• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Choroby układu oddechowego w praktyce lekarza opieki podstawowej

    26.03.2010. 07:51
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Choroby układu oddechowego na całym świecie stanowią jeden z największych problemów zdrowotnych, są najczęstszą przyczyną wizyt w ambulatorium i hospitalizacji. Według danych WHO na choroby układu oddechowego umiera rocznie na świecie ponad 10 mln osób, co stanowi blisko 20% wszystkich zgonów. W ciągu najbliższych kilkunastu lat liczba ta przekroczy 12 mln.
    W Polsce z powodu chorób układu oddechowego umiera rocznie ponad 15 tys. osób. Rozwój cywilizacji, uprzemysłowienie przyczyniają
    się do postępującego zanieczyszczenie środowiska, w którym żyjemy, coraz więcej znajduje się w nim szkodliwych cząsteczek i drobnoustrojów, które dostają się podczas każdego oddechu do naszego organizmu, a to sprzyja rozwojowi chorób układu oddechowego.

    Książka "Choroby układu oddechowego w praktyce lekarza podstawowej opieki zdrowotnej" pod red. prof. Ryszardy Chazan w kompleksowy sposób omawia różnorodne aspekty chorób układu oddechowego. Czytelnik znajdzie tu nie tylko dane na temat poszczególnych jednostek chorobowych, lecz także wybrane zagadnienia dotyczące rozwoju układu oddechowego, metod diagnostycznych oraz leków stosowanych w terapii chorób układu oddechowego.

    Książka przeznaczona jest dla studentów medycyny, lekarzy opieki podstawowej oraz lekarzy specjalizujących się w chorobach płuc.

    " CHOROBY UKŁADU ODDECHOWEGO W PRAKTYCE LEKARZA OPIEKI PODSTAWOWEJ"
    Pod redakcją: prof. Ryszardy Chazan
    Format: B5
    Cena: 89 zł

    Wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o.
    ul. Płocka 5a
    01-231 Warszawa
    Tel. 022 535 80 00
    e-mail: obsluga.klienta@wolterskluwer.pl
    Księgarnia internetowa:
    e-mail: profinfo@wolterskluwer.pl


    "Recenzja podręcznika Choroby układu oddechowego w praktyce lekarza opieki podstawowej pod redakcją Ryszardy Chazan. Prof. Władysław Pierzchała":

    Podręcznik jest pracą zespołową lekarzy pracujących w Centralnym Szpitalu Klinicznym Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego pod kierunkiem prof. Ryszardy Chazan.

    Pani Profesor jest aktualnie równocześnie Przewodniczącą Komisji Chorób Układu Oddechowego Komitetu Patofizjologii Klinicznej PAN.
    Wiedza i doświadczenie kliniczne pani Profesor jako Redaktora oraz kompetencje Zespołu zdecydowały o tym, że powstał podręcznik obejmujący wszystkie ważne aspekty chorób oddychania, od metod ich rozpoznawania i leczenia do profilaktyki i rehabilitacji. Szczegółowo opisano w nim wybrane jednostki chorobowe. Zakres przekazu edukacyjnego jest znacznie szerszy od zapowiadanego w tytule ("… w praktyce lekarza opieki podstawowej") co jest uzasadnione społecznym znaczeniem chorób oddychania.

    Lekarze praktycy otrzymują podręcznik, który daje podstawy do racjonalnych decyzji wobec chorych z problemami oddychania. Ma to szczególne znaczenie gdy praktyka lekarska nakierowana jest na zdefiniowaną grupę pacjentów.

    Czytelnik otrzymuje między innymi informacje o roli białek ostrej fazy i badań serologicznych w rozpoznawaniu zapaleń płuc i za ich pośrednictwem wskazania do antybiotykoterapii.

