31 Pułk Piechoty - LWP - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy 31 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zapoznaj się również z: inne pułki piechoty noszące numer 31.

31 Pułk Piechoty (31 pp) – oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego.

Na podstawie rozkazu Nr 7 dowódcy 2 Armii z 13 września 1944 roku 19 Pułk Piechoty został przemianowany na 31 Pułk Piechoty. W tym czasie pułk stacjonował w folwarku Białka i był w trakcie formowania. Jednostka wchodziła w skład 7 Dywizji Piechoty i była organizowana w oparciu o sowiecki etat Nr 04/501 pułku strzelców gwardii. W dniach 11 i 12 października 1944 roku w oddziale trwały przygotowania do wymarszu na Podlasie. W tym czasie stan ewidencyjny pułku liczył 2437 żołnierzy, w tym 78 oficerów, 372 podoficerów i 1987 szeregowców. Stan ten znacząco odbiegał od stanu etatowego. Brakowało 200 oficerów i 500 podoficerów, natomiast wśród szeregowców występowała nadwyżka 262 żołnierzy. 14 października 1944 roku pułk opuścił Białkę.

Ziemianka - prymitywne schronienie wykopane w ziemi, przeważnie przykryte gałęziami i poszyciem leśnym lub odchodami zwierzęcymi w formie stałej, niekiedy wyposażone w gliniany piec.

Pułk (przestarz. i w większości języków "regiment") – jednostka wojskowa w różnych rodzajach wojsk, pełniąca funkcje administracyjne, szkoleniowe i logistyczne (kwatermistrzowskie).

W przedzień wymarszu, w pułku doszło do największej zbiorowej dezercji w Wojsku Polskim. W nocy z 12 na 13 października 1944 roku zdezerterowało 636 żołnierzy, w tym dwóch oficerów, co stanowiło 26% stanu ewidencyjnego pułku .

16 października 1944 roku Naczelny Dowódca WP, gen. broni Michał Rola-Żymierski nakazał rozformować 31 Pułk Piechoty, a podoficerów i żołnierzy tej jednostki uznał za moralnie współwinnych masowej dezercji ich kolegów. Pułk, jako zhańbiony, został wykreślony z rejestrów Wojska Polskiego .

Ludowe Wojsko Polskie (LWP) – nieoficjalna nazwa używana dla określenia części Wojska Polskiego utworzonej podczas II wojny światowej w latach 1943–1944 na terytorium ZSRR, a następnie wywodzących się z niej sił zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w okresie 1944–1952 i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1952–1989.

Białka – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie krasnostawskim, w gminie Krasnystaw, w głębokiej i szerokiej dolinie rzeki Żółkiewki.

Pozostały stan osobowy oddziału otrzymał tymczasową nazwę - "3 Pułk Piechoty", czyli trzeci pułk 7 Dywizji. 18 października 1944 roku jednostka przybyła do lasu położonego na południowy zachód od Radzynia. Dowództwo oddziału rozlokowało się w folwarku Adamki, natomiast żołnierze przystąpili do budowy ziemianek. 23 października 1944 roku stan osobowy 33 pp złożył przysięgę. W połowie listopada tego roku stan ewidencyjny 3 pp liczył 1407 żołnierzy, w tym 71 oficerów, 130 podoficerów i 1206 szeregowców.

Radzyń Podlaski – miasto i gmina w województwie lubelskim, w powiecie radzyńskim. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa bialskopodlaskiego. Według danych GUS z grudnia 2009 38 miasto posiadało 16 053 mieszkańców.

Podlasie (albo Podlasze; białoruski: Падляшша Padlašša, ukraiński: Підляшшя Pidliaszszja, litewski: Palenkė, łacina: Podlachia) — historyczna kraina Polski leżąca na Nizinie Podlaskiej. Historyczne Podlasie obejmuje południową część województwa podlaskiego, północny wschód i północ województwa lubelskiego oraz wschodni skrawek województwa mazowieckiego.[potrzebne źródło] Zamieszkana jest przez Podlasian.

22 grudnia 1944 roku Naczelny Dowódca WP przemianował 3 pp na 37 Pułk Piechoty .

Zobacz też

Struktura organizacyjna pułku piechoty

Pułki piechoty ludowego Wojska Polskiego

Przypisy

Ignacy Blum, Sprawa 31 pułku piechoty (...) s. 61 tej samej nocy zdezerterowało także 31 szeregowców z batalionu szkolnego 7 DP, który stacjonował w Białce. Nie jest znana liczba podoficerów 31 pp, którzy zdezerterowali w nocy z 12 na 13 października 1944 r.
Ignacy Blum, Sprawa 31 pułku piechoty (...) s. 40.
Organizacja i działania bojowe (...) s. 282.

Bibliografia

Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943-1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958

Stanisław Bilski, 7 Łużycka Dywizja Piechoty. Formowanie, szkolenie. Sierpień - grudzień 1944 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 2 (46), Warszawa 1968

Ignacy Blum, Sprawa 31 pułku piechoty. Tło, przebieg i charakter masowej dezercji żołnierzy 31 pp w 1944 r., Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (46), Warszawa 1965

Michał Rola-Żymierski vel Michał Żymierski vel Michał Żymirski ps. Rola, Morski, wł. Michał Łyżwiński (ur. 4 września 1890 w Krakowie, zm. 15 października 1989 w Warszawie) – oficer Armii Austro-Węgier, polski dowódca wojskowy, komendant Polskiej Organizacji Wojskowej, generał brygady Wojska Polskiego, po degradacji w 1927 szeregowy, po rehabilitacji w 1940 oficer LWP, naczelny dowódca Armii Ludowej i Ludowego Wojska Polskiego, minister obrony narodowej (1945–1949) i przewodniczący Państwowej Komisji Bezpieczeństwa, Marszałek Polski, członek Prezydium Krajowej Rady Narodowej (1944–1947), poseł na Sejm Ustawodawczy (1947–1952), członek Rady Państwa (1945–1949), wiceprezes Narodowego Banku Polskiego, honorowy prezes Zarządu Głównego i Rady Naczelnej ZBOWiD.

Piechota (lub infanteria) – wojsko walczące pieszo. Dawniej przemieszczało się pieszo, dzisiaj wykorzystuje inne środki transportu. Znane i wykorzystywane od starożytności do czasów współczesnych jako jeden z podstawowych składników armii. Piechota zawsze walczyła w najbliższej odległości wroga.