Świadkowie Jehowy w Maroku - Polski Serwis Naukowy

Świadkowie Jehowy w Maroku i w Saharze Zachodniej.

Nazwa Świadkowie Jehowy w j. arabskim.

Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku arabskim wydano w 1998 roku (część) oraz w 2004 roku (całość).

Czy na tym życiu wszystko się kończy? w j. arabskim.

Niektóre z publikacji Świadków Jehowy w j. arabskim.

Świadkowie Jehowy w Maroku - wspólnota ok. 100 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) w Maroku (oraz na terenie Sahary Zachodniej), należących do 2 zborów. Od 1973 roku ich działalność w tym kraju jest zdelegalizowana i prowadzą ją nieoficjalnie, z tego powodu szczegółowa liczebność członków wyznania nie jest podawana do wiadomości publicznej.

Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

Tunezja (Tunis, Republika Tunezyjska - Al-Dżumhurija at-Tunisija) – państwo arabskie leżące w północnej Afryce nad Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algierią i Libią. W latach 1881-1956 r. pod protektoratem Francji. Od 12 listopada 1956 roku w ONZ, a od 1 października 1958 r. członek Ligi Państw Arabskich. Stolicą kraju jest Tunis, a inne większe miasta to: Safakis (Sfax), Arjana, Bizerta (Banzart), Kabis (Gabés), Susa (Sousse).

Historia

Początki działalności w Maroku

W 1953 roku zanotowano sprawozdanie z pierwszego Świadka Jehowy w tym kraju. W roku 1954 z Hiszpanii wydalono misjonarza Biblijnej Szkoły Strażnicy - Gilead, który nauczał bez zgody kleru. W Maroku działało wówczas 3 wyznawców. W 1955 roku razem z innym Świadkiem Jehowy krzewił on religię w Marokadu. Wkrótce dołączyła do nich pięcioosobowa rodzina Świadków Jehowy z Tunezji, która musiała opuścić Tunezję, gdzie powstało ogromne poruszenie, kiedy oni - jako Żydzi) uznali Jezusa za Mesjasza i szybko zaczęli opowiadać drugim o swej nowej wierze. W latach 50. XX w. Álvaro Berecochea, sprawował nadzór nad Biurem Oddziałem w Maroku. W styczniu 1957 roku Maroko odwiedził Nathan Knorr, który w Tangerze wygłosił przemówienie. W 1959 roku do Maroka przybyli kolejni misjonarze, m.in. Sandra Cowan. Pod koniec lat 50. XX do kraju przybyli jeszcze inni nowi misjonarze, dzięki czemu nastąpił widoczny rozwój działalności i wzrost liczby wyznawców.

Świadkowie Jehowy w Hiszpanii – wspólnota 108 739 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) w Hiszpanii (wraz z Wyspami Kanaryjskimi), należących do 1 437 zborów. W 2009 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa zebrało się ogółem 197 097 osób. Biuro Oddziału nadzorujące działalność miejscowych wyznawców oraz wyznawców w Andorze znajduje się w Torrejón de Ardoz pod Madrytem.

Pamiątka śmierci Jezusa Chrystusa – święto obchodzone przez religie wywodzące się od Badaczy Pisma Świętego (min. Świadkowie Jehowy, Świecki Ruch Misyjny "Epifania", Wolni Badacze Pisma Świętego), często też uważane przez te religie jako jedyne święto, którego obchodzenie nakazał według Biblii Jezus Chrystus.

W latach 60. XX w. istniało już 8 zborów, w których było ponad 260 wyznawców. Ponieważ prawo zabraniało konwersji muzułmanów, głosili innym mieszkańcom tego kraju, głównie Europejczykom. W latach 60. XX w. nastąpił wzrost liczby głosicieli. Wkrótce zaczęto utrudniać cudzoziemcom podjęcie pracy i uzyskanie pozwolenia na pobyt stały, wielu wyznawców wyjechało wtedy do Europy. Wyznawcy działali w Tangerze i innych miastach, gdzie zaczęli rozkrzewiać religię wśród muzułmanów. Nierzadko na Świadków Jehowy nasyłano policję, która domagała się wyjaśnień co do ich działalności. Głosiciele ze zboru w Tangerze regularnie jeździli na większe zgromadzenia do Ceuty, hiszpańskiej eksklawy, portu leżącego na wybrzeżu marokańskim. W 1967 roku grupka wyznawców została zatrzymana przez policję, której obszernie objaśnili swoją działalność.

Betel, inaczej Biuro Oddziału – ośrodek koordynujący działalność Świadków Jehowy w danym oddziale Towarzystwa Strażnica (jednym lub kilku krajach). Pracują w nim dobrowolnie ochrzczeni Świadkowie Jehowy jako wolontariusze przez zadeklarowany czas. Wykonują oni prace administracyjne, biurowe i porządkowe potrzebne do działalności wyznania oraz funkcjonowania samego domu Betel. Ośrodki te (w Polsce mieści się on w Nadarzynie pod Warszawą, które nadzoruje działalność Świadków Jehowy w Polsce) są dostępne dla osób postronnych – można je zwiedzać nieodpłatnie w grupach z przewodnikiem.

Jezus Chrystus (z , zdaniem historyków prawdopodobnie , zm. ok. 30–33 n.e. w Jerozolimie), Jezus z Nazaretu — centralna postać chrześcijaństwa. Według chrześcijan założyciel Kościoła, Syn Boży i Zbawiciel.

Działalność w Saharze Zachodniej

W latach 60. XX w. w Al-Ujun i Villa Cisneros (w Saharze Zachodniej) w hiszpańskich więzieniach przebywali hiszpańscy współwyznawcy, odsiadujący wyrok za neutralność, prowadzili oni tam nieoficjalną działalność kaznodziejską, dzięki czemu kilka osób zostało ich współwyznawcami. Świadkowie Jehowy mieszkają głównie w stolicy Sahary Zachodniej.

Głosiciel – kaznodzieja w religii Świadków Jehowy, ochrzczony lub nieochrzczony członek zboru, który nieodpłatnie głosi dobrą nowinę o Królestwie Bożym. Na całym świecie w 2009 roku było ok. 7 313 173 aktywnych głosicieli, skupionych w 105 298 zborach w 236 krajach (w Polsce 126 518 w 1 813 zborach).

Pomazaniec, Namaszczony, Mesjasz (hebr. מָשִׁיחַ), Chrystus (gr. χριστός), pot. Wybraniec – w judaizmie i chrześcijaństwie pierwotnie religijny tytuł królów, kapłanów-lewitów i proroków - osób namaszczonych (pomazanych) olejem. Z czasem, pod wpływem proroków, ten biblijny termin nabrał eschatologicznego znaczenia - określa on osobę, zapowiedzianą przez Boga Jahwe, która ma przynieść ostateczne rozwiązanie problemu zła, grzechu i śmierci w świecie i ustanowić tzw. królestwo mesjańskie, będące nowym rajem, przewyższającym szczęście pierwszego. Chrześcijanie uznają, że tą osobą jest Jezus Chrystus. Trzon narodu żydowskiego trwa w oczekiwaniu na przyjście mesjasza.

Zakaz działalności

W kwietniu 1973 roku nieoczekiwanie zakazano w Maroku działalności Świadków Jehowy. Ze względu na zakaz, zebrania oraz zgromadzenia obwodowe musiały się odbywać w małych grupach w mieszkaniach prywatnych, a nie jak wcześniej w Salach Królestwa. Na zgromadzenia okręgowe miejscowi Świadkowie Jehowy jeździli do Francji lub Hiszpanii. W miarę jak w Maroku ze względu na wyjazd zagranicznych współwyznawców ubywało Świadków Jehowy, Towarzystwo Strażnica postanowiło zamknąć tutejsze Biuro Oddziału, a swoich misjonarzy skierować do innych krajów. Ostatnie sprawozdanie oficjalnie opublikowano w 1994 roku, działało wówczas 56 wyznawców, a na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa było 124 osób.

Kongresy (inaczej Zgromadzenia) – doroczne zjazdy w religii Świadków Jehowy trwające od jednego do trzech, czterech dni. Odbywają się na wynajętych stadionach, w halach oraz w Salach Zgromadzeń Świadków Jehowy.

Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.

Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 30 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana. Corocznie publikowane są przez organizacje, monitorujące przestrzeganie praw człowieka, specjalne raporty m.in. o sytuacji tej społeczności religijnej w Maroku i Saharze Zachodniej. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Świadkowie Jehowy mieszkają w głównie w największych miastach Maroka i stolicy Sahary Zachodniej.

Świadkowie Jehowy (pełna nazwa: Chrześcijański Zbór Świadków Jehowy) – związek wyznaniowy głoszący, że jedynym Bogiem jest Jehowa i przekonany o zbliżającym się Armagedonie. Świadkowie Jehowy są zaliczani do tzw. nurtu badackiego (zob. Badacze Pisma Świętego), należącego do wyznań millenarystycznych. Ruch został zapoczątkowany przez Charlesa T. Russella w 1872 r. w Pensylwanii (USA). Obecnie liczy około 7,3 miliona członków.

Publikacje Świadków Jehowy – Świadkowie Jehowy są bardzo aktywni w rozpowszechnianiu swojej wiary i przywiązują szczególne znaczenie do Biblii. Swoje wierzenia rozpowszechniają przy pomocy książek, traktatów (ulotek informacyjnych) i czasopism. Ich wydawnictwa są obecnie publikowane w 537 językach (w tym w 403 językach w "on-line") - również takich, w których nie wydano przedtem żadnej innej publikacji. Nad ich tłumaczeniem czuwa Ciało Kierownicze, które nadzoruje pracę zespołów tłumaczy (ok. 2500 tłumaczy-wolontariuszy).

Źródła

Informacje prasowe i organizacji praw wolności religijnej o wyznawcach w Maroku

Strażnica - coroczne dane z działalności Świadków Jehowy na świecie; 1.03.1992 s. 29; 1.10.1991 s. 27 ; 15.06.1957 s. 367 (en);

Rocznik Świadków Jehowy - coroczne dane z działalności; 1978 (en)

Świadkowie Jehowy - głosiciele Królestwa Bożego s. 475, 487;

Muhammad Harb, Abdul Sami Hrawi, Gabriel Farah: Global Freemasonry in the balance of Islam - Jehovah's Witnesses in the balance. Faculty of Theology in Cairo, (1407 AH / 1987). (arab.)

Świadkowie Jehowy w Tunezji - przeszło 50 Świadków Jehowy w Tunezji, skupionych w zborze w Tunisie, prowadzi działalność nieoficjalną, ponieważ ich religia jest w tym kraju niezalegalizowana. Około połowa z nich to obcokrajowcy.

Język arabski – język należący do południowej grupy języków semickich, zapisywany alfabetycznym pismem arabskim od strony prawej do lewej. Kod ISO 639-3: ar/ara