    Podejmując współpracę ze specjalistą chorób płuc. lekarz opieki podstawowej otrzymuje w podręczniku informacje o metodach rozpoznawania niedoboru alfa1-antytrypsyny, znaczeniu diagnostyki mikrobiologicznej, wykorzystaniu badan czynnościowych, wskazaniach do badan endoskopowych i ich możliwości diagnostycznych w połączeniu z badaniami patomorfologicznymi oraz roli badań izotopowych, takich jak scyntygrafia i pozytronowa tomografia emisyjna. w rozpoznawaniu chorób oddychania.
    Główną część podręcznika stanowią rozdziały poświecone wybranym jednostkom chorobowym z których astma, zapalenie oskrzeli i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) oraz zapalenie płuc, są wyczerpująco opisane. Ten opis jest bardzo dobrym źródłem aktualnej wiedzy zarówno dla lekarzy opieki podstawowej, którzy leczą większość takich chorych, jak i dla innych specjalistów.
    Interesujący jest rozdział na temat obturacyjnego bezdechu podczas snu (OBS) i mimo że rozpoznawanie i leczenie choroby pozostaje domeną pneumonologów, to szersza znajomość tego problemu zdrowotnego jest bardzo ważna, ponieważ ta choroba jest niezależnym czynnikiem ryzyka innych chorób prowadzących do przedwczesnego zgonu.

    Podobne znaczenie mają; gruźlica i inne mykobakteriozy, nowotwory płuc, choroby opłucnej, zatorowatość płucna, śródmiąższowe i zawodowe choroby płuc oraz płucne odczyny polekowe. Te choroby zostały opisane w sposób, który pozwoli lekarzowi opieki podstawowej na profesjonalną współpracę z pneumonologiem. Wczesne rozpoznanie wymienionych chorób zależy od czujności diagnostycznej lekarzy opieki podstawowej. Tą czujność rozbudzana wiedzą o chorobach oddychania.

    Pojęcie "chorób oddychania" jest bliższe prawdy o tych chorobach niż zawężone pojęcie "chorób układu oddechowego" dlatego używam w recenzji tego określenia. W końcu wszystkie choroby układu oddechowego (i ponadto inne) mogą spowodować zaburzenia oddychania czyli niewydolności oddechową. Rozdział jej poświęcony dostarcza informacje o kryteriach rozpoznania i podziału niewydolności oraz wskazuje na metody leczenia w zależności od jej charakteru. W kontekście możliwości leczenia ma to duże znaczenie. Tlenoterapii hipoksemicznej niewydolności oddychania poświecono odrębny rozdział.
    W III części podręcznika lekarze opieki podstawowej znajdą informacje dotyczące wybranych metod terapeutycznych.

    Prof. Ryszarda Chazan - Redaktor podręcznika jest w tej części autorem 7 rozdziałów. Zawierają one bardzo wyczerpujące omówienie leczenia przeciw infekcyjnego oraz opisują inne leki stosowane w chorobach oddychania; glikokortykosteoidy wziewne, beta2-mimetyki, cholinolityki i metyloksantyny. Ponadto opisano leczenie łączone i nowe kierunki w farmakoterapii astmy. Zakres informacji wykracza znacznie poza wiedzę praktyczną, a części teoretyczna tworzy bardzo dobrą podstawę dla zrozumienia stosowanych opcji terapeutycznych w obturacyjnych chorobach płuc.

    Metody niefarmakologicznego leczenia chorób oddychania oraz odzwyczajania od palenia tytoniu i rehabilitacja stanowią dopełnienie podręcznika. Podręcznik "Choroby Układu Oddechowego w Praktyce Lekarza Opieki Podstawowej" jest bardzo dobrym źródłem wiedzy specjalistycznej dla szerokiego kręgu lekarzy.

    Prof. Władysław Pierzchała

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Pylica płuc – przewlekła choroba układu oddechowego, wywołana długotrwałym wdychaniem pyłów. Charakteryzuje się występowaniem przewlekłego zapalenia oskrzeli i postępowej rozedmy płuc, z czasem dochodzi do powstania serca płucnego i niewydolności krążenia. Granice płuc, dolne granice płuc - parametr określany opukiwaniem podczas badania fizykalnego. Granicę określa zmiana charakteru wypuku z jawnego na stłumiony lub bębenkowy. Nad prawym płucem dolną granicę określa stłumienie nad wątroba. Natomiast nad lewym płucem dolna granica jest uwarunkowana stłumieniem nad sylwetką serca, lewym płatem wątroby oraz śledzioną. Parametr ten ma znaczenie w diagnozowaniu i różnicowaniu chorób okładu oddechowego. Diagnostyka kliniczna - nauka której celem jest poznanie metod klinicznych i laboratoryjnych, stosowanych w badaniu i rozpoznaniu chorób wewnętrznych np. schorzenia wątroby, nerek, płuc (choroby narządowe), niewydolność krążenia (choroby układowe) itd.

