Fotodramę stworzenia rozpoczęto wyświetlać w Polsce w latach 20 XX w.

Polska edycja "Dokonanej tajemnicy" z 1923 roku wydana jako siódmy tom Wykładów Pisma Świętego.

Znak fioletowego trójkąta, który nosili Świadkowie Jehowy w obozach koncentracyjnych od 1937 r. – jako plakietka kongresowa (Kraków, 1947 r.)

Nasza Służba Królestwa z lat 50. XX w. w j. polskim wydawana wówczas w podziemiu

Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata – po polsku w 1994 (część) i 1997 (całość)

Jeden z czterech kongresów międzynarodowych, które odbyły się w ostatnich latach w Polsce (Poznań, 2009)

Zgromadzenie okręgowe Szczecin, 2008

W Polsce głosiciele prowadzą ok. 47 tysięcy studiów biblijnych, a ok. 450 specjalnie przygotowanych kaznodziei głosi w ponad 150 ośrodkach penitencjarnych i więzieniach

Obecnie zdecydowana większość z 1814 zborów Świadków Jehowy w Polsce spotyka się we własnych Salach Królestwa. Na zdjęciu: Budynek Świadków Jehowy w którym znajdują się 3 Sale Królestwa z których korzysta 11 zborów, Szczecin.

Przykładowe zgromadzenie na Sali Zgromadzeń – zgromadzenia obwodowe i specjalne (Centrum Kongresowe Świadków Jehowy w Sosnowcu).

Jeden z kongresów okręgowych (Kraków, 2011)

Świadkowie Jehowy w Polsce – wspólnota 126 196 aktywnych Świadków Jehowy (głosicieli) w Polsce, należących do ponad 1814 zborów (w tym ponad 16 zborów i 48 grup obcojęzycznych: angielskojęzycznych, ormiańskojęzycznych, rosyjskojęzycznych, bułgarskojęzycznych, litewskojęzycznych, chińskojęzycznych i wietnamskojęzycznych i 10 zborów i 29 grup języka migowego, do których należy ponad 1300 głosicieli) w 100 obwodach w 9 okręgach.

W 2011 roku na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa zebrało się 213 284 Świadków Jehowy, osób zainteresowanych ich wiarą oraz innych zaproszonych. Biuro Oddziału, koordynujące działalność Świadków Jehowy w Polsce znajduje się w Nadarzynie pod Warszawą.

Początki

Historia Świadków Jehowy w Polsce sięga roku 1891, kiedy do Krakowa przybył Charles Taze Russell, gdzie nie doszło do publicznego przemówienia z powodu restrykcji rządowych, niemniej jednak przeprowadził kilkanaście indywidualnych rozmów. W roku 1892, Hipolit Oleszyński – Badacz Pisma Świętego – wrócił z USA do Polski. Kolejnym Badaczem Pisma Świętego był Szwajcar Bente, który w 1905 roku objął wakat dyrektora w warszawskiej fabryce koronek. Prawdopodobnie Oleszyńskiemu udało się dokonać 17 października 1905 roku pierwszej rejestracji grupy polskich Badaczy Pisma Świętego. W Warszawie, a później w Gdańsku rozpoczęto organizować spotkania w celu analizy Biblii. Działania tych osób sprawiły, że w roku 1909 opublikowano po polsku publikacje Towarzystwa Strażnica (m.in. Wykłady Pisma Świętego), a w 1915 roku regularnie, co miesiąc była publikowana Strażnica w języku polskim.

3 maja 1910 roku w 14 osobowym warszawskim zborze złożył wizytę C. T. Russell wraz z J. F. Rutherfordem, a w następnym roku odwiedził Lwów i ponownie Warszawę. Mimo, że już wtedy w Warszawie i Łodzi było wiele osób, które interesowały się studiowaniem Biblii, w urządzaniu ich spotkań przeszkadzała carska policja. Podczas wizyty Russell złożył do władz wniosek o prawną rejestrację wyznania. W odpowiedzi generał-gubernator Warszawy wydał reskrypt, który umożliwił działalność na większą skalę. Potwierdzał on istnienie zboru warszawskiego od 1905 roku. Akta urzędowe i sądowe, powołujące się na ten dokument, nawiązują równocześnie do dnia 17 października 1906 roku, kiedy to car wydał ukaz tolerancyjny, potwierdzający istnienie zboru. W roku 1911 zbór w Warszawie liczył około 25 osób, w Pabianicach 20, a Raszynie około 8. 15 sierpnia owego roku 7 osób zostało ochrzczonych. W 1911 roku H. Oleszyński ponownie odwiedził zbory w Warszawie, Łodzi, Pabianicach, Krakowie i innych miastach.

