witam

czy przysluguja alimenty na studia zaoczne jesli syn zrezygnowal ze studiow dziennych ?

place 500 zl alimentow miesiecznie na syna
moj syn ma skonczone 20 lat i nie zdal egzaminow koncowych pierwszego roku studiow na marketingu i zarzadzaniu.
mial tylko zaliczone tylko pierwszy semestr.
obecnie syn zapisal sie na studia zaoczne, informatyke i zaczyna studia samego poczatku.

czy ja jako ojciec moge byc zmuszony przez syna i sad do podwyzki alimentacyjnej w celu pokrycia dodatkowych drogich kosztow studiow zaocznych ?

raczej nie
ale niejestem pewnien

Dodatkowe alimenty raczej nie - zawsze mozna sie bronic, ze mial szanse studiowac taniej, wiec jesli nie chcial, to powinien byc za swe czyny odpowiedzialny. Moja opinia nie jest jednak wiazaca

a do ilu lat bede zmuszony placic ?
czuje ze syn bedzie wykorzystywal maksymalnie nasze polskie prawo,
a uczyc mu sie za bardzo nie chce.

Z tego co wiem, to jesli syn sie bedzie uczyl, to przysluguja alimenty do 26 roku zycia. Jesli jednak znajdzie wczesniej prace, to chyba bedzie mozna wystapic z wnioskiem o wczesniejsze zakonczenie obowiazku alimentacyjnego.

Z tego co mi wiadomo alimenty przysługują do 26 roku życia pod warunkiem, że dziecko się uczy na studiach dziennych. Jeśli studiuje zaocznie, wieczorowo to znaczy, że jest w stanie podjąć pracę.

Odp.
Wg aktualnej mojej wiedzy nie przysługują.

W rzeczywistości nie istnieje żaden sztywny termin zakończenia alimentacji, czyli nigdzie nie zapisano, że alimenty płaci się do 26 roku życia. W swoim czasie nawet Sąd Najwyższy wypowiadał się w tej kwestii i wyraźnie podkreślał, że takiego terminu nie ma (w wyroku z 97 r., sygnatura III CKN 217/97). Zgodnie z kodeksem rodzinnym dziecko (także pełnoletnie) ma prawo do alimentacji, kiedy jeszcze nie jest w stanie się utrzymać.
Również studia zaoczne nie odbierają automatycznie prawa do alimentów.
Uwzględniając fakt, że są to studia płatne, nawet uzyskiwanie przez studenta dochodu może nie wystarczyć do zakończenia alimentacji (jeżeli np. dochód ten wystarczałby jedynie na czesne).

To jednak na szczęście wcale nie znaczy, że sądy zgadzają się na wieloletnią alimentację wiecznych studentów.
I oczywiście czym innym jest alimentacja w ogóle (w tym wypadku utrzymanie tych 500 zł), a czym innym możliwość podwyższenia alimentów z powodu czesnego.

Przede wszystkim sąd inaczej ocenia sytuację, kiedy dziecko nie dostawszy się na studia bezpłatne (wiadomo, niedoinwestowane dzieci mają trudniej itp.) musi studiować płatnie i z wielkim wysiłkiem stara się te studia skończyć w terminie, a czym innym jest sytuacja, kiedy dziecko "wyleciało" z jednych studiów za słabe wyniki i dlatego zmieniło uczelnię na płatną.

Z tego wynika, że powoływanie się na sztywne terminy czy sztywne reguły niewiele da.

Co zatem można zrobić?
Na pewno dobra jest sugestia Kaczana, żeby zwrócić uwagę sądu, że syn miał możliwość studiowania bezpłatnie, ale ją zmarnował.
Argumentem kluczowym może stać się jednak orzeczenie SN z 98 r., znakomicie pasujące do tej właśnie sytuacji.
"Należyte przygotowanie dziecka do przyszłej pracy zawodowej może także obejmować studia wyższe, jeżeli uzdolnienia dziecka, jego ambicje i wytrwałość okażą się wystarczające do tego, ażeby studia te nie tylko rozpocząć, ale i kontynuować i pomyślnie zakończyć. Zaktualizowany przez podjęcie studiów obowiązek alimentacyjny rodziców może jednakże ustać w razie braku pozytywnych wyników studiów." (sygnatura akt I CKN 499/97)
Z tego wynika, że istnieje nie tylko duża szansa uniknięcia podwyższenia alimentów. Na tej podstawie można również próbować przekonać sąd do całkowitego zniesienia obowiązku alimentacyjnego.

