Dwie klatki zdjęć filmowych naświetlone na taśmie 35 mm. Obrazy są anamorfotyczne (ściśnięte w poziomie) i do ich projekcji wymagana jest soczewka anamorfotyczna pozwalająca uzyskać obraz o proporcjach 2,39:1. Cienkie linie oddzielające poszczególne klatki są charakterystyczne dla obrazów anamorfotycznych. Po obu stronach obrazu, także poza linią perforacji, znajdują się ścieżki dźwiękowe w różnych formatach (szczegóły poniżej).

Taśma filmowa 35 mm – najczęściej używany format materiału filmowego wykorzystywanego zarówno w fotografii jak i kinematografii. Taśma tego standardu została opracowana w 1892 przez Williama Dicksona oraz Thomasa Edisona na podstawie dostarczonego przez George'a Eastmana materiału fotograficznego i jest wykorzystywana do dzisiaj w prawie niezmienionej formie. Materiał światłoczuły, z którego wytwarza się taśmę ma postać pasków o szerokości 35 mm, skąd wywodzi się nazwa standardu, perforowanych na obu brzegach. Jako standard perforacji wybrano po 4 otwory na jeden cykl obrazu (pojedynczą klatkę) rozmieszczone po obu stronach taśmy filmowej, co dawało 16 klatek na stopę długości taśmy (negatywy fotograficzne posiadają zazwyczaj po 8 otworów perforacji na klatkę).

Na przełomie XIX i XX wieku wykorzystywano taśmy filmowe o bardzo różnych szerokościach, które opracowywano niezależnie, a ich szerokość wynosiła od 13 do 75 mm (od 0,51 do 2,95 cala). W 1909 ostatecznie ustalono, że 35 mm będzie standardem szerokości taśmy filmowej i pozostał on podstawowym rozmiarem zarówno do rejestracji jak i odtwarzania filmów mimo tego, że z biegiem lat pojawiały się węższe i szersze rodzaje taśm filmowych. Rozmiar 35 mm uznano za optymalny między kosztem materiału filmowego a oferowanej przez niego jakości obrazu. Wszechobecność projektorów na 35 milimetrową taśmę w kinach spowodowała, że jest to obecnie jedyny tak powszechny standard projekcji filmów na świecie.

Standard ten na przestrzeni stu lat dowiódł swej uniwersalności, będąc wielokrotnie modyfikowanym w celu dołączenia ścieżek dźwiękowych, zmiany materiału bazowego na niepalny, dodania kolorów, przystosowania do rejestracji obrazów panoramicznych wielu standardów, oraz zapisu dźwięku cyfrowego na prawie całej niezajętej przez obraz powierzchni taśmy. Od początku istnienia do chwili obecnej wyłączność na produkcję taśm filmowych standardu 35 mm mają firmy Eastman Kodak i Fujifilm.

Wczesna historia

 Osobny artykuł: Kinetoskop.

W 1880 George Eastman rozpoczął w mieście Rochester w stanie Nowy Jork produkcję szklanych płyt fotograficznych pokrytych warstwą suchej żelatyny. Wraz z Williamem H. Walkerem, Eastman zbudował i 5 maja 1885 opatentował uchwyt do rolki z papierową taśmą pokrytą żelatynową światłoczułą substancją. W 1887 roku Hannibal Goodwin wynalazł nitrocelulozową błonę fotograficzną, pierwszy przezroczysty i elastyczny materiał filmowy. Rok później Emile Reynaud opracował pierwszą taśmę filmową z perforacją. Wytwórnia Eastmana była pierwszym przedsiębiorstwem, które produkowało materiały foto na skalę masową. W 1889 Eastman zdał sobie sprawę, że można pokrywać emulsją żelatynowo-bromkową także nitrocelulozową błonę i całkowicie wyeliminować papier.

