Ładunek miotający - Polski Serwis Naukowy

Ładunek miotający – ściśle określona ilość wybuchowego materiału miotającego (np. prochu czarnego lub prochu bezdymnego), wykorzystana do oddania strzału (miotania pocisku) z broni palnej.

Lufa – zasadnicza część broni palnej, umożliwiająca nadanie pociskowi jednocześnie ruchu postępowego i obrotowego (lufy gwintowane) lub tylko postępowego (lufy gładkościenne) w odpowiednim kierunku.

Komora nabojowa - tylna część przewodu lufy lub otwór w bębnie rewolwerowym, w której umieszcza się nabój. W broni odtylcowej jej wlot jest zamykany zamkiem. Ma najczęściej kształt i wielkość odpowiadające kształtowi łuski naboju.

Podczas spalania ładunku miotającego w przewodzie lufy powstają gazy prochowe, których ciśnienie powoduje ruch pocisku wzdłuż osi lufy. Ładunek miotający umieszczony jest w łusce naboju, lub bezpośrednio w komorze nabojowej w woreczkach z tkaniny lub w postaci wyprasek. Może występować również w postaci płynnej w ilości potrzebnej do oddania jednego strzału. Jest niezbędną częścią naboju broni palnej. Oprócz prochu ładunki zawierać mogą również dodatki innych substancji chemicznych takich jak: podsypka prochowa, przyćmiewacz płomienia, odmiedzacz i flegmatyzator. Ładunki mogą być stałe (w nabojach scalonych) i zmienne (w nabojach składanych) które składają się z ładunku podstawowego i o różnej masie kompletu ładunków dodatkowych w woreczkach odpowiednio oznakowanych. Dobieranie masy ładunku zmiennego odbywa się przed załadowaniem broni odpowiednio do odległości strzelania. Stosowanie takich ładunków zwiększa trwałość lufy.

Czarny proch jest rodzajem prochu wynalezionego przez taoistycznego chemika w Chinach w IX wieku i będącym praktycznie jedynym znanym materiałem wybuchowym miotającym aż do połowy XIX wieku. Dzisiaj został już prawie całkowicie wyparty przez bardziej efektywne materiały, takie jak proch bezdymny. Proch czarny był też używany w roli materiału kruszącego - obecnie też jest wyparty z tych zastosowań, np. przez trotyl. Cały czas jest jednak wytwarzany, używa się go obecnie głównie w sztucznych ogniach, silnikach rakiet modelarskich oraz replikach broni czarnoprochowej (ze swojej natury głównie odprzodowej).

Materiał miotający - ładunek materiału wybuchowego, służący jako źródło energii do nadawania prędkości początkowej pociskom broni palnej. Najczęściej ma formę ładunku prochowego.

Bibliografia

Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.