niedawno weszla w zycie nowelizacja ustawy - w/g niej swiadczenia alimentacyjne wygasaja z chwila usamodzielnienia sie dziecka (czyli generalnie podjecia pracy)

Marta W. napisał/a

W rzeczywistości nie istnieje żaden sztywny termin zakończenia alimentacji, czyli nigdzie nie zapisano, że alimenty płaci się do 26 roku życia.....

Bardzo słuszna uwaga. Faktycznie nigdzie nie określono granicy wiekowej.

Marta W. napisał/a

Również studia zaoczne nie odbierają automatycznie prawa do alimentów.

'Automatycznie' nie odbierają, ale w praktyce najczęściej niestety tak. Wychodzi się z założenia, że studia zaoczne zajmują jedynie maximum 3-6 dni w m-cu i w żaden sposób nie kolidują ( zajęcia sobotnio-niedzielne) w podjęciu pracy zarobkowej przez zainteresowanego. W konkretnej sytuacji wiele czynników wpływa na orzeczenie sądu. ( o tym nieco niżej ).

Cytat

Uwzględniając fakt, że są to studia płatne, nawet uzyskiwanie przez studenta dochodu może nie wystarczyć do zakończenia alimentacji (jeżeli np. dochód ten wystarczałby jedynie na czesne).

Niezupełnie tak jest i na bezterminiowe-wieczne studiowanie sąd niestety nie pójdzie.

Zmuszony jestem w kilku punktach przedstawić obowiązki alimentacyjne rodziców względem dzieci wynikające z aktualnie obowiązujących aktów normatywnych.

Po pierwsze rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
Poza powyższym przypadkiem uprawnionym do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku.

Po drugie rodzice tylko wówczas nie mają obowiązku alimentowania dziecka jeszcze nie przygotowanego do pracy, gdy dochody z posiadanego przez nie majątku wystarczają na jego utrzymanie i wychowanie. Rwnież dochody uzyskiwane przez dziecko z innych źródeł (np. stypendium) ograniczają zakres obowiązku alimentacyjnego rodziców, a w wypadkach sporadycznych mogą nawet ten obowiązek wyłączyć.

Po trzecie SN w uchwale z dn. 18 maja 1995 r. (OSN 1995, poz. 40) stwierdził, iż otrzymywanie przez dziecko zasiłku dla bezrobotnych może, w zależności od okoliczności sprawy, być podstawą do uznania, że jest ono w stanie utrzymać się samodzielnie w rozumieniu art. 133 § 1 k.r.o. (patrz pkt. 1)

Po czwarte obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka powstaje z chwilą jego urodzenia i wygasa wówczas, gdy dziecko zostaje należycie przygotowane do pracy zawodowej odpowiednio do jego uzdolnień i zamiłowań.
Obowiązek ten trwa odpowiednio do okoliczności faktycznych, co najmniej do czasu zadośćuczynienia przez dziecko obowiązkowi szkolnemu.
Dziecko upośledzone lub niedorozwinięte, niezdolne do samodzielnego utrzymania się jest uprawnione do alimentacji przez czas nieograniczony.

Po piąte uzyskanie przez dziecko pełnoletności samo przez się nie ma wpływu na wygaśnięcie obowiązku alimentowania go przez rodziców.
SN stwierdził, iż obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka stanowi uszczegółowienie ogólnego obowiązku “troszczenia się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka” i należytego przygotowania go, odpowiednio do jego uzdolnień, do pracy zawodowej.

Po szóste jedyną okolicznością, od której zależy trwanie albo ustanie tego obowiązku jest to, czy dziecko może utrzymać się samodzielnie.
Przyjmuje się, że nie można tego oczekiwać od małoletniego.