Krótko po wynalezieniu elastycznej taśmy filmowej, Thomas Alva Edison zaprezentował swój wynalazek – kinetoskop, który po raz pierwszy został zaprezentowany w Brooklyn Institute of Arts and Sciences 9 maja 1893 roku. Kinetoskop był urządzeniem przeznaczonym do wyświetlania zapętlonego obrazu ruchomego i umożliwiał oglądanie go tylko przez jedną osobę na raz, tak jak w fotoplastykonie. Krótko potem Edison wraz ze swym asystentem W. K. L. Dicksonem opracowali kinetofon, będący kombinacją kinetoskopu i fonografu. Poczynając od marca 1892 firma Eastman, a od kwietnia 1893 do 1896 wytwórnia New York's Blair Camera Co. rozpoczęły dostawy na zamówienie Edisona taśm materiału światłoczułego o szerokości 1 9/16 cala. W laboratorium Edisona taśmy te były przycinane do szerokości 35 mm i perforowane. Od 1894 lub 1895 wytwórnia Blaira zaczęła dostarczać gotowy materiał filmowy wykonany zgodnie ze specyfikacją Edisona. Jednym z parametrów taśmy filmowej, jaki przetrwał do naszych czasów jest ustalona przez Edisona wysokość klatki, która wynosi cztery otwory perforacji. Standard taśmy o szerokości 35 mm z perforacją na krawędziach i klatką wysokości 4 otworów próbował Edison zastrzec patentem, ale w marcu 1902 sąd podważył jego żądania i odmówił mu wyłączności na to rozwiązanie. Decyzja sądu pozwoliła na produkcję taśmy o szerokości 35 mm wielu innym producentom bez konieczności wnoszenia opłat licencyjnych. Wkrótce po orzeczeniu wyroku w sprawie patentu Edisona opracowana przez niego 35 milimetrowa taśma filmowa zaczęła zyskiwać popularność także w Wielkiej Brytanii i całej Europie. Konkurencyjnym do rozwiązania Edisona ówczesnym standardem było rozwiązanie wytwórni American Mutoscope & Biograph w postaci taśmy o szerokości 68 mm przesuwanej w kamerze bez jakiejkolwiek perforacji a jedynie siłami tarcia. We Francji bracia August i Ludwik Lumière opracowali własne rozwiązanie przesuwu taśmy szerokości 35 mm również polegające na perforacji jej krawędzi, ale rzadszej, bo tylko z jednym okrągłym otworem na krawędziach zlokalizowanym na osi symetrii klatki. Chociaż format taśmy filmowej został opracowany przez Edisona to stał się on pierwszym standardem, a od grudnia 1908 niemalże oficjalnym standardem założonego przez Thomasa Edisona trustu Motion Picture Patents Company zrzeszającego wiele wytwórni przemysłu filmowego. Paul C. Spehr opisał wagę tego rozwiązania następującymi słowami:

Szybkie zaakceptowanie taśmy 35 mm jako standardu dało potężny impuls do rozwoju i rozprzestrzenienia się kinematografii. Standardowa szerokość umożliwiła prezentację filmów we wszystkich krajach świata... Zapewniła jednolity, pewny i przewidywalny format dla produkcji, dystrybucji i wyświetlania filmów, ułatwiając błyskawiczne rozprzestrzenianie się filmów jako ogólnoświatowego środka rozrywki i komunikacji.

Żelatyna (gelatin, ATC: B 05 AA 06) – naturalna substancja białkowa pozyskiwana z kości i chrząstek zwierzęcych. Składa się z glicyny, proliny i hydroksyproliny. Rozpuszczona w wodzie tworzy układ koloidalny – zol liofilowy, który łatwo przechodzi w żel, o ile temperatura otoczenia nie jest zbyt wysoka.
20th Century Fox (pełna nazwa Twentieth Century Fox Film Corporation) – jedna z głównych amerykańskich wytwórni filmowych, położona w Century City w obszarze Los Angeles na zachód od Beverly Hills, własność News Corporation.

Ten sam standard taśmy został wprowadzony do fotografii już w 1913 i wykorzystany w aparacie Tourist Multiple, ale popularność zyskał dopiero w 1925 wraz z wprowadzeniem na rynek skonstruowanego przez Oskara Barnacka aparatem Leica.

Rynek amatorski

Konieczność wykorzystania do produkcji materiału filmowego zaawansowanej chemii i związków srebra spowodowała, że na początku ery kinematografii filmowanie na taśmie 35 mm było bardzo drogim hobby niedostępnym dla większości ludzi. Ponadto zastosowanie jako materiału na błonę fotograficzną nitrocelulozy, bardzo łatwopalnej i posiadającej własności wybuchowe, stwarzało poważne ryzyko dla ludzi nieprzyzwyczajonych do zachowania szczególnych środków ostrożności przy jej używaniu. Pierwszą próbę wprowadzenia kinematografii na rynek amatorski podjął Amerykanin Birt Acres, który w 1898 zbudował kamerę przenośną Birtac na taśmę filmową szerokości 17,5 mm. Do wczesnych lat 20. XX wieku na rynku amatorskim pojawiło się wiele standardów szerokości taśmy poza 35 milimetrową – 28 mm (1,1 cala) (1912), 9,5 mm (0,37 cala) (1922), 16 mm (0,63 in) (1923) i Pathe Rural 17,5 mm (1926). Ostatecznie rynek amatorski został zdominowany przez format firmy Eastman Kodak o szerokości taśmy wynoszącej 16 mm, który jest wykorzystywany do dzisiaj, a w swej odmianie Super 16 bardzo popularny wśród profesjonalnych twórców filmowych. Jako szerokość taśmy wybrano rozmiar 16 mm, aby zapobiec napływowi na rynek materiału światłoczułego ciętego przez firmy trzecie, ponieważ uzyskanie materiału o szerokości 17,5 mm jest bardzo proste i polega na przecięciu 35 mm taśmy na połowę. Taśma filmowa standardu 16 mm była pierwszą, którą wyprodukowano z niepalnego i bezpiecznego dwuoctanu celulozy (później trójoctanu celulozy). Później rynek amatorski został podzielony przez wprowadzenie w 1932 drugiego standardu taśmy filmowej o szerokości 8 mm (0,31 cala), której przeznaczeniem była amatorska kinematografia domowa. Zgodnie z wymogami prawa zarówno taśma szerokości 16 mm jak i 8 mm (oraz materiał filmowy przeznaczony do używania amatorskiego) musiały być produkowane z materiału niepalnego. Wprowadzenie taśm o tych szerokościach spowodowało, że materiał filmowy na taśmach szerokości 35 mm stał się domeną profesjonalnych filmowców, która to tendencja utrzymała się do dzisiaj.

