2 Księga Królów - Polski Serwis Naukowy

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z Księgi

Gustave Doré Eliasz wstępuje ku niebu 2 Krl 2:11

Druga Księga Królewska [2 Krl], Druga Księga Królów, w Septuagincie Czwarta Księga Królewska jest kontynuacją sprawozdania z Księgi 1 Królów, opisuje dalszy ciąg burzliwych dziejów królestwa Izraela i Judy, opisuje panowanie 29 monarchów - 12 władców północnego królestwa Izraela oraz 17 panujących w południowym królestwie Judy. Ukazuje też działalność proroków Eliasza, Elizeusza, i Izajasza. Przedstawia choć nie zawsze w porządku chronologicznym, wydarzenia poprzedzające zniszczenie Samarii i Jerozolimy.

Ochozjasz, Achazjasz - postać biblijna ze Starego Testamentu, król Judy (841 r. przed Chr.), syn Jorama i Atalii. Wraz ze swym wujem, królem Joramem z Izraela, z którym zawarł przymierze, zostali zamordowani przez Jehu.
Samaria (hebr. שומרון) - ruiny starożytnego miasta położonego w Samarii, w środkowej części Izraela. Miejsce wykopalisk archeologicznych znajduje się pod administracją Autonomii Palestyńskiej.

Księga 2 Królów pierwotnie stanowiła razem z 1 Królów jeden zwój i w języku hebrajskim nosiła nazwę Melachim (Królowie). Tłumacze Septuaginty nazwali ją Basileíon (Królestwa) i dla wygody pierwsi podzielili ją na dwa zwoje. Później księgi te nazwano 3 oraz 4 Królów i po dziś dzień można je znaleźć pod takimi tytułami w niektórych katolickich przekładach. Najczęściej jednak znane są jako 1 i 2 Królewska (lub Królów).

Monarcha - osoba będąca głową państwa w monarchii. Tytuł monarchy zazwyczaj jest dziedziczny (z wyjątkiem niektórych państw, np. Państwo Kościelne, Polska z XVI-XVIII w.) i dożywotni.
Joram – (יהורם, Jehoram – "Jahwe jest dostojny") postać biblijna ze Starego Testamentu, król Izraela (państwa północnego). Był synem Achaba i Izebel. Panował prawdopodobnie w latach 852–841 p.n.e. (wg datacji Thielego i McFalla; wg Albrighta 849–842 p.n.e.), po śmierci swojego brata Ochozjasza. Był ostatnim władcą z dynastii Omriego.

Treść

Wersety od 1,1 do 8,29

Król Izraela Ochozjasz uległ w swoim domu wypadkowi i zachorował. Od proroka Eliasza dowiedział się, że umrze, ponieważ nie zwrócił się o pomoc do Boga Jahwe tylko do boga Ekronu i tak też się stało. Potem na tron wstępuje jego brat Joram. W tym samym czasie władzę w Judzie sprawuje Jozafat. Eliasz zostaje zabrany w wichrze, a jego miejsce jako proroka zajmuje Elizeusz, który mu usługiwał. W czasie służby trwającej około 60 lat Elizeusz dokonuje wielu cudów.

Ochozjasz, Achazjasz – postać biblijna ze Starego Testamentu. Syn Achaba i Izebel. Był królem Izraela (państwa północnego) po Achabie, ale tylko przez krótki czas (około 853–852 r. przed Chr.).
Prorok Jeremiasz (יִרְמְיָהוּ Yirməyāhū , "niech Jahwe podniesie [z upadku]" lub "Jahwe wywyższa") – prorok, twórca biblijnej księgi Jeremiasza, jest mu przypisywane również autorstwo biblijnych Lamentacji. Zapowiadał spustoszenie Judy i Jerozolimy. Działał 40 lat. Spisywanie swej księgi, w której zawarł napomnienia i groźby dla Izraelitów, zapowiedzi upadku państwa i niewoli oraz proroctwa głoszące oswobodzenie z niewoli i ostateczne zbawienie, zakończył w 585 p.n.e. Był jednym z 4 proroków większych.

