|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: [i]Siedzisz w swoim pokoju. Nie ma w nim nikogo prócz ciebie, czujesz się bezpiecznie – w końcu wszystkie drzwi i okna są dobrze zamknięte. Twoją uwagę zwraca jednak COŚ – zupełnie realne i prawdziwe. Pra... Pojazd księżycowy zatrzymał się w sobotę na starówce w Koninie (Wielkopolska). Wszystko za sprawą konstruktora pojazdu LRV (Lunar Roving Vehicle) Mieczysława Bekkera, który wychował się w tym mieście. Wybitnego polskiego inżyniera i naukowca, którego 106. rocz... Naukowcy ze Zjednoczonego Królestwa i USA zbadali kompletny skamieniały las sprzed 385 mln lat. Zaprezentowane w czasopiśmie Nature wyniki badania rzucają nowe światło na prehistoryczny las Gilboa, położony w górach Catskill w stanie Nowy Jork. Naukow... Nowe badania pokazują, że pacjenci zakażeni HIV-1 powinni być wcześniej poddawani złożonej terapii przeciwretrowirusowej (cART). Na dzień dzisiejszy próg liczby komórek T (białych krwinek) wykorzystywany do określania, kiedy należy rozpocząć terapię przeciwretrowirusową jest ustalony zb... Siedem młodych fok szarych wypuścili 15 czerwca do Bałtyku pracownicy Stacji Morskiej Uniwersytetu Gdańskiego w Helu. W stacji od lat realizowany jest projekt odtworzenia populacji tych ssaków w południowej części morza. Foki szare zostały wypuszc...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 1 Księga KronikCzy wiesz że...? Juda - postać biblijna z Księgi Rodzaju. Był to czwarty syn Jakuba i Lei. Miał pięciu synów: trzech ze swoją żoną, kananejką Bat-Szuy - Era, Onana i Szelę oraz dwóch ze swoją synową Tamar - Peresa i Zeracha. Arka Przymierza (hebr. אָרוֹן הָבְרִית Aron HaBrit) jest dla przedstawicieli judaizmu pierwotnego jednym z elementów przymierza z Bogiem. W Biblii opisana jest jako skrzynia z drewna akacjowego o wymiarach ok. 140x80x80 cm (według National Geographic Channel Arka miała wymiary 120x60x60 cm) obita obustronnie złotą blachą. Zamknięcie Arki Przymierza stanowiła płyta ze złota, tzw. przebłagalnia (hebr. kaporet). W arce przechowywano laskę Aarona (która zakwitła), dzban z manną i dwie kamienne tablice z tekstem Dekalogu. Bóg wręczył te tablice Mojżeszowi na górze Synaj, w trakcie wędrówki ludu Izraela z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Według tradycyjnej chronologii biblijnej miało to miejsce w 1444 p.n.e. Osobą, która miała wyłączne uprawnienie do bezpośredniego dostępu do arki był arcykapłan. Saul (hebr. שָׁאוּל; wymowa: Szaul), postać biblijna, syn Kisza z plemienia Beniamina (ok. XI wieku p.n.e.), według Biblii, pierwszy król Izraela i Judy. Swoje panowanie rozpoczął być może w 1042 p.n.e. Po krótkim okresie panowania zginął w 1010 p.n.e. w walce z Filistynami na wzgórzach Gilboa. Poprzednik Dawida. Powołany przez proroka Samuela na wodza; dokonał zjednoczenia plemion izraelskich. Twórca scentralizowanej monarchii na terenie Palestyny. Pierwsza Księga Kronik to jedna z ksiąg Starego Testamentu, powstała aby zdopingować żydowskich repatriantów, którzy powrócili z niewoli babilońskiej. Początkowo obie księgi 1 i 2 Kronik stanowiły prawdopodobnie jeden zwój, który później dla wygody podzielono. Żydzi nazywali je Diwré Hajjamím, co dosłownie znaczy sprawy dni, a więc kroniki dni lub czasów. Dzisiejszą nazwę księga ta prawdopodobnie zawdzięcza Hieronimowi, który opracowując łacińską Wulgatę zaproponował nazwę Chronikón całych Boskich dziejów. Noe (hebr. נוח Noaḥ, arab. نوح Nūḥ, w tłumaczeniu na pol znaczy: „odpoczynek; pocieszenie”) - wg Księgi Rodzaju (Rdz 6,8-9,29) syn Lameka i dziesiąty potomek w linii od Adama przez Seta; patriarcha, człowiek prawy i sprawiedliwy, który jedyny spośród ówczesnych zepsutych ludzi znalazł łaskę w oczach Boga Jahwe. Dlatego Bóg postanowił sprowadzić powszechny potop, mający zgładzić ludzkość i oszczędzić Noego wraz z rodziną i zwierzętami Ziemi. W tym celu kazał zbudować arkę, pomieścić w niej rodzinę i po parze wszystkich niepływających zwierząt, aby przeczekać katastrofę. Gdy Arka została ukończona Bóg zesłał na ziemie wielki potop, nieustanny deszcz podniósł poziom wody tak że zakryła ona nawet najwyższe góry. Po 40 dniach przestał padać deszcz, a gdy po wielu tygodniach wody opadły, Arka spoczęła na górze Ararat, a Noe zszedł na ląd i złożył Panu ofiary z bydła i ptactwa. Bóg obiecał nie sprowadzać więcej potopu z powodu człowieka i na znak przymierza rozciągnął na niebie łuk - tęczę. Według tradycyjnej chronologii biblijnej przymierze Jahwe z Noem rozciąga się, zdaniem wyznawców judaizmu w przeciwieństwie do przymierza z Abrahamem na wszystkich ludzi i obejmuje (wg siedmiu przykazań):
Genealogia (z Greki γενεά, genea – "ród" oraz λόγος, logos – "słowo", "wiedza") — jedna z nauk pomocniczych historii, zajmująca się badaniem więzi rodzinnych między ludźmi na bazie zachodzącego między nimi pokrewieństwa i powinowactwa. W szczególności przedmiotem zainteresowania genealogii są wybrane rodziny i rody, ich pochodzenie, historia oraz wzajemne relacje rodzinne i losy poszczególnych członków rodziny. TreśćRozdziały te zawierają szczegółowe rodowody. Sprawozdanie to informuje o pochodzeniu Żydów i sięga aż do czasów pierwszego człowieka. Od Adama do Noego minęło dziesięć pokoleń, a kolejne dziesięć - do Abrahama. Wymieniono także potomków Izmaela, potomków Ketury (nałożnicy Abrahama) oraz potomków Ezawa, a następnie podano rodowody 12 synów Izraela. Dawid (hebr. דָּוִד - Dāwiḏ; arab. داود - Dāʾūd) (ur. ok. 1040 p.n.e. – zm. ok. 970 p.n.e.) – postać biblijna, król Izraela od ok. 1010 p.n.e., poeta. Najmłodszy syn Jessego z Betlejem, ojciec Salomona. Ojciec rodu Dawidytów.
Ezdrasz (V - IV w. p.n.e.) - kapłan żydowski, jeden z przywódców Żydów po powrocie z niewoli babilońskiej, znany jako przepisywacz Prawa Mojżeszowego. Miał znaczący wkład w skompletowanie i zachowanie tekstu Starego Testamentu. W rodowodach szczególną uwagę poświęcono potomkom Judy, ponieważ z tego plemienia wywodził się król Dawid. Od Abrahama do Dawida żyło czternaście pokoleń, a kolejne czternaście do niewoli babilońskiej. Następnie wymienione są imiona niektórych potomków należących do plemion zamieszkałych na wschód od Jordanu oraz podana jest genealogia synów Lewiego. Są tu też informacje o plemionach żyjących na zachód od Jordanu i szczegółowa lista potomków Beniamina. Ponadto również imiona pierwszych repatriantów, którzy osiedlili się w Jerozolimie po powrocie z wygnania w Babilonie. Gilboa (hebr. הר הגלבוע, Har HaGilboa; arab. جبال فقوعة, Faqoa) - grzbiet górski wznoszący się nad doliną Jezreel w Dolnej Galilei, na północy Izraela. Grzbietem przebiega granica Autonomii Palestyńskiej.