Zasada działania taśmy filmowej

 Osobne artykuły: Błona fotograficzna i Ekspozycja (fotografia).

W skład emulsji fotograficznej wchodzą miliony światłoczułych kryształków soli srebra zmieszanych z żelatyną. Każdy z kryształków jest związkiem srebra i pierwiastka z grupy halogenków (takich jak brom, jod czy chlor) krystalizującym w układzie sześciennym. Każdy z nich składa się ujemnie naładowanych jonów halogenku i dodatnio naładowanych jonów srebra. Kiedy na kryształki padnie światło ulegają one rozkładowi, a uwolnione z nich jony srebra powodują (po wywołaniu) zaciemnienie emulsji w naświetlonych miejscach tworząc obraz utajony. Im więcej światła pada na błonę i im dłużej to trwa, tym więcej metalicznego srebra powstaje, a obraz staje się ciemniejszy. Podczas procesu chemicznego nazywanego wywoływaniem pod wpływem wywoływacza fotograficznego następuje przekształcenie obrazu utajonego na jawny

Krótki odcinek kliszy filmowej 35 mm (przed wywołaniem).

Na przezroczystą błonę fotograficzną naniesiona jest emulsja światłoczuła z jednej strony, a z drugiej warstwa przeciwodblaskowa w postaci cienkiej warstwy węgla, srebra lub barwnika. Bez warstwy przeciwodblaskowej promienie światła miałyby tendencję do rozpraszania się w materiale błony i odbijania się od jej dolnej powierzchni, co skutkowałoby powtórnym naświetleniem emulsji światłem rozproszonym, a w konsekwencji powstaniu zjawiska podobnego do halo wokół jasnych kontrastowych obiektów. Dodatkową funkcją warstwy przeciwodblaskowej było zmniejszenie elektryzowania się materiału filmowego, co było dużym problemem na początku ery kinematografii. Taśma filmowa przesuwająca się w kamerze z prędkością ponad 45 centymetrów (18 cali) na sekundę mogła wygenerować ładunek elektryczny, który mógł być powodem powstania iskier elektrycznych mogących prześwietlać film. Taśma filmowa do filmów barwnych posiada nie jedną a trzy warstwy światłoczułe, z których każda uczulona jest na inną barwę światła: czerwoną, zielona i niebieską. Do każdej warstwy dodany jest barwnik, który powoduje po naświetleniu zaciemnienie obrazu w danym kolorze, analogicznie jak w fotografii czarno-białej. Na wierzchu błony filmowej znajduje się warstwa czuła na światło niebieskie, a poniżej niej filtr żółty odcinający tę barwę. Kolejne dwie warstwy są uczulone odpowiednio na światło zielone i czerwone.

Tak jak w fotografii czarno-białej naświetlenie emulsji powoduje rozkład kryształków związku srebra na metaliczne srebro, które w tym wypadku powoduje zaciemnienie na kolor danej warstwy emulsji. Warstwa uczulona na kolor niebieski zabarwia się podczas na barwę żółtą, uczulona na zieleń barwi się w kolorze magenta, a czerwona na cyjan. W procesie wywoływania następuje zastąpienie kryształków srebra z poszczególnych warstw odpowiednim barwnikiem, a w podczas utrwalania wypłukanie pozostałych nienaświetlonych kryształków srebra z materiału.

W latach 80. Eastman Kodak opracował nową metodę sztucznego otrzymywania płaskich kryształków związków srebra nazywaną T-Grain, które charakteryzują się względnie większą powierzchnią, a co za tym idzie większą światłoczułością dla mniejszych kryształków. Technologia ta umożliwiła przezwyciężenie problemu wzrostu wielkości ziarna i pogorszeniem jakości obrazu wraz ze wzrostem czułości materiału światłoczułego (ostatecznie znalazła ona zastosowanie w kliszach fotograficznych Kodaka serii "MAX"). Fuji również opracowało własne rozwiązanie uzyskiwania płaskich sześciokątnych kryształków, które nazwano SUFG (Super Unified Fine Grain) i zastosowano w negatywach fotograficznych SuperF.

Inne znane typy filmów fotograficznych

Oprócz czarno-białych negatywowych filