Na forum:
http://www.scientist.pl/v...p?p=18913#18913
znajduje się rysunek do dowodu matematycznego na mój wynalazek
Jest to masa, która porusza się po okręgu - cyklicznie zwiększając i zmniejszając prędkość, jednak globalnie cyklicznie mamy do czynienia ze wzrostem prędkości...
Funkcja prędkości to takie ząbki - schody.
Funkcja całki na prędkości, czyli drogi, wygląda podobnie, ale składa się z funkcji kwadratowych... jednak ta droga rośnie kwadratowo (bo prędkość rosła liniowo).
Muszę podkreślić, że mój wynalazek przesłałem wykładowcom z uniwersytetu jagielońskiego i cieszy się on powodzeniem.
Pewnemu wynalzcy przesłałem też propozycję solara cieplnego - urządzenia, które zamienia energię cieplną na mechaniczną - kiedyś omawiałem to urządzenie... które w moim wydaniu jest za mało sprawne, by przynosiło korzyści.
Tą funkcję można wykorzystać pdo zbudowania urządzenia, które zamienia prąd stały na zmienny - pomyślcie o tym.

Zarówno maksima, jak i minima w tej funkcji rosną... to przekłada się na ruch układu...

Jak zorientowany jest ten okrąg? Jak wygląda całość urządzenia? Opisz dokładniej przebieg jego pracy.

Szczerze chciałbym, abyś uściślił swoją wypowiedź, gdy przyznam, że jestem zainteresowany .

W moim wykonaniu jest to jak zwykle wentylator od komputera z wyłamanymi łopatkami. Zamiast łopatek ma obciążenie drut, który zapewnia dzięki grawitacji cykliczność ruchu. Silnik na rozruchu porusza się coraz szybciej i rusza w jedną stronę, a przy zwalnianiu w drugą. Naturalnie, żeby poruszał się w jedną stronę, trzebaby go przekręcić o 180 stopni, albo przesunąć w fazie cykle - i wtedy np. od 12 do 6 by zwalniał, a od 6 do 12 przyśpieszał. (Grawitacja zapewnia odwrotny efekt).
Jest to ta sama zasada działania, jak przy poprzednim mechanizmie, tyle, że wtedy poruszał się on nie po okręgu, a po ósemce i masą był element obrotowy silnika - ruch był więc w kierunku prostopadłym w stosunku do tego mechanizmu.
Jestem na internecie jeszcze pół godziny... jak możesz powiadom kogoś, żeby przyłączył się do dyskusji - dysponuję filmem, ale męczyłem się 24 godziny, żeby wysłać go pewnemu fizykowi z Uniwersytetu Jagielońskiego, więc nie powtórzę tego wyczynu - jest za duży, a internet mi się krzaczy
poważka
R.F.

Oczywiście układ w przestrzeni zorientowany jest jak zegar na wierzy - na masę ciężarka działa grawitacja, która spycha go ku "godzinie szóstej".

Należy się wyjaśnienie do tego rysunku.
Jeśli ciało poruszałoby się po odcinku, a nie po okręgu, a zamiast grawitacji działałaby inna siła (np. powodowana przez sprężynę), to jedna z "parabol" opisywałaby ruch po odcinku. Wtedy pojedyncze przyśpieszenia powodowałyby niejednorodny przyrost "długości" (sprry za nazewnictwo), albo kwadratowe zmniejszanie się tego odcinka...
Tyle, że nie jest to ruch po odcinku, tylko po okręgu. Minima i maksima sugerują punkty na okręgu, w których tak naprawdę wszystko się dzieje, czyli w podwieszonym pionowo silniku z obciążnikiem grawitacyjnym - 6 i 12 godzinę (jak w zegarku) (jeszcze raz sorry)... Proszę o odrobinę wyobraźni, która zrekompensuje moje laickie podejście.
W tych "godzinach" ciało poruszające się po okręgu porusza się poziomo, czyli tam występuje przyrost "drogi".
Cały problem polega więc na tym, że jest to prędkość kątowa, a nie liniowa, która byłaby bardziej oczywista do przedstawienia. Tutaj pewnie trzeba użyć jakiegoś bardziej wyspecyfikowanego wykresu

Mamy dwa działa elektronowe, które wyrzucają (z odrzutem) elektrony (lub coś podobnego) od góry w dół. Te dwie wiązki elektronów wpadają w ćwiartki cyklotronów ułożone jak boki znaku Atari. W sumie elektrony kończą swój ruch zderzając się o boki obudowy (albo są wychwytywane) skierowanej równolegle do początkowego toru elektronów, a prostopadle do ich końcowego.
Rysunek znajdzie się na stronie http://www.scientist.pl/v...p?p=19472#19472
W sumie mamy początkowy odrzut elektronów, skierowany wertykalnie i siły zderzeń skierowane horyzontalnie. Tym drugim przeciwdziała siła kohezji, sprężystości obudowy. Te pierwsze powodują ruch.
Cyklotron nie zmienia pędu cząstki, nie wyhamowuje ich, więc nie działa na niego żadna siła. Żeby mechanizm się wogóle nie poruszał,elektrony musiałyby wogóle nie docierać do boków obudowy (ich wychwytywaczy).
Remigiusz Fajfer


Wogóle można to zrobić inaczej. Na przykład mocując na dwóch wahadłach ciężarki (w pudełku). Łożyska są w górnych rogach pudełka. Albo ciężarki zderzają o boki pudełka (lewy i praWY) i wtedy tym siłom przeciwdziała siła kohezji pudełka, albo uderzają o górę pudełka i wtedy pudełko się unosi.