacji. Reakcja słabego kwasu ze słabą zasadą achodzi, tylko nie wprost jak w przypadku par mocny kwas/słaba zasada i na odwrót. W drugim przypadku mimo nierozpuszczania wodortlenku żelaza reakcja autodysocjacji wody zachodzi, gdyz zachodzi ona zawsze w takich warunkach.

Twierdzenie, że reakcje hydrolizy, które zapisałeś sprowadzają się do reakcji autodysocjacji wody jest nie prawdziwe, gdyż w takim przypadku wszystkie roztwory soli miały by pH=7, jeżeli masz dostęp do laboratprium to proponuje wziąć papierek lakmusowy i sprwawdzić pH takich soli jak np. FeSO4, Ni(NO3)2, Na2CO3, K2SO3, gwarantuje że pH tych roztworów jest dalekie od obojetnego. Więc jednak musi w hydrolizie tych soli dochodzić do czegoś więcej niż tylko do autodysocjacji wody.

Cytat

Teoria, wg której hydroliza jest definiowana jako reakcja związku z wodą jest definicją przyjętą przez PTCh, międzynarodową organizację IUPAC, ECS oraz ACS. I takie definicje panują. Definicje te były tworzone dawno i obecnie są nieprecyzyjne i stąd wynikają spory nie tylko pomiędzy nami, ale takze pomiędzy profesorami, z którymi mam przyjemność pracować.

Skoro sam zdajesz sobie sprawę, że jakaś teoria jest nieprecyzyjna a to po co wogóle się na nią powołujesz i powielasz nieprawdzwie schematy, nie lepiej samemu zweryfikować poglądy? Trochę samodzielności i kreatywności jeszcze nikomu nie zaszkodziło w końcu wypowiadają się tutaj możesz innych wprowadzać w błąd.