Kiedy król Moabu buntuje się przeciwko Izraelowi, Joram, Jozafat i król Edomu wyruszają razem do bitwy. Przez wzgląd na wierność Jozafata Bóg daje im zwycięstwo. Później król Aramu zamierza znienacka uderzyć na Izrael. Jednak Elizeusz udaremnia ten plan. Rozsierdzony władca aramejski wysyła wojsko, aby schwytać proroka. Elizeusz dokonuje dwóch cudów i odprawia Aramejczyków w pokoju. Po pewnym czasie aramejski król Ben-Hadad oblega Samarię, wskutek czego w mieście zaczyna dotkliwie brakować pożywienia. Elizeusz zapowiada jednak koniec głodu.

Egipt (arab. مصر Miṣr; dialekt egipski: Máṣr (/masˤɾ/); łac. Aegyptus, gr. Αίγυπτος Aígyptos), nazwa oficjalna Arabska Republika Egiptu (arab. جمهوريّة مصر العربيّة Dżumhurijjat Misr Al-Arabijja) – państwo położone w północno-wschodniej Afryce z półwyspem Synaj w zachodniej Azji. Egipt otoczony jest przez Morze Śródziemne na północy i Morze Czerwone na wschodzie; graniczy z Izraelem i Strefą Gazy na północnym wschodzie, Sudanem na południu i Libią na zachodzie.
Ozeasz (hebr. Hoszea - zdrobnienie od Jehoszua - "Jahwe [jest] zbawieniem") – dziewiętnasty i ostatni król królestwa Izraela (państwa północnego), syn Eli, opisywany w 2 Księdze Królewskiej. Panował w latach 732–722 p.n.e.

Po jakimś czasie Elizeusz udaje się do Damaszku. Chory król Ben-Hadad posyła do niego Chazaela z pytaniem, czy wyzdrowieje. Elizeusz zapowiada, że król umrze, a tron po nim obejmie Chazael. Następnego dnia Chazael morduje swego pana, i przejmuje władzę. W Judzie królem zostaje syn Jozafata Joram, a potem z kolei jego syn Ochozjasz.

Joachaz – siedemnasty król Judy, syn Jozjasza, opisywany w 2 Księdze Królewskiej 12,30-34 i 2 Księdze Kronik 36,1-4. Panował przez trzy miesiące w 609 p.n.e.
Samarytanie (Szomronim, Szamerim; hebr. שומרונים , arab. سامريون , sami często określają się mianem Bene Israel, Żydzi nadali im miano Kutim) - niewielka semicka grupa etniczno-religijna, której religia - samarytanizm zbliżona jest do judaizmu i przez niektórych religioznawców wraz z judaizmem i karaimami zaliczana do hipotetycznego mozaizmu (pierwotnej religii Mojżesza). Są potomkami mieszkańców starożytnej Samarii oraz imigrantów z Mezopotamii.

Wersety od 9,1 do 25,30

Jehu zostaje namaszczony na króla na Izraelem. Natychmiast zaczyna wybijać domowników Achaba. Zręcznie usuwa z Izraela kult Baala. Kiedy matka Ochozjasza, Atalia, dowiaduje się o śmierci swego syna z rąk Jehu, zabija całe potomstwo królewskie Judy oraz zagarnia tron. Tylko synek Achazjasza, Joasz, zostaje ocalony i po sześciu latach spędzonych w ukryciu namaszczony na króla Judy. Pouczany przez kapłana Jojadę czyni to, co dobre w oczach Bożych.

Pekach (w przekładach Wulgaty - Faceasz) – osiemnasty władca królestwa Izraela (państwa północnego), syn Remaliasza, opisywany w 2 Księdze Królewskiej. Panował w latach 740–732 p.n.e.
Sargon II Wielki (Šarrû(m)-kin,"król jest prawdziwy [prawowity] niezachwiany"[1]) – władca Asyrii, który panował w latach 722 p.n.e.- 705 p.n.e..W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec króla Asyrii Sanacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.

Wszyscy królowie, którzy po Jehu rządzą w Izraelu, postępują niegodziwie. Elizeusz umiera śmiercią naturalną za panowania wnuka Jehu. Czwartym królem Judy po Joaszu zostaje Achaz, który postępuje wbrew Bogu. Jego syn Ezechiasz przeciwnie okazuje się królem, który lgnie do Boga. Kiedy Ezechiasz sprawuje władzę w Judzie, a Ozeasz w Izraelu, asyryjski król Salmanasar zdobywa Samarię i uprowadza Izraelitów na wygnanie do Asyrii. Potem na teren Izraela zostają sprowadzeni cudzoziemcy i pojawia się religia Samarytan.

Hadadezer (akad. Adad-Idri, w Biblii znany jako Ben-Hadad) – król Aramu-Damaszku, wspominany w Starym Testamencie i źródłach asyryjskich. Panował od ok. 865 p.n.e. do ok. 842 p.n.e. Syn lub wnuk Ben-Hadada I. Według Biblii walczył z królestwem Izraela rządzonym przez Achaba. Podczas pierwszej kampanii oblegał Samarię, jednak nie udało mu się jej zdobyć, natomiast podczas drugiej doznał dotkliwej klęski pod Afek i dostał się do niewoli (1 Krl 20). Jednak zdaniem niektórych biblistów opis tak dotkliwej klęski Aramejczyków odnosi się do czasów późniejszych, okresu rządów Ben-Hadada III w Aramie i Joasza w Izraelu. Wkrótce potem Hadadezer stanął na czele koalicji, która pokonała Asyryjczyków w bitwie pod Karkar. Według źródeł asyryjskich wystawił w niej 1200 rydwanów, 1200 jeźdźców i 20 000 piechoty. W skład koalicji wchodził również Achab. Później jednak walczył z Achabem i pokonał go w bitwie pod Ramot-Gilead, w której król Izraela poległ (1 Krl 22,29-40). Miał również bez powodzenia oblegać Samarię w okresie rządów Jorama (2 Krl 6,24-7,7). Dokonał też reform wewnętrznych, zastępując lokalnych królów-wasali mianowanymi namiestnikami (1 Krl 20,24). Został zamordowany przez jego sługę Chazaela, który przejął tron.
Adadnirari III – król Asyrii w latach 809-782 p.n.e. Syn Szamsziadada V. Za jego małoletności rządziła jego matka, królowa Sammuramat, prototypka greckiej Semiramidy, która kazała w pałacu w Niniwie zbudować ogrody z roślinami i zwierzętami z całego znanego Asyryjczykom świata.

Z siedmiu królów panujących w Judzie po Ezechiaszu - Manasses, Amon, Jozjasz, Joachaz, Jojakim, Jojakin, Sedecjasz - tylko Jozjasz stara się oczyścić kraj z fałszywego kultu. Ostatecznie w 587/586 r. p.n.e. Babilończycy zdobywają Jerozolimę i uprowadzają resztę Izraelitów na wygnanie.

Jojakin , hebr. יְכָנְיָהJehojakin (Jahwe umacnia), również (ur. 616, zm. po 562 p.n.e.) − król Judy, panował przez 3 miesiące i 10 dni w 598 r. przed Chr. Dziadek Zorobabela, znanego z odbudowy Świątyni Jerozolimskiej.
Księga Jeremiasza (יִרְמְיָהוּ Yirməyāhū)[Jr lub Jer] - księga zaliczana do ksiąg prorockich Starego Testamentu. Jej autorstwo przypisuje się tradycyjnie Jeremiaszowi, datując przy tym wiek jej spisania na VI wiek p.n.e.. Pierwotnie została spisana w języku hebrajskim na terenie dawnej Judy i Egiptu. Opisuje dzieje związane z Jeremiaszem oraz orędzie, które przekazał mu Bóg.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)