[Ekologia] Główne cykle biochemiczne występujące w środowisk :: Kompendium / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

[TEORIA ZBIORÓW] Pojęcie zbioru, działania na zbiorach

[F.wielomianowa] Rozkład na czynniki, dodawanie, mnożenie, dzielenie wielomianów

Ekosystem to układ funkcjonalny w którym występują związki świata organizmów żywych z materią nieożywioną. Następuje tam stałe krążenie pierwiastków pomiędzy środowiskiem i w jego obrębie, krążenie to nazywa się cyklem biogeochemicznym. O istnieniu cykli biogeochemicznych decydują potrzeby organizmów oraz ich metabolizm. Pierwiastki są pobierane ze środowiska przez organizmy a następnie wydalane lub też wydzielają się po ich śmierci powracając do stanu materii nieożywionej. W przyrodzie krąży kilkadziesiąt takich pierwiastków jednak największa rolę ma tylko kilka z nich: tlen, węgiel, wodór, azot, fosfor i siarka.

Obieg tlenu w przyrodzie: Tlenu w środowisku jest bardzo dużo podlega on ciągłemu odnawianiu w procesie fotosyntezy (przez organizmy fotoautotroficzne). Pochłaniany jest przez organizmy oddychające w formie związanej (dwutlenku węgla).
(tlen produkowany jest przez rośliny lądowe i wodne oraz z rozpadu ozonu pochłaniany natomiast w procesach spalania, oddychania oraz procesach gnilnych.

Obieg węgla w przyrodzie: Węgiel jest bardzo pospolity w przyrodzie. W atmosferze występuje on jako dwutlenek węgla w wodzie w postaci rozpuszczonej natomiast jego największe ilości znajdują się w pokładach skał osadowych w różnej formie. (ropy naftowej bądź pokładach węglowych) Ta część węgla stosunkowo nie wchodzi w stały obieg w przyrodzie. Wyjątkiem są tu pokłady węgla wydobywane przez człowieka a następnie spalane, erupcje wulkanów oraz rozpuszczanie skał wapiennych. Na większym reducentem węgla są rośliny, którym to właśnie węgiel jest potrzebny do budowy. Natomiast największymi producentami dwutlenku węgla (najistotniejszemu wchodzącemu w skład krążenia pierwiastków związku węgla w przyrodzie) są procesy spalania, erupcje wulkanów, oddychanie roślin i zwierząt oraz produkcja spalin przez człowieka. Zawartość dwutlenku węgla w atmosferze jest znikoma jednak z roku na rok jego poziom się podnosi przez działalność człowieka i jest to jedną z głównych przyczyną dewastacji środowiska naturalnego.

Obieg fosforu w przyrodzie: Podstawowym źródłem fosforanów w przyrodzie jest działalność destruentów oraz rozpuszczanie się skał. Fosfor jest jednym z ważniejszych składników organizmów żywych a jego straty w cyklu rozwojowym są znaczące dlatego nieodzownym elementem jest jego ciągłe uzupełnianie. W tym celu używa się nawozów sztucznych uzupełniających niedobory tego pierwiastka w glebie roślin uprawnych oraz istotne jest zwracanie uwagi by w codziennej diecie człowieka zwłaszcza rozwijającego się nie zabrakło fosforu. Fosfor znajdujący się w zbiornikach wodnych ma duży wpływ na przyśpieszenie procesu eutrofizacji. Podstawowym procesem za pomocą którego fosfor wytraca się z obiegu jest fosylizacja czyli przekształcania się szkieletów organizmów w lite skały.

Obieg siarki w przyrodzie: Podstawowym źródłem siarki w przyrodzie są wietrzejące skały oraz wulkany. Dużym producentem siarki jest człowiek. Dzięki któremu niektóre obszary świata w szczególności te na których istnieje silna sieć przemysłu ciężkiego zostały całkowicie zdegradowane przez nadmiar siarki w atmosferze, gdyż to siarka jest przyczyną powstawania zjawiska kwaśnych deszczy niszczących szatę roślinną. Podstawowym reducentem siarki w przyrodzie są rośliny którym potrzebna jest ona do tworzenia niektórych aminokwasów.

Obieg azotu w przyrodzie: Największa ilość azotu znajduje się w atmosferze, jest on obecny także w solach mineralnych. Azot jest niezbędny do prowadzania prawidłowego rozwoju roślin. Jest on przekształcany w azotany dzięki współpracy bakterii z rodziny Rhizobium z roślinami motylkowymi. Ogromne ilości azotu są asymilowane w glebie obumarłe bakterie wzbogacają glebę w ten pierwiastek. By wspomóc szybszy rozwój roślin często stosuje się nawozy azotowe.

Wszelkie sugestie kierować na PW

[Poziom szkoły średniej: zakres edukacyjny poziomu podstawowego oraz rozszerzonego]

komentuj publikację