Ścibor ze Ściborzyc herbu Ostoja (1347-1414) – starosta brzeski, wojewoda siedmiogrodzki i komes komitatów górnowęgierskich (słowackich). Arystokrata polskiego pochodzenia w Królestwie Węgierskim. Bliski przyjaciel Zygmunta Luksemburskiego, późniejszego cesarza rzymskiego. Pomimo że był Polakiem, występował przeciwko królowi Władysławowi Jagielle, ponieważ jako stronnik Andegawenów został wypędzony ze starostwa brzeskiego. Był jednym z najbogatszych i najbardziej wpływowych arystokratów średniowiecznej Europy.

Rodzina

Zamek Beckov nad rzeką Vah

Był synem Mościca ze Ściborza, wojewody gniewkowskiego. Pochodził z głównej linii Ściborów-Ostojczyków ze Ściborzyc. Ożeniony z Dobrochną Stęszewską, córką Sędziwoja z Szubina, wielkorządcy (Magnus Procurator) Polski 1380. Miał braci: Marcina – kanonika płockiego, Mikołaja Bydgoskiego – kasztelana bydgoskiego, Andrzeja Podczaszego – wojewodę trenczyńskiego i siostrę Zofię.

Na Węgrzech i Słowacji

Od 1362 r. przebywał na Węgrzech w służbie Ludwika Węgierskiego, następnie od 1386 r. na dworze Zygmunta Luksemburskiego – od 1387 r. króla Węgier. Zasłużył się nad Dunajem w walkach z Turkami, gdzie podobno uratował królowi życie w bitwie pod Nikopolis. W latach 1401–1403 stłumił na Węgrzech bunty przeciwko Zygmuntowi Luksemburskiemu, ratując w ten sposób przyszłemu cesarzowi węgierską koronę.

Jego własnością był zamek Beckov na dzisiejszej Słowacji w pobliżu Trenczyna, który dostał w 1388 r. wraz z zamkiem Uhrovec. Zamek w Beckovie znacznie rozbudował na główne centrum swoich posiadłości wraz z przyległym Nové Mesto nad Váhom oraz innymi wielkimi dobrami i zamkami na tzw. Górnych Węgrzech, między innymi Vigvar, Torbag, Modor które otrzymał w 1390 r. Następnie w 1392 r. dostał od króla Czachtice, zamki Berencs, Detrekő, Éleskő, Jókő, Korlátkő, Zavar, Csejta, został żupanem (wojewodą) Trenczyna i Nitry, stając się zarazem jednym z najbogatszych i najpotężniejszych magnatów węgierskich. Prócz chorągwi siedmiogrodzkich w jego służbie, dostarczał ze swoich dóbr tysiąc jazdy na wojny węgierskie. Po nieudanej kampanii tureckiej pod Nikopolis, gdzie zjednoczone siły Europy chrześcijańskiej zostały pobite, wrócił do Siedmiogrodu, broniąc go przed nawałem tureckim. Następnie rozprawił się z hospodarem wołoskim Władem Uzurpatorem, prawdopodobnie krewnym Vlada Diabła (ojca słynnego Vlada Draculi), będącego w przymierzu z Turkami. Po krwawym oblężeniu, Vlad uzurpator zmuszony został do poddania się, i jako jeniec Ścibora został oddany pod sąd Zygmunta Luksemburczyka.

Kilka lat pòźniej Ścibor otrzymał dobra i zamki Dioś, Szomolya, Szent Vid, Suran, Maniga, Baganya, Zuk, Kreesztes, Rarkov, Bary, Koszonic, Rakovitz, Tatkolch, Ratkolch i Ilkaman w komitatach nitrzańskim i przeszburgskim (Bratysława), wykupił zamki Dévény (Teben), Eleskö. Łącznie był panem na 31 zamkach, a należące do niego feudalne „państwo” obejmowały ponad 300 miast i wsi, ziemię i zamki po obu stronach całej rzeki Wag liczącej 409 km, do czego nawiązuje tytuł Ścibora jako „pana całego Wagu”. W 1397 r. został żupanem preszburskim (Bratysława), wkrótce potem wojewodą siedmiogrodzkim, stając się zarazem jednym z najbogatszych i najpotężniejszych magnatów średniowiecznej Europy, nazywanym niekiedy „królem Słowacji”. Do rodziny Ściborów należały jeszcze inne wielkie nadania w posiadaniu braci i bratanków Ścibora ze Ściborzyc.

W latach 1402-1405 przebywał kilkakrotnie w Krakowie. Pobyty te można wiązać z budową ufundowanej przez niego kaplicy św. Moniki (tzw. „Węgierskiej”) przy kościele św. Katarzyny na Kazimierzu, która miała służyć jako grobowiec rodzinny. W 1408 r. został członkiem Zakonu Smoka i jednym z pierwszych 24 rycerzy Orderu Smoka pierwszej klasy, utworzonego przez Zygmunta Luksemburskiego.