Sredniowieczna medycyna arabska - kontynuacja medycyny greckiej. Arabowie podjęli dorobek greckiego antyku głównie przejmując nauki Hipokratesa i Galena, ale modyfikowali go w ciągu co najmniej czterech wieków, tak że w końcu wieku XI medycyna arabska była już medycyną inną niż ta przejęta od starożytnych. Lekarze rekrutowali się spośród Syryjczyków, Persów i Greków; nie wszyscy zatem byli muzułmanami. Ich aktywność translatorska była intensywna: dzieła Galena i Hipokratesa najpierw tłumaczono na syryjski a potem na arabski. Potem dopiero na łaciński w ciągu całego średniowiecza. Arabowie zajmowali się szeroko postępem w medycynie wschodniej od wieku X do XVI. Wielcy medycy arabscy znaleźli się na Półwyspie Iberyjskim, w uniwersyteckich miastach hiszpańskich. Wymienić można Awenzoara (1090 – 1162) w Sewilli czy Abul–Kassisa znanego jako Albucasis (912 – 1013) i Awerroesa w Kordobie.

W rozwoju średniowiecznej medycyny arabskiej można wskazać trzy jego fazy:

Sunna Proroka Mahometa zawiera sporo odniesień do medycyny, propagując hasła profilaktyki. Są to przede wszystkim zapobieganie i higiena osobista stosowane przez samego Proroka, który polecał medycynę higieny, sam je stosując. "Czystość to połowa wiary” – to zdanie przypisywane Mahometowi jako hadis może mieć uzasadnienie w opowieści jak pewnego razu dwa anioły przybyły do Muhammada i przemyły jego serce śniegiem. W ten sposób Allah uczynił jego serce czystym, zamierzał bowiem uczynić Muhammada największym z urodzonych dotychczas ludzi. Przestrzeganie zasad higieny osobistej Koran nakazuje w postaci reguł ablucji przed każdą modlitwą (wudu) "O wy którzy wierzycie! Kiedy stajecie do modlitwy, to obmywajcie wasze twarze i ręce aż do łokci; przetrzyjcie lekko wasze głowy, a nogi myjcie - aż do kostek." (Koran, 5:6)

Rytuał przedmodlitewnej ablucji

Nakazuje on mycie każdej części jednokrotnie, zaś drugi i trzeci raz są sunną, którą należy wypełniać biorąc przykład z Proroka. Wskazówki dotyczące przedmodlitewnych ablucji zawarte są w hadisach. Mają postać nakazów (należy itp.) lub relacji z czynności dokonywanych przez Mahometa lub jego towarzyszy. Drugim tematem zdrowotnym, w którym interwencja Koranu i hadisów miała znaczenie pierwszorzędne, było powszechne obżarstwo. Mahomet nie zakazywał tego obyczaju. Pozornie go akceptował, mówiąc: „jesteśmy ludźmi, którzy jedzą nie tylko gdy odczuwają głód, ale jedzą dla przyjemności.” ale też: „jedzcie i pijcie ale zawsze bez przesady”, doradzał stosowanie wymiotów i rozmaitość pokarmów Tu także widoczna jest socjotechniczna manipulacja. Stosowanie wymiotów powtarza się u wszystkich późniejszych autorów, także u Raziego i Awicenny.