Ten artykuł dotyczy 13 Pułku Piechoty Dzieci Krakowa. Zapoznaj się również z: 13 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 13.

13 Pułk Piechoty (13 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP.

Formowanie

Oddział powstał 7 listopada 1918 roku na polowym apelu w siedmiogrodzkiej wiosce Madefalda poprzez spontaniczne przekształcenie austro-węgierskiego 13 pułku piechoty, którego 80% stanowili Polacy, w 13 pułk wojska polskiego. Żołnierze wybrali na dowódcę ppłk. Beckera, przyjęli dystynkcje legionowe i polską komendę. 13 listopada pułk dotarł pociągiem do Krakowa, po drodze ograbiony z broni i żywności przez oddziały węgierskie i czeskie. W Krakowie dowódca pułku zameldował polskim władzom powrót z frontu. Wraz z nim dotarły resztki oddziału, nieliczna kadra i ewidencja pułkowa. W tych dniach stacjonujący w Ołomuńcu batalion zapasowy 13 p.p. złożył przysięgę na wierność Rzeczypospolitej, po czym przywiózł do Krakowa cały majątek - kasę, broń, amunicję, umundurowanie. W Krakowie już 31 października 1918 tajna organizacja niepodległościowa, do której należeli przede wszystkim oficerowie austriackiego 13 pułku, rozbroiła wojska austriackie i przejęła kontrolę nad miastem. Powstała Polska Komenda Wojskowa, która 12 listopada 1918 wydała rozkaz ppłk Bolesławowi Kraupie sformowania 8 pułku piechoty z żołnierzy narodowości polskiej pełniących służbę w jednostkach Cesarskiej i Królewskiej Armii: 13, 113, 20 i 57 pułku piechoty oraz 27 batalionie strzelców i batalionie zapasowym 13 pp. Nowo powstały pułk został zakwaterowany w koszarach imienia Sobieskiego i w listopadzie 1918 złożył uroczystą przysięgę na dziedzińcu na Wawelu. Jeszcze w trakcie formowania pułku w styczniu 1919 roku 200-osobowy batalion ruszył na odsiecz Lwowa broniącego się przed Ukraińcami. 8 lutego 1919 pułk wraz z batalionem walczącym o Lwów został przemianowany na 13 Pułk Piechoty. Pod koniec lutego kolejne dwie kompanie w sile ok. 300 żołnierzy wysłano na front ukraiński.