Jakub (hebr. Yaʿăqōḇ, Yaʿaqov יַעֲקֹב, arab. يعقوب, Yaʿqūb, od aqeb - "pięta"), nazywany też Izraelem (יִשְׂרָאֵל) – patriarcha biblijny, którego dzieje przedstawia Księga Rodzaju. Relacja zaczyna się informacją o śmierci króla Saula oraz jego trzech synów podczas bitwy z Filistynami na górze Gilboa. Królem plemienia Judy zostaje Dawid, syn Jessego. Wszystkie plemiona zbierają się w Hebronie, by obwołać go królem nad całym narodem. Wkrótce potem zdobywa on Jerozolimę. Następnie Izraelici sprowadzają do tego miasta Arkę Przymierza. Druga Księga Kronik to biblijna księga Starego Testamentu, powstała aby zdopingować żydowskich repatriantów, którzy powrócili z niewoli babilońskiej. Początkowo obie księgi 1 i 2 Kronik stanowiły prawdopodobnie jeden zwój, który później dla wygody podzielono. Żydzi nazywali je Diwré Hajjamím, co dosłownie znaczy sprawy dni, a więc kroniki dni lub czasów. Dzisiejszą nazwę księga ta prawdopodobnie zawdzięcza Hieronimowi, który opracowując łacińską Wulgatę zaproponował nazwę Chronikón całych Boskich dziejów. Opisuje wydarzenia od panowania Salomona do wydania dekretu przez perskiego króla Cyrusa o powrocie Żydów do ojczyzny.
Adam (hebr. אדם; arab. آدم - "człowiek" / "mężczyzna)", dosł. "czerwony", od koloru ziemi, z której został ulepiony) i Ewa (hebr. חוה Chawa - "budząca życie"; arab. حواء Hawwaa) – według relacji biblijnych, zawartych w Księdze Rodzaju, pierwsi ludzie. Biblijna historia została rozbudowana w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej. Tę samą historię powtarza tradycja manichejska; wzbogacona o dodatkowe elementy została też zawarta w Koranie. Dawid wyraża pragnienie wybudowania domu dla prawdziwego Boga. Jednak Jahwe zastrzega ten przywilej dla Salomona, a z Dawidem zawiera przymierze dotyczące Królestwa. Gdy Dawid wyrusza przeciwko wrogom Izraela, Bóg zapewnia mu kolejne zwycięstwa. Król zarządza niedozwolony spis ludności; w rezultacie ginie 70 000 ludzi. Anioł każe Dawidowi zbudować ołtarz, toteż kupuje on ziemię od Ornana Jebusyty. Później zaczyna przygotowania by w tym miejscu mógł powstać dom Boży. Organizuje również służbę Lewitów. Wraz z ludem składa hojne datki na budowę świątyni. po 40 latach panowania umiera syty dni, a w jego miejsce zaczyna panować Salomon jego syn. Jordan (hebr. נהר הירדן, nehar hayarden; arab. نهر الأردن, nahr al-urdun) – rzeka na Bliskim Wschodzie płynąca rowem Jordanu do Morza Martwego. Historycznie i religijnie jest to jedna z najważniejszych rzek na świecie.
Salomon, hebr. Szlomoh (שלמה), arab. Sulayman, Sulaiman, Süleyman, Solyman (سليمان), /Człowiek Pokoju/ (ur. około 1000 p.n.e., zm. około 931 p.n.e.) – prorok biblijny oraz Koranu, król Izraela, syn i następca króla Dawida. Wielki budowniczy. Swój dwór uczynił ośrodkiem kultury, głównie literatury. Według tradycji biblijnej słynął z mądrości. Na lata jego panowania przypada największa świetność monarchii hebrajskiej. AutorNajprawdopodobniej autorem tej księgi jest Ezdrasz, dowodzą temu ostatnie dwa wersety Drugiej Księgi Kronik, które są identyczne z pierwszymi dwoma wersetami Księgi Ezdrasza, po czym 2 Kronik urywa się w połowie zdania dokończonego w Księdze Ezdrasza rozdział 1 werset 3 (Ezd 1,3). Tak więc pisarz Kronik musiał spisać też Księgę Ezdrasza. Dodatkowo przemawia za tym fakt, że obie te księgi odznaczają się jednakowym stylem, językiem, doborem słów i pisownią. Pewnych wyrażeń w nich użytych nie spotkamy nigdzie indziej w Biblii. Wniosek ten popiera tradycja żydowska. Stary Testament, Biblia Hebrajska, Pisma Hebrajsko-Aramejskie – starsza część Biblii, przyjęta przez chrześcijaństwo z judaizmu. Judaistyczna (a za nią protestancka) wersja obejmuje 39 ksiąg (tylko hebrajskich), katolicka zawiera 46, a prawosławna w sumie 50-53 (księgi hebrajskie i greckie z Septuaginty oraz niekiedy apokryfy).