W roku 1913 udało się zalegalizować działalność Badaczy Pisma Świętego. Uzyskano statut wyznania uznanego przez państwo. W kwietniu 1915 roku 90 osób zebrało się w Warszawie na uroczystości Pamiątki śmierci Jezusa Chrystusa. W 1918 roku warszawski zbór liczył już ok. 50 osób, które regularnie przychodziły na wykłady. W 1919 roku zarząd główny polskiej filii Towarzystwa Strażnica w Detroit przysłał do Polski jako głównych przedstawicieli W. Kołomyjskiego i Cz. Kasprzykowskiego.

Brak kontaktów z resztą Badaczy Pisma Świętego podczas I wojny światowej (np. wiadomość o śmierci C.T.Russella dotarła do Warszawy aż dwa lata po fakcie) spowodował, że doszło do podziałów i rozłamów. Jedna z grup - W. Kina - wprowadziła swoje nauki i przejęła polski oddział Towarzystwa Strażnica (w tym salę w Warszawie). Wysłana przez amerykański oddział Towarzystwa Strażnica delegacja złożona z dwóch mężczyzn (nadzorowana przez W. Wnorowskiego) uznała, że nauki tej grupy są niezgodne z naukami Towarzystwa Strażnica i w niedługim czasie przywróciła właściwe poglądy.

W roku 1920 w Warszawie powstaje przedstawicielstwo Towarzystwa Strażnica. Na początku lat 20 XX w. w Polsce odbyło się wiele zgromadzeń organizowanych przez Towarzystwo Strażnica. Najczęściej odbywały się w stolicy, gdzie gromadziło się po kilka tysięcy słuchaczy. W 1920 roku do Krakowa powrócił z USA Jan Kusina, który szybko zorganizował w tym mieście grupkę Badaczy Pisma Świętego. W 1921 roku na zgromadzeniach zebrało się ogółem ponad 500 osób, a w 1922 roku na 32 zgromadzeniach w różnych miastach Polski - 657 osób.

Franciszek Puchała, który przebywał na emigracji w USA, po powrocie do Polski wydał własnym kosztem ulotkę, zawierającą 13 doktryn katolickich. Obiecał w niej, że za udowodnienie ich biblijnego pochodzenia zapłaci po 10 000 marek polskich. Treść dyskusji podjętej i przegranej przez teologów jezuickich (m.in. Jana Rostworowskiego) została wydana w formie broszury Bitwa na niebie nakładem 10 000 egzemplarzy nie licząc dodruków. M.in dzięki temu w 1923 roku w Krakowie studiowaniem Pisma Świętego było już zainteresowanych 69 osób. Z czasem władze kościelne wywierały coraz większą presję na władze świeckie, nakłaniając je do aresztowań Badaczy Pisma Świętego.

Legalizacja wyznania została potwierdzona po I wojnie światowej w dniu 6 lipca 1923 roku przez ówczesne Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

W 1924 roku wyremontowano halę fabryczną w centrum Łodzi, która stała się miejscem spotkań religijnych. W tym też roku w 15 miastach Polski zebrało się ponad 1000 osób na Pamiątce śmierci Jezusa Chrystusa. W latach 20 XX w. wyświetlano film Fotodrama Stworzenia. W roku 1926 na dwóch konwencjach zebrało się 2 706 osób. W roku 1927 przy ul. Nowy Zjazd 1 zaczęło funkcjonować krajowe biuro Towarzystwa Strażnica oraz sala zebrań. W roku 1928 w Polsce było 256 głosicieli i 24 zbory. Oprócz polskojęzycznych zborów istniały również zbory niemieckojęzyczne m.in. w Łodzi i Pabianicach. W roku 1930 działało w Polsce 55 zborów. W roku 1932 w kraju działało ok. 600 aktywnych głosicieli. W owym roku stałą siedzibą Towarzystwa Strażnica został budynek przy ul. Rzgowskiej 24 w Łodzi.

Od 1933 roku ataki na Świadków Jehowy stały się bardzo częste. W 1935 roku dokonano ponad 3000 zatrzymań Świadków Jehowy. Mimo rosnącego sprzeciwu liczebność Świadków Jehowy ciągle wzrastała. W owym roku na skutek dekretu władz francuskich, 280 głosicieli polskiego pochodzenia powróciło z Francji do Polski. W 1936 roku władze zakazały publikacji czasopisma Złoty Wiek (obecnie Przebudźcie się!), które odtąd ukazywało się w Polsce pod nowym tytułem Nowy Dzień. W owym roku odbyło się duże zgromadzenie z udziałem ponad 500 osób w Gdańsku. W roku 1937 minister spraw wewnętrznych zakazał wydawania Strażnicy, którą zaczęto wydawać nieoficjalnie. W tym samym roku Akcja Katolicka przeprowadziła 75 napadów na Świadków Jehowy, 2 osoby zamordowano. Liczba aktywnych wyznawców wyniosła 1040 osób skupionych w 121 zborach. W 1938 roku obłożono zakazem działalność tego wyznania w Polsce. Władze opieczętowały magazyny biura w Łodzi, rozpoczął sie okres działalności konspiracyjnej.

