Śpiewacy norymberscy (Die Meistersinger von Nürnberg) - opera Richarda Wagnera w trzech aktach, z librettem napisanym przez samego Wagnera. Akcja toczy się w Norymberdze, w połowie XVI wieku.

Treść

Akt I

Rycerz Walter von Stolzing poznaje Ewę, córkę złotnika Pognera. Młodzi zakochują się w sobie. Niestety, w kościele św. Katarzyny Stolzing dowiaduje się, że złotnik obiecał rękę Ewy zwycięzcy turnieju śpiewaczego. Walter musi więc zostać członkiem bractwa śpiewaczego i wziąć udział w konkursie. Czeladnik szewca, Dawid, uczy Stolzinga skomplikowanej sztuki śpiewu. Walterowi nie udaje się jednak wejść do bractwa, ponieważ zazdrosny Beckmesser, również zakochany w córce złotnika, specjalnie wytyka mu wszystkie błędy. Tylko szewc Hans Sachs poznaje się na pięknie śpiewu Waltera.

Akt II

Przyjaciółka Ewy - Magdalena, Dawid i inni czeladnicy cieszą się ze zbliżającego się dnia świętego Jana, a Ewa martwi się o wynik turnieju śpiewaczego. Tymczasem Sachs, który zastanawia się nad pięknem głosu i nowatorstwem pieśni Waltera, dostrzega zainteresowanie Ewy osobą Stolzinga. Późnym wieczorem Ewa i Walter postanawiają uciec z miasta, ale Beckmesser śpiewa pod oknem Ewy nocną serenadę. Nie wie, że jej miejsce zajęła przebrana Magdalena. Tym razem Sachs wytyka błędy Beckmesserowi, który w zdenerwowaniu zaczyna śpiewać coraz głośniej. Przestraszeni sąsiedzi wybiegają na ulicę. Kiedy zazdrosny Dawid widzi Magdalenę, stojącą przy oknie pod którym Beckmesser śpiewa serenadę, wszczyna bójkę. Podczas zamieszania Ewa i Walter próbują uciec, ale zapobiega temu Sachs.

Akt III

W dniu świętego Jana, Dawid składa imieninowe życzenia Sachsowi, z którego pomocą Walter komponuje nową pieśń. Tymczasem Beckmesser wchodzi do mieszkania Sachsa, odkrywa manuskrypty Waltera i właśnie chce je ukraść, kiedy wchodzi Sachs i... sam daje mu teksty. Jednak nowa melodia Beckmessera nie pasuje do słów pieśni Waltera i turniej śpiewaczy, ku zaskoczeniu wszystkich, wygrywa von Stolzing.

Recepcja

W Trzeciej Rzeszy opera ta odgrywała rolę dzieła narodowego. Wymowa finału miała zaświadczać o wspaniałości niemieckiej sztuki, sięgającej odległych czasów.