Żyła - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy anatomii. Zapoznaj się również z: inne znaczenia tego słowa.

Główne żyły człowieka.

Żyły (łac. venae) – wszystkie naczynia krwionośne prowadzące krew do serca. Najczęściej jest to krew odtlenowana. Tylko w wypadku żył płucnych i pępowinowych jest to krew natlenowana.

Żyła szyjna zewnętrzna (łac. vena jugularis externa) – naczynie żylne położone na bocznym obwodzie szyi, odprowadzające krew głównie ze skóry głowy i okolicy twarzy.

Żyła szyjna wewnętrzna (łac. vena jugularis) — duże parzyste naczynie na szyi. Jest głównym naczyniem żylnym odprowadzającym krew z twarzy, jamy czaszki i szyi.

Naczynia żylne mają cienką warstwę mięśniówki gładkiej, ściany wiotkie, przez co ich przekrój jest owalny. Żyły mogą posiadać zastawki zapobiegające cofaniu się krwi. Prowadzą krew z obwodu do serca. Zależnie od tego gdzie żyły prowadzą krew ma ona różny kolor. Jeżeli z obwodu do serca, do przedsionka prawego prawej komory - krew jest ciemnowiśniowa. Wynika to z tego, że jest ona pozbawiona tlenu oraz bogata w produkty przemiany materii. W żyłach idących od płuc ku przedsionkowi lewemu - krew jest jasnoczerwona, mocno natlenowana.

Układ krwionośny kręgowców jest układem zamkniętym, a serce kręgowców jest wielojamowe. Układy krwionośne poszczególnych grup kręgowców znacznie różnią się od siebie.

Tętnica, naczynie tętnicze (łac. arteria) - makroskopowo widoczne naczynie krwionośne o nieprzepuszczalnej ścianie, które bez względu na fizjologiczny skład krwi, prowadzi krew z serca do narządów ciała. Układ naczyń tętniczych jest połączony z układem naczyń żylnych poprzez sieć naczyń włosowatych.

Większe żyły

żyła główna górna i dolna vena cava superior et inferior,

żyła nieparzysta, nieparzysta krótka vena azygos, hemiazygos,

żyła wrotna vena portae,

żyła szyjna wewnętrzna i żyła szyjna zewnętrzna vena iugularis interna et externa.

Budowa ściany żyły:

błona zewnętrzna

warstwa mięśniowa

śródbłonek

Żyły krążenia wielkiego dzielimy na 2 grupy:

Krew (łac. sanguis, gr. αἷμα, haima) – płyn ustrojowy, który za pośrednictwem układu krążenia pełni funkcję transportową, oraz zapewnia komunikację pomiędzy poszczególnymi układami organizmu. Krew jest płynną tkanką łączną, krążącą w naczyniach krwionośnych (układ krwionośny zamknięty) lub w jamie ciała (układ krwionośny otwarty). W szerokiej definicji obejmuje krew obwodową i tkankę krwiotwórczą, a w wąskiej tylko tę pierwszą. Jako jedyna (wraz z limfą) występuje w stanie płynnym. Dziedzina medycyny zajmująca się krwią to hematologia.

Żyła główna górna, inaczej żyła próżna górna lub żyła czcza górna (łac. vena cava superior) – duże naczynie żylne zbierające krew z górnej (nadprzeponowej) połowy ciała.

żyły głębokie (towarzyszące tętnicom)

żyły powierzchowne (niezależne od tętnic)

Zobacz też

Zobacz hasło żyła w Wikisłowniku

tętnica

układ naczyń żylnych

Żylak

Bibliografia

Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia człowieka T. III. Warszawa: PZWL, 1974, s. 143. ISBN brak.

Żyła wrotna wątroby (łac. vena portae hepatis) – krótkie naczynie, mierzące 6-8 cm, ale o znacznej średnicy (1-1,5 cm), doprowadzające krew do wątroby. Powstaje za głową trzustki z zespolenia żyły śledzionowej (vena lienalis) i żył krezkowych- górnej i dolnej (vena mesenterica superior et interior), do których uchodzi szereg żył z nieparzystych narządów jamy brzusznej: z żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, z trzustki i ze śledziony.

Serce (łac. cor, gr. kardia) – centralny narząd układu krwionośnego strunowców i niektórych bezkręgowców. Zbudowany jest z tkanki mięśniowej poprzecznie prążkowanej sercowej. Zazwyczaj narząd ten otoczony jest osierdziem (pericardium).

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.