Abraham (hebr. Abraham אברהם, akad. A-bi-ra-mu, arab. Ibrahim ابرَاهِيم "kochający ojca") – pierwotnie zwany Abramem, pierwszy z hebrajskich patriarchów. Linki zewnętrzne 
Czy wiesz że...? beta Hieronim ze Strydonu, łac. Eusebius Sophronius Hieronymus, gr. Ευσέβιος Σωφρόνιος Ιερόνυμος, scs. Błażennyj Ijeronim Stridonskij (ur. 345 lub 347 w Strydonie, zm. 30 września 419 lub 420 w Betlejem) – święty Kościoła katolickiego, doktor Kościoła, apologeta chrześcijaństwa; błogosławiony Kościoła prawosławnego i koptyjskiego. Przetłumaczył Pismo Święte z języka greckiego i hebrajskiego na łacinę, przez co najbardziej utrwalił się w pamięci potomnych. Przekład ten, znany jako Wulgata, wciąż należy do znaczących tekstów biblijnych Kościoła rzymskokatolickiego.
Księga Ezdrasza – jedna z ksiąg Starego Testamentu. Obejmuje opis historii tam gdzie kończy go 2 Księga Kronik. Kapłan Ezdrasz rozpoczyna tę opowieść od wzmianki o dekrecie perskiego króla Cyrusa pozwalającym ostatkowi Żydów powrócić z niewoli babilońskiej do ojczyzny. Na koniec opisuje, jak starał się pomóc osobom, które skalały się poprzez kontakty z okolicznymi ludami. Obejmuje okres 70 lat - od roku 537 p.n.e. do 467 p.n.e.. Celem Ezdrasza było ukazanie, jak Bóg spełnił obietnicę, że wyzwoli swój lud z Babilonu i przywróci w Jerozolimie czystą formę wielbienia. Dlatego pisarz koncentruje się tylko na wydarzeniach związanych z tą właśnie myślą przewodnią.
Filistyni (hebr. פלשתים Pelisztim - "obcy, wędrowcy", eg. Peleset) - lud zamieszkujący w starożytności tereny południowego wybrzeża Kanaanu położone na zachód od Judei. Pochodzenie etniczne Filistynów nie zostało definitywnie ustalone. Niektórzy uczeni na podstawie niewielkiej liczby zachowanych słów[potrzebne źródło] sugerują ich indoeuropejskie pochodzenie[1]. Możliwe, że wywodzili się z rejonu Morza Egejskiego, na co wskazywałby styl najstarszej filistyńskiej ceramiki. Istnieją również opinie o pochodzeniu z Kapadocji lub Ilirii. Zaliczali się oni do tzw. Ludów Morza, które na przełomie XIII i XII w. p.n.e. uderzyły na Egipt i po klęsce zadanej im przez Ramzesa III część z nich osiedliła się na terenie Kanaanu, będąc znanymi od tej pory właśnie pod nazwą Filistynów. Filistyni wzmiankowani są w źródłach egipskich i asyryjskich, a przez Biblię opisywani są jako jeden z głównych przeciwników starożytnych Izraelitów. W III wieku p.n.e. zatracili swą odrębność etniczną w związku z hellenizacją.
Wulgata (od łac. versio vulgata, przekład rozpowszechniony, popularny) – przekład Biblii na łacinę wykonany przez św. Hieronima na przełomie IV/V w.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
