2 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego

Ten artykuł dotyczy 2 Pułku Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego. Zapoznaj się również z: 2 Pułk Strzelców Konnych.

Aleksandra Fiodorowna (Charlotta Pruska), żona cara Mikołaja I, patronka i szefowa pułku

2 Pułk Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego - pułk jazdy polskiej okresu zaborów.

Roman Aleksander Czarnomski herbu Jastrzębiec, niekiedy zwany Czarnocki (ur. 28 lutego 1800 w Tłuchówku koło Lipna, zm. 28 kwietnia 1892 w Paryżu) – oficer Wojska Polskiego i generał Komuny Paryskiej.

Bronisław Gembarzewski (ur. 30 maja 1872 w Petersburgu, zm. 11 grudnia 1941 w Warszawie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego, historyk wojskowości, muzeolog, wieloletni dyrektor Muzeum Narodowego i Muzeum Wojska w Warszawie.

Sformowany w 1815. Od 20 maja 1829 - Pułk Strzelców Konnych Najjaśniejszej Cesarzowej i Królowej Aleksandry Nr 2. Wchodził w skład 2 brygady Dywizji Strzelców Konnych Królestwa Kongresowego.

Stanowisko: województwo mazowieckie.

Ubiór

Kurtka szaserska zielona z kolorowymi wypustkami i łapkami na kołnierzu, białymi guzikami z numerem 2 . Naramienniki metalowe białe z podszewką barwy białej.

Lejbiki sukienne zielone z wypustkami koloru białego na kołnierzu i rękawach oraz na naramiennikach z sukna zielonego. Spodnie paradne zielone z lampasami szerokimi barwy białej i karwaszami skórzanymi do kolan.

Franciszek Czarnomski h. Jastrzębiec (ur. 2 października 1783, wieś Stare Miasto (powiat koniński), zm. 7 czerwca 1855, Warszawa) – generał wojsk polskich, dowódca Szkoły Podchorążych Jazdy w Warszawie.

Szaserzy (fr. chasseurs à cheval lub chasseurs à pied; od chasseur – strzelec, myśliwy, à cheval – konny, à pied – pieszy) – typ najpierw: piechoty, potem również lekkiej kawalerii, istniejący w armii francuskiej od czasów wojny o sukcesję austriacką.

Konie

Pułk posiadał konie siwe.

1 szwadron - konie białe

2 szwadron - konie siwe, ogony i grzywy siwe

3 szwadron - konie siwe, ogony i grzywy mogły być czarne

4 szwadron - konie siwe różne, w tym konie z hreczką

trębacze - konie siwo-srokate

Konie żołnierskie miały ogony obcięte do kolon i przerywane. Konie oficerskie - anglizowane.

Karwasz płytowy – jeden z elementów broni ochronnej stosowanej zarówno w średniowieczu i jeszcze wcześniej w Azji Centralnej. Karwasze służyły do ochrony całego przedramienia wojownika wraz z łokciem. Najczęściej składały się z dwóch odpowiednio ukształtowanych kawałków płytowych, przedniego i tylnego, łącznych za pomocą zawiasów i spinanych małymi sprzączkami na skórzanych paskach. Karwasze były również stosowane (i nadal są np. w Ruchu Rycerskim) przez łuczników jako ochrona przedramienia przed uderzeniami cięciwy. Karwasze łucznicze wykonane były (i są wykonywane nadal) z grubej świńskiej skóry wiązanej rzemieniami.

Dywizja Strzelców Konnych Królestwa Polskiego razem z Dywizją Ułanów stanowiła Korpus Jazdy Polskiej. Dywizja dzieliła się na 4 pułki. Sztab dywizji znajdował się w Łowiczu.

Miejsce dyslokacji w 1830

sztab - Łowicz

1 szwadron - Łowicz

2 szwadron - Łowicz

3 szwadron - Łowicz

4 szwadron - Łowicz

rezerwa - Gombin

Żołnierze pułku

Dowódcy

płk Tadeusz Suchorzewski (20 stycznia 1815),

płk Kazimierz Skarżyński (1828 do 10 stycznia 1831),

ppłk Franciszek Czarnomski (od 25 lutego 1831 płk),

ppłk Feliks Roszkiewicz (14 lipca 1831),

płk Ignacy Żeliński

Oficerowie

Roman Czarnomski

Bitwy i potyczki

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.

Koń domowy (Equus caballus L.) – ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych. Koń został udomowiony prawdopodobnie na terenie północnego Kazachstanu w okresie kultury Botai tj. około 3,5 tys. lat p.n.e. Przodkiem konia domowego były prawdopodobnie koń Przewalskiego i tarpan oraz wymarłe azjatyckie konie tundrowe i leśne[potrzebne źródło]. Ważna jest informacja, iż koń Przewalskiego wcale jeszcze nie wyginął, a tarpan odnajduje zamienną odmianę w koniku polskim[potrzebne źródło]. Takie same z wyglądu, stają się nowocześniejszymi potomkami wymarłych tarpanów[potrzebne źródło]. W styczniu 2007 zespół naukowców z Massachusetts Institute of Technology i Uniwersytetu Harvarda poinformował, że stworzył wstępną mapę genomu konia. Wysokość konia mierzy się w kłębie specjalną laską zoometryczną. Niegdyś najpopularniejsze zwierzę pociągowe, następnie wyparte przez maszyny (zob. traktor, kombajn). Dziś używany w celach rekreacyjnych i sportowych, jako zwierzę pociągowe – jedynie w biedniejszych gospodarstwach. Przeciętna długość życia koni wynosi 25-30 lat.

Stoczek (14 lutego)

Grochów (19 i 25 lutego)

Dębe Wielkie (31 marca)

Cegłów (1 kwietnia)

Górzno (3 kwietnia)

Garwolin (7 kwietnia)

Boreml (19 kwietnia)

Mińsk i Ostrołęka (26 kwietnia)

Złotoryja (24 maja)

Szymanów (15 sierpnia)

Krynka (28 sierpnia)

Rogoźnica (29 sierpnia)

Markuszów (13 września)

W czasie walk pułk za swoje zasługi otrzymał 16 krzyży złotych i 12 srebrnych

Przypisy

Miejsca bitew i potyczek oraz daty podano za: Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych. s. 80.

Bibliografia

Bronisław Gembarzewski Wojsko Polskie - Królestwo Polskie 1815-1830 reprint: Kurpisz Poznań 2003

Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: 1925.