Po siódme obowiązek ten nie jest związany także ze stopniem wykształcenia dziecka – w tym sensie, że nie ustaje z chwilą osiągnięcia przez niego stopnia podstawowego, średniego lub pobierania wyższego wykształcenia.
(Orzeczenie SN z dn. 14 grudnia 1977 r., OSPiKA 1977, poz. 196, ust. XII uchw. Pełnego składu Izby Cywilnej SN z dn. 9 czerwca 1976 r., OSN 1976, poz. 184, teza IV wytycznych SN z dn. 16 grudnia 1987 r.)

Po ósme świadczenie alimentacyjne na rzecz dziecka małoletniego – o ile nie polegają na bezpośrednich staraniach o zaspokojenie bieżących potrzeb ze strony osoby zobowiązanej do zapewnienia dziecku środków utrzymania i wychowania) powinny być spełnione do rąk przedstawiciela ustawowego.

I wreszcie po dziewiąte dziecku pełnoletniemu, które ma pełną zdolność do czynności prawnych, należy świadczyć alimenty bezpośrednio.

Istotne są też przesłanki oraz zakres obowiązku alimentacyjnego
Poza objętym treścią art. 133 § 1 k.r.o obowiązkiem alimentacyjnym rodziców względem dziecka, które nie może utrzymać się samodzielnie, uprawnioną do alimentacji jest osoba, która znajduje się w niedostatku.
Niedostatek: stan, w którym uprawniony nie ma żadnych lub nie ma dostatecznych własnych środków utrzymania, które mogłyby zaspokoić jego usprawiedliwione potrzeby – przy przestrzeganiu zasad prawidłowej gospodarki oraz stosownie do swych sił umysłowych i fizycznych nie potrafi ich uzyskać.
(świadczenie alimentacyjne ma na celu wyeliminowanie niedostatku osób niezdolnych do pracy z powodu choroby lub podeszłego wieku i nie pobierających renty lub otrzymujących ją w wysokości, która nie pozwala na zaspokojenie ich usprawiedliwionych potrzeb)
usprawiedliwione: ocena, jakie potrzeby uznać za usprawiedliwione zależy od wielu okoliczności faktycznych (m.in. od wieku, stanu zdrowia, poziomu wykształcenia, pozycji społecznej oraz innych okoliczności faktycznych dotyczących osoby uprawnionej) – ocena w każdym wypadku sporu należy do sądu.
Zakres obowiązku alimentacyjnego zależy także od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 k.r.o.).
Niekiedy pod uwagę bierze się rzeczywiste zarobki i dochody osiągane przez zobowiązanego ponieważ z reguły pozostają one w zgodności z możliwościami zarobkowymi i majątkowymi osoby zobowiązanej do alimentacji.
Częściej jednak pod uwagę bierze się nie wielkość osiąganych dochodów, ale skalę, jaką mógłby zobowiązany osiągnąć przy dołożeniu należytej staranności i przestrzeganiu zasad prawidłowej gospodarki oraz stosownie do swych sił i możliwości
Podstawę ustalenia zakresu obowiązku alimentacyjnego stanowią możliwości zarobkowe i majątkowe w chwili wydania wyroku zasądzającego alimenty.
Zakres obowiązku alimentacyjnego nie może być ustalony w takim rozmiarze, który by doprowadził zobowiązanego do niedostatku lub jego najbliższych.
Brak możliwości zarobkowych i majątkowych po stronie osoby, która w ramach kolejności przewidzianej w ustawie byłaby zobowiązana do świadczeń alimentacyjnych, sprawia, że obowiązek danej osoby nie powstaje.
Osobiste starania o wychowanie dzieci k.r.o. traktuje jako świadczenia alimentacyjne. Art. 135 § 2 k.r.o. stanowi: “Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegać także w całości lub w części, na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie“.
Mam nadzieję, że ten post pomoże w zrozumieniu porusznej kwestii
To by było na tyle.
-----------------------------------------------------
PS do autora tematu
Prawo prawem, ale nie bądź taki.
Chłopakowi noga się pośliżnęła, nie wnikam z jakiego powodu.
Daj mu zostać informatykiem - jak chce.
Jest przecież Twoim synem.
Ja tam bym swojemu pomógł nawet,
gdyby miał 30 lat.
Pozdr.........