12.02.2009

Prędkość światła jest to prędkość rozchodzenia się fal elektromagnetycznych. Prędkość światła w próżni w swobodnej przestrzeni jest jedną z podstawowych stałych fizycznych. Na podstawie obecnych danych prędkość światła C=299792,5 +/-0,4 km/s. Znaczenie prędkości światła jako stałej fizycznej jest związane z jej niezmienniczością przy zmianie układu odniesienia. Prędkość światła w próżni stanowi maksymalną prędkość rozprzestrzeniania się oddziaływań fizycznych”. Tyle Wikipedia.
Tę informację, należy zmodyfikować, gdyż nie jest ona zgodna ze stanem faktycznym.
Moim zdaniem, prędkość światła, to prędkość rozprzestrzeniania się cząstki elementarnej Wszystkiego Wszechświata, Ludzkości i Boga. Jest to jedna i ta sama cząstka, elementarna, i jednocześnie, złożona. Posiada ona jednocześnie cztery wymiary: wymiar matematyczny, fizyczny, filologiczny i filozoficzny. Posiada także cztery rodzaje: słaby, silny mocny i wszechmogący. Jest też jednocześnie elementarną figurą geometryczną. W wymiarze fizycznym, ta cząstka składa się z kwartetu, i jednocześnie jest kwartetem czasu, energii, masy i przestrzeni. tworzącym elementarną materię. Ten kwartet ponieważ posiada energię, to świeci. Jest elementarną cząstką światła.
Materia tworzy swobodną przestrzeń, maksymalny byt, który się nazywa Wszystko. Materia, to cząstki słabe i przestrzeń którą tworzą – którą są, Wszystko, to przestrzeń słaba, w przeciwieństwie do Wszechświata, który stworzony jest z materiału i tworzy przestrzeń silną i silne są jego cząstki elementarne. Tylko i wyłącznie w tej swobodnej przestrzeni materia grawituje. Nigdzie indziej.
Ponieważ te cząstki rozchodzą się swobodnie wszędzie we Wszystkim, dlatego ich rozchodzenie się sprawia wrażenie fali, tworzy fale, a połączone razem są falami, choć nie tylko. Rozchodzą się także liniowo, czego przykładem są np. proste promienie słoneczne, które też są(silnymi) wiązkami światła. Rozchodzą się również po krzywych, tworzą także, np. pętle, czego porównywalnym przykładem mogą być także promienie słoneczne załamane, lub odbite od krzywizny, np. kuli ziemskiej.
Utworzona z cząstek elementarnych przestrzeń słaba – Wszystko, to tzw. tło. We Wszechświecie, porównywalna, to przestrzeń kosmiczna, która jest bardziej skondensowana, lub atmosfera ziemska , która jest jeszcze bardziej złożona, a przez to gęsta.
„Próżnia” i „swobodna przestrzeń”, to dwa różne pojęcia. Próżnia, to próżne miejsce, pustostan. Tam nie ma żadnych cząstek elementarnych. Tam nie ma nic. To niebyt. Tam nie ma żadnej materii, żadnej przestrzeni, masy, energii i żadnego czasu. Zatem nie ma tam potencjału, siły, mocy i wszechmocy. Nie ma tam także, bo nie może być żadnego światła. Zatem w „próżni,” tym bardziej „idealnej” ( nie ma „próżni idealnej”, lub „mniej idealnej”, bo niebytu nie da się stopniować), światło nie występuje, nie może się więc rozchodzić.
„Jedna podstawowa stała fizyczna”, którą jest niewątpliwie prędkość światła, to prędkość rozprzestrzeniania się elementarnej cząstki materii, która jest jednocześnie elementarną cząstką światła, w wolnej przestrzeni Wszystkiego.
Ponieważ elementarna cząstka materii jest cząstką minimalną, zatem jej prędkość rozprzestrzeniania się jest prędkością maksymalną.
„Swobodna przestrzeń”, to pierwotna przestrzeń Wszystkiego, do której nie zalicza się Wszechświat, Ludzkość i Bóg. W tej swobodnej, pierwotnej przestrzeni Wszystkiego maksymalna prędkość Jego minimalnej cząstki elementarnej, to prędkość światła, która równa jest prędkości 300000 km/s.
W swobodnej przestrzeni nie wszystkie cząstki poruszają się (jak w atmosferze ziemskiej cząsteczki powietrza) z jednakową prędkością. Nie wszystkie też cząsteczki są pojedyncze. One się łączą w pary i trójki, tworzą różne konfiguracje, dokładnie takie, jaki mogą tworzyć trzy punkty. Połączone razem stają się mikrocząsteczkami, potencjalnymi cząsteczkami Wszechświata.
Połączone minimum cztery cząsteczki elementarne razem, tworząc kwadrat, przestają być słabe. Osiągają nowy, silny stan rozwoju i stają się mini cząsteczkami, elementarnymi cząsteczkami silnego Wszechświata. Te cząsteczki, to atomy.