Okres II wojny światowej

W czasie II wojny światowej w Polsce było 1039 głosicieli (z tego aż ok. 10% w miejscowości Wisła). Na zachodzie kraju Gestapo aresztowało każdego, kto był znany jako Świadek Jehowy. Aresztowano nawet za posiadanie egzemplarza Strażnicy. Wielu zginęło w hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Znalazło się wśród nich 69 Świadków Jehowy z Poznania (22 zginęło). Ze zboru w Wiśle uwięziono 51 głosicieli, z czego 39 zginęło. Ci którzy uniknęli aresztowania, spotykali się w niewielkich grupkach, a publikacje, które otrzymywali (najczęściej od niemieckim współwyznawców), powielali lub ręcznie przepisywali. Na terenach Generalnego Gubernatorstwa matryce woskowe Strażnicy przygotowywano w Warszawie, a odpowiedzialni za poszczególne strefy dbali o ich powielenie w innych częściach kraju. Nadzorowaniem działalności i powielaniem publikacji na tym obszarze zajmował się Ludwik Kinicki, aresztowany zmarł pod koniec 1944 roku w obozie koncentracyjnym Gusen. W wioskach - głównie w Lubelskiem - w czasie wojny podjęto na nowo działalność kaznodziejską od domu do domu. We wrześniu 1939 roku Związek Radziecki zajął wschodnie tereny Polski, wskutek czego ok. połowa ówczesnych głosicieli w kraju - narodowości polskiej i ukraińskiej (także żydowskiej i innych) - została odcięta od współwyznawców w kraju. Pod koniec wojny Świadkowie Jehowy odmawiali udziału w kopaniu rowów przeciwczołgowych - wielu z nich rozstrzelano.

Okres powojenny

Wiosną 1945 roku krajowe biuro w Łodzi wznowiło działalność. Zaraz po wojnie liczebność Świadków Jehowy wzrosła do 2500 i wciąż rosła w bardzo szybkim tempie, choć połowa przedwojennej liczby wyznawców znalazło się na terenie ZSRR a wielu zginęło. Otwarto Sale Królestwa. Zaczęto na nowo organizować większe zgromadzenia, odbyły się one np. w czerwcu 1946 roku we wsi Borówek z udziałem 1500 osób, a we wrześniu w Katowicach, gdzie zebrało się 5300 osób z całego kraju. W owym roku liczba aktywnych wyznawców przekroczyła 6000. W 1947 roku w Krakowie na zgromadzeniu obecnych było 7000 osób, potem takie większe spotkania odbyły się jeszcze w innych miastach. Z całego kraju zaczęły napływać informacje o brutalnych aktach przemocy, których się dopuszczano na Świadkach Jehowy. Wyjątkowo bezwzględne były oddziały partyzanckiej formacji Narodowe Siły Zbrojne. Działalność ich programowo wymierzona przeciwko komunistom i władzom komunistycznym, z inspiracji kleru katolickiego - także przeciwko Świadkom Jehowy. Gdy w roku 1947 zliczono akty przemocy, których dopuszczono się na Świadkach Jehowy w celu nawrócenia ich siłą na katolicyzm, zastraszenia i fizycznej eliminacji, okazało się, że ucierpiało z tego powodu 4000 osób a 60 z nich zamordowano. Narodowe Siły Zbrojne dokonały około 800 napadów na domy Świadków Jehowy. W 1946 roku przedstawiciel Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego próbował nakłonić Świadków do współpracy przeciw Kościołowi katolickiemu. Po otrzymaniu odpowiedzi odmownej na tę oraz powtórzoną cztery miesiące później propozycję, władze zaczęły utrudniać Świadkom Jehowy działalność. 24 marca 1949 roku wydalono misjonarzy Biblijnej Szkoły Strażnicy - Gilead, którzy przybyli do Polski 19 marca 1947 roku. W ciągu dwóch lat podwoiła się liczba Świadków Jehowy i wyniosła w czerwcu 1947 roku 13 699 głosicieli należących do 710 zborów. W 1950 roku łódzki oddział Towarzystwa Strażnica został splądrowany przez UB - pierwsze takie zajście miało miejsce już w lutym 1946 roku. Pod zarzutem rzekomego szpiegostwa na rzecz USA aresztowano członków zarządu; niedługo później aresztowano pozostałych pracowników.