Gatunek wprowadzany bywa do nasadzeń biotechnicznych, rzadko jako roślina ozdobna lub jadalna. Nawet jednak tam, gdzie bywa sadzony dla owoców (niektóre rejony Rosji), głównym źródłem owoców pozostają zwykle populacje dziko rosnące. Wymagania Tarnina udaje się na każdej glebie z wyjątkiem kwaśnej i stanowisk podmokłych. Najlepiej rośnie na podłożu dobrze przepuszczalnym i wymaga miejsc słonecznych. Rozmnażanie Pestki do siewu pozyskuje się z owoców przed ich pełnym dojrzeniem, a więc w końcu sierpnia i na początku września. Nasiona sieje się na głębokości 2–3 cm jesienią lub po zadołowaniu w listopadzie w piwnicy – wczesną wiosną. Wschody następują pierwszej wiosny. Bardzo wygodną i prostą metodą rozmnażania jest sadzenie odrostów korzeniowych. Pielęgnacja Krzewy tarniny nie wymagają przycinania, chyba że chce się je uformować na podobieństwo niewielkiego drzewka, w czym pomaga podkrzesywanie. Kłopotliwe są liczne odrosty korzeniowe, które wymagają systematycznego usuwania (oczywiście zabieg jest zbędny jeśli celem uprawy jest uzyskanie gęstych i rozległych zarośli). W przypadku okazów uprawianych wskazane jest poza tym odchwaszczanie ich sąsiedztwa i zasilanie co kilka lat nawozem naturalnym – obornikiem lub kompostem. Zwalczanie Ze względu na łatwość z jaką tarnina tworzy odrosty korzeniowe oraz z pnia po jego ścięciu – jest to gatunek trudny do usunięcia. Jego zwalczanie jest prowadzone w celu ochrony bogatych florystycznie zbiorowisk nieleśnych, w szczególności muraw kserotermicznych, wobec których tarnina jest ekspansywna (wyjątkiem są północne krańce jej zasięgu). W celu skutecznego zwalczenia tego gatunku konieczne jest jego wycinanie w trakcie sezonu wegetacyjnego. Mniej skuteczna, ale bezpieczniejsza dla gatunków towarzyszących, zwłaszcza fauny, jest wycinka prowadzona w okresie jesienno-zimowym. Po usunięciu krzewów należy w kolejnych latach powierzchnie zajmowane przez zarośla spasać (zwłaszcza wiosną, gdy młode pędy są miękkie) lub kontynuować usuwanie odrostów. Podczas usuwania zarośli wskazane jest wykopywanie pni, o ile nie powoduje to zagrożenia dla innych gatunków. Podobnie w razie konieczności stosować można pestycydy (arborycydy). Zasoby Tzw. zapas praktyczny owoców w skali Polski przy średnim urodzaju kalkulowany był w 1965 roku na 3,3 tys. ton. W latach 50. XX wieku w Polsce zbierano ok. 1 tys. ton owoców tarniny średnio rocznie, później wielkości zbiorów malały (do nieco ponad 800 ton w latach 60., 400 ton w latach 70. i 100 ton w latach 80. XX wieku).

Choroby i szkodniki

Zniekształcone owoce porażone przez torbiel śliwy

Tarnina narażona jest na takie szkodniki śliw jak owocówka śliwkóweczka (Cydia funebrana) (zwójkowate), pordzewiacz śliwowy (Aculus fockeui) (szpeciele), owocnica żółtoroga (Hoplocampa minuta) i jasna (H. flava) (błonkoskrzydłe). W razie potrzeby zwalczane są one chemicznymi środkami ochrony roślin.

Szkody powodują patogeny grzybowe wywołujące takie choroby jak: brunatna zgnilizna drzew pestkowych (niszczy kwiaty i pędy), liście chorują na dziurkowatość liści drzew pestkowych oraz drobną plamistość liści drzew pestkowych. Degenerację owoców powoduje torbiel śliwy (Taphrina pruni). O ile w przypadku chorób grzybowych stosuje się odpowiednie środki chemiczne, o tyle w przypadku chorób wirusowych konieczne jest wycinanie porażonych roślin i ich palenie. Z chorób tego rodzaju tarnina atakowana jest przez mozaikę wstęgową oraz ospowatość śliwy (szarkę).

Problematycznym zagadnieniem jest znaczenie tarniny w rozprzestrzenianiu chorób wirusowych porażających śliwy uprawiane w sadach.

Obecność w kulturze i wierzeniach

Tarnina w herbie niemieckiej gminy Dranske

Ze względu na rozpowszechnienie, tworzenie silnie ciernistych zarośli, efektowne kwitnienie i charakterystyczne cierpkie owoce, tarnina jest krzewem rozpoznawalnym i odgrywającym znaczną rolę w kulturze ludowej. Ze względu na swą charakterystykę rzadko kojarzona jest korzystnie, choć w mitologii celtyckiej była rośliną świętą.

W kulturze słowiańskiej cierniste krzewy sadzono na grobach samobójców, by powstrzymać ich od straszenia żywych oraz palono w nich wiedźmy. Kołkami z tarniny zabijano stworzenia uważane za wcielenia złego (zmor), w tym też nietoperze. Ze względu na przypisywanie tarninie tego, że posłużyła do zrobienia korony cierniowej dla Jezusa Chrystusa, w kulturze chrześcijańskiej wiązana była z szatanem. W czasie polowań na czarownice w Anglii była tępiona jako roślina obrzędowa wykorzystywana do czarów i używano jej do budowy stosów. Z drugiej strony podawana jest legenda z Poznania, według której Bóg obsypał tarninę niezliczoną ilością śnieżnobiałych kwiatów, by w ten sposób dowieść jej niewinności i zdjąć oskarżenia, że to z niej wykonano koronę cierniową.

U Bułgarów do XIX wieku żywy był przesąd, że owoc tarniny, ewentualnie gałązka tarniny wzięta do ust podczas pogrzebu chroniła przed wypadaniem zębów.

Powiedzenie znane na obszarach wiejskich Tarnina kwitnie – będzie zimno wiąże się ze zbieganiem się terminu kwitnienia z okresowym ochłodzeniem następującym nieraz w maju.

Zagrożenia dla zdrowia

Poza właściwościami trującymi pestek, opisanymi w sekcji "Cechy fitochemiczne", ciernie tarniny są przyczyną nierzadkich urazów. Długie (do 6 cm) i cienkie wbijają się w skórę i łamią, pozostawiając fragmenty wewnątrz ciała. W badaniach klinicznych stwierdzono, że nawet, gdy pacjenci twierdzili, że ciernie zostały usunięte, w tkankach znajdowano ich fragmenty powodujące powstawanie chronicznych stanów zapalnych, także zapaleń kaletki maziowej i pochewek ścięgna. Konieczne jest leczenie chirurgiczne i to wymagające otwarcia rany ze względu na nierzadką migrację fragmentów ciernia wewnątrz tkanek. Szczególnie trudne do zdiagnozowania są przypadki, gdy pacjenci z objawami bólowymi i zapalnymi nie pamiętają kontaktu z ciernistymi krzewami.