Fizyczna cząstka elementarna, to jednocześnie geometryczny punkt, matematyczny raz, fizyczna materia, filologiczna kropka, filozoficzny byt Wszystkiego. Z tych pojedynczych punktów – razów – materii - kropek – bytów, stworzona swobodna przestrzeń Wszystkiego, tworzy chaos Wszystkiego.
Ta cząstka elementarna jest cząstką minimalną, dlatego może się poruszać w swobodnej przestrzeni Wszystkiego z prędkością maksymalną, czyli prędkością światła. Wszystkie te cząsteczki, ponieważ są elementarne(znające elementarz, posiadające go w swoim jestestwie – elementarz geometryczny, matematyczny, fizyczny, filologiczny i filozoficzny), to są światłe. Ponieważ są światłe, to świecą(także przykładem, dlatego Wszystko stworzone jest „na obraz i podobieństwo” tej elementarnej, świecącej przykładem, światłej minimalnej cząstki). Świecą, są światłe, dlatego są światłem.
Jako światłe światło,( są Cząstki elementarne pod każdym względem „naj +”(dodatnie) : najmniejsze, najszybsze, najpiękniejsze, najjaśniejsze, itp. itd.
Najłatwiej sobie wyobrazić Wszystko i jego swobodną przestrzeń stworzoną z cząstek elementarnych, oraz te cząstki patrząc na spadający swobodnie „z nieba” śnieg. Płatki śniegu, to teoretyczne „cząstki elementarne Wszystkiego”, widoczne w przestrzeni Wszechświata. Tylko w swobodnym Wszystkim, swobodnie, z maksymalną prędkością mogą i poruszają się cząstki elementarne, elementarna materia. Nigdzie indziej.
Wszystko swobodne, to inna, odrębna rzeczywistość niż Wszechświat, który jest także przestrzenią Wszystkiego, lecz nie swobodną, a ograniczoną. W ograniczonej, odrębnej, silnej przestrzeni Wszechświata swobodne, słabe cząstki Wszystkiego nie występują ( tak, jak śnieg, który spadł na ziemię nie występuje jako swobodny „fruwający” w przestrzeni, lecz jako zbita masa, z której ulepiły się dodatkowo np. kulki ( planety). Taką umodelowaną dodatkowo zbitą, ściśnioną, skondensowaną odrębnością jak Wszechświat we Wszystkim, jest Świat Ludzkości we Wszechświecie. Wszystko, Wszechświat i Ludzkość, to trzy odmienne odrębności, i, jednocześnie, jedna jedność „ulepiona z jednego materiału (śniegu). Ta jedna jedność, a w niej te trzy odrębne jedności ulepione z jednej materii (śniegu) połączone razem w jedną maksymalna całość, to jedna i ta sama postać (śnieg w różnej postaci) – Bóg. Bóg jest pod każdym względem „naj +(dodatni, dodający)”. Można z niego modelować, lepić, odtwarzać i tworzyć, Wszystko.
Ten śnieg, gdy się roztapia, gdy ulega, gdy się poddaje, gdy zanika, gdy nie jest biały, okazuje się być „naj -(ujemny)”. Naj (-), to antymateria, negatyw, cień śniegu naj(+).
We Wszechświecie i Świecie Ludzkości nie ma swobodnej przestrzeni Wszystkiego. Stąd prędkość cząstek elementarnych jest ograniczona i poruszają się wolniej. Dlatego naukowcy podają maksymalną prędkość światła mierzoną we Wszechświecie jako c= 299792,5 +/- 0,4 km/s, a nie 300000,00 km/sek., która jest prędkością światła w swobodnej przestrzeni Wszystkiego.
Ilość światła cząstki elementarnej jest wprost proporcjonalna do jej masy(m), energii(e), czasu(t) i pola (p), ponieważ jejpole, masa, energia i czas są sobie równe i razem i osobno wynoszą 1(jedność)
1p = 1m =1c = 1e = 1 cem
gdzie:
1p - jedno pole
1m - jedna masa
1c - jeden czas
1e – jedna energia
1 ce - jedna cząstka elementarna materii
Słownie: jedna cząstka elementarna światłej, żywej materii równa jest jej jednemu polu, jednej masie, jednemu czasowi i jednej energii.
Fenomen elementarnej cząstki materii Wszystkiego polega na tym, że jest ona w całości masą, a będąc w całości masą, jest jednocześnie w całości światłem, i jednocześnie, jest w całości czasem, oraz energią. Ale to tylko fizyczny fenomen tej cząstki.
Ona jest jednocześnie fenomenem matematycznym, geometrycznym, filologicznym i filozoficznym,
a także np. informacyjnym(niesie w sobie informację o sobie), historycznym, (ma swoją historię), genetycznym, biologicznym (jeśli osiągnęła stan biologiczny) i każdy inny. Stąd, Wszystko, poprzez tę cząstkę jest zunifikowane, a sama cząstka jest „idealnym ideałem”. Dlatego jest to cząstka boska, bo tylko Bóg stworzony na obraz i podobieństwo boskiej cząstki jest „idealnym ideałem”, czyli ideałem w drugiej potędze.
Ponieważ cząstka elementarna, materia elementarna jest ciągle taka sama, choć nie ta sama, to zachowuje się ciągle tak samo, czyli „niezmienniczo (jakich śmiesznych i skomplikowanych terminów używają fizycy) niezależnie od „układu odniesienia” (ale zależnie od układu współrzędnego w którym się znajduje, oraz poddańczo, względem układu symetrii, ale to odrębny temat).
Prędkość światła, to maksymalna prędkość oddziaływania nie tylko fizycznego, ale i kreślenia geometrycznego, działania matematycznego, odtwarzania filologicznego i tworzenia filozoficznego. Lecz nie w próżni, jak błędnie podaje Wikipedia, a we Wszystkim, które mieści w sobie Wszechświat i Ludzkość, tworzące razem, powszechnego, w trójcy i jedynego jednocześnie, czyli łącznie, razem, kwartet-nego Boga (też pozwolę sobie na śmieszne i naukowe słowotwórstwo).
Dlatego słuszne jest prawo, które mówi, że „najszybsza prędkość jaka istnieje we Wszechświecie, to prędkość światła”. Jednakże należy dodać, że maksymalna prędkość światła we Wszechświecie nie jest prędkością maksymalną jaką światło, w Ogóle, osiąga.
Prędkość maksymalną światło osiąga w swobodnej przestrzeni Wszystkiego, średnią w przestrzeni Wszechświata, najniższą w przestrzeni Ludzkiej. W całej przestrzeni naszego Boga, maksymalna prędkość światła, to prędkość średnia tych trzech wcześniej wymienionych.
Słuszne jest prawo fizyczne, które mówi, że „wszystko nigdy prędkości czasu nie przekroczy”.
Nie przekroczy, ponieważ Wszystko, zgodnie z wyżej przedstawionym równaniem, jest, także, czasem(t). Będąc czasem, wszystko, samo siebie nie przekroczy, może się, ewentualnie, wyżej wybić w swym stanie – czasu.
Natomiast wszystko co nie jest swobodne, do maksymalnej swobody Wszystkiego się zbliżając, musi tracić masę, energię, czas, przestrzeń, aż do osiągnięcia minimum, stania się minimalną cząstką materii Wszystkiego i w ten sposób osiągnięcia prędkości granicznej maksymalnej(światła). A jednocześnie do osiągnięcia stanu minimalnego czasu, energii, masy i pola granicy minimalnej(-~). Po przekroczeniu jednego z tych stanów fizycznych, granicy minimum, przekraczane są automatycznie pozostałe związane jednym węzłem jedności i cała cząstka zanika, przestaje istnieć, traci swój stan i rację bytu. Popada w niebyt, czyli w próżnię obserwowaną we Wszechświecie, jako „czarna dziura”.
I tu potwierdza się prawo, które mówi, że „na początku wielkiego wybuchu nie było promieniowania”: Nie było promieniowania, ponieważ nie było „wielkiego wybuchu”: kolejne elementarne cząstki materii, świecące, powstawały ewolucyjnie i łączyły się naturalnie. W takiej atmosferze nie występuje żadne silne promieniowanie, lecz słabe, niewidoczne, niezauważalne.
To promieniowanie, świecenie, nasilało się wraz z przybywaniem materii, wraz z łączeniem się cząstek materii i powstawaniem cząstek elementarnych silnych – materiału oraz cząstek elementarnych mocnych - ciała i wszechmocnych, osobnych cząstek elementarnych - ludzi.
Wszystko zostało stworzone na drodze ewolucji z elementarnej cząstki materii. Ta ewolucja trwa nadal. Lecz nie jest to jedna ewolucja, jak sądzą dotąd wszyscy naukowcy – materialiści, jak sądził Darwin, jak sądzą anty- darwiniści.
Trwają cztery ewolucje jednocześnie. Odrębnie ewoluuje jedno Wszystko(1), odrębnie silny jeden Wszechświat(1), odrębnie osobny jeden Świat Ludzkości(1) i, odrębnie, słabe Wszystko, silny Wszechświat i odrębny Świat Ludzkości razem, czyli jeden Bóg(1).
1+ 1+1+1 = 4 (dodane pojedyncze, odrębne ewolucje, to cztery ewolucje - kwartet).
1x1x1x1 = 1 (połączone razem(x) cztery odrębne ewolucje(kwartet), to jedna ewolucja(jedność).
Każda jedna ewolucja, to osobny rozwój każdej jednej świecącej cząstki elementarnej, każdego światła Wszechświata, każdej świetności Ludzkiej i każdej światłości Bożej. Od początku jej stanu, do jego kompletnego zaniku.