Żaden z powyższych biskupów nie jest wymieniony w autentycznym dokumencie, o żadnym z nich nie wspominają roczniki, kroniki czy inne źródła współczesne. Twierdzenia Długosza, iż nominacji tych dokonywali bezpośrednio papieże, nie odpowiadają praktyce XI i XII wieku, zgodnie z którą biskupów mianowali monarchowie, a papież co najwyżej zatwierdzał, o czym wyraźnie mówi Gall Anonim w swojej Kronice. Co więcej, imiona papieży, którzy mieli mianować poszczególnych poznańskich ordynariuszy, nie odpowiadają imionom papieży faktycznie zasiadających wówczas na Stolicy Apostolskiej. Ponadto, na przestrzeni XI i XII wieku zidentyfikowano w źródłach kilku innych polskich biskupów, którzy wedle wszelkiego prawdopodobieństwa byli biskupami poznańskimi (m. in. wspomniani przez Galla biskupi Franko i Paweł ). Z tego względu przyjmuje się, że co najmniej pierwszych sześciu "długoszowych" biskupów (wszyscy włoskiego pochodzenia) to postacie fikcyjne.

Nie ma natomiast zgody co do historyczności dwóch biskupów polskiego pochodzenia, Wawrzyńca i Marcina. Zdaniem Stanisława Karwowskiego, wybór pierwszego Polaka na ordynariusza poznańskiego był faktem tak doniosłym, że informacja o tym musiała przechować się w tradycji miejscowego kościoła i z tego względu skłania się ku uznaniu historyczności Wawrzyńca, mimo braku dowodów ze źródeł współczesnych. Odmienne zdanie wyrażali Wojciech Kętrzyński oraz historyk poznańskiej archidiecezji J. Nowacki.

Jeszcze bardziej skomplikowana jest sprawa historyczności biskupa Marcina. Istnieje bowiem dokument datowany na 23 kwietnia 1145, który wymienia Marcina jako biskupa poznańskiego. Dokument ten wprawdzie został zidentyfikowany jako XIII-wieczne fałszerstwo, nie jest jednak wykluczone, że fałszerz opierał się na prawdziwych danych z I połowy XII wieku.

Co do Świętosława i Gerwarda, można stwierdzić jedynie tyle, że jest dla nich miejsce w katalogu biskupów poznańskich, gdyż dokument biskupa Benedykta z 1192 nazywa biskupa Radwana (1164-1172) jego "piątym poprzednikiem", podczas gdy pomiędzy Radwanem a Benedyktem udokumentowanych ponad wszelką wątpliwość jest jedynie dwóch biskupów" Cherubin (1172-1180) i Arnold (1180-1186), istnieje zatem luka (1186-1192), w której musiało urzędować dwóch biskupów. Przeciwko ich historyczności przemawia jednak spisana wprawdzie w XVI wieku, ale niewątpliwie oparta na wcześniejszych źródłach Relacja o założeniu opactwa w Koprzywnicy, która stwierdza, że opat Piotr, późniejszy arcybiskup gnieźnieński (udokumentowany 1191-1198), był wpierw przez krótki czas biskupem poznańskim. Ponadto w nekrologu wrocławskiego opactwa św. Wincentego odnotowano zgon biskupa Goswina, który według hipotezy Wojciecha Kętrzyńskiego także mógł być biskupem poznańskim.