    Pneumonologia i Alergologia Polska – to oficjalny dwumiesięcznik Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc oraz Instytutu Gruźlicy i Chorób Płuc wydawany przez Wydawnictwo Via Medica. Redaktorem naczelnym jest dr hab. Monika Szturmowicz. Zastępcą redaktora naczelnego jest prof. Paweł Górski. Choroby układowe - grupa chorób dotykających kilka rodzajów tkanek i narządów lub zajmująca całe ciało. Wiele chorób w swoich końcowych stadiach dotyka różnych narządów (np. niewydolność wielonarządowa), ale tylko choroby, w których dochodzi do zajęcia licznych organów we wczesnym etapie są uważane za choroby układowe.

    Opieka zdrowotna – ogół środków mających na celu zapobieganie i leczenie chorób. Realizowana jest za pomocą systemu opieki zdrowotnej. Astma oskrzelowa, dychawica oskrzelowa (łac. asthma bronchiale) – przewlekła, zapalna choroba dróg oddechowych, u podłoża której leży nadreaktywność oskrzeli, która prowadzi do nawracających napadów duszności i kaszlu, występujących szczególnie w nocy i nad ranem. U podłoża tych napadów leży wydzielanie przez komórki układu oddechowego licznych mediatorów doprowadzających do rozlanego, zmiennego ograniczenia przepływu powietrza w drogach oddechowych, które często ustępuje samoistnie lub pod wpływem leczenia. Astma oskrzelowa zaliczana jest do chorób psychosomatycznych. Może być spowodowana przez przewlekły alergiczny nieżyt nosa (katar sienny), który wymaga leczenia.

    Rehabilitacja pulmonologiczna jest to postępowanie medyczne polegające na stosowaniu indywidualnego, wielospecjalistycznego programu obejmującego rozpoznanie, leczenie, wsparcie psychologiczne i edukację chorych na przewlekłe choroby układu oddechowego związane ze zmniejszeniem wydolności czynnościowej lub obniżeniem jakości życia. Choroby społeczne - różnego typu schorzenia przewlekłe, szeroko rozpowszechnione w społeczności. Występujące u ponad 10% społeczeństwa. Ograniczają możliwość wykonywania podstawowych zadań życiowych np. pracy. Wymagają długiej regularnej opieki lekarskiej, są trudno wyleczalne, stanowią problem dla całego społeczeństwa. Dzięki zaliczeniu ich do tej grupy chorób, łatwiejsze jest rozpoznawanie ich i szybki dostęp do leków. Najczęściej występującymi chorobami społecznymi są: nadciśnienie i cukrzyca.

    Choroby układu oddechowego – wszystkie schorzenia obejmujące drogi oddechowe lub z nimi związane. Fizjologicznie dzieli się je na choroby:

    Dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne (ang. hereditary sensory and autonomic neuropathies, HSAN) – grupa uwarunkowanych genetycznie chorób układu nerwowego, w których obrazie klinicznym występuje dysfunkcja czuciowa (osłabione odruchy, osłabione lub zniesione czucie bólu i temperatury) oraz zmiennego stopnia dysfunkcja autonomiczna (dysautonomia): refluks żołądkowo-przełykowy, niedociśnienie ortostatyczne, nadmierna potliwość. Obecnie wyróżnia się cztery klasyczne postaci HSAN, oznaczane od I do IV (podział według Dycka i Ohty); ponieważ grupa tych chorób jest wciąż badana, opisywane są nowe warianty i klasyfikacja jest rozbudowywana. Jako grupa chorób, HSAN są rzadkimi schorzeniami, dotykającymi obu płci. HSAN III spotykana jest niemal wyłącznie u potomków wschodnioeuropejskich Żydów, w której to populacji jej częstość szacowana jest na 1:3600 żywych urodzeń. Opisano kilkaset przypadków HSAN IV; HSAN II na całym świecie jest bardzo rzadka. Leczenie wszystkich chorób grupy HSAN jest jedynie zachowawcze.

    Dodano: 26.03.2010. 07:51  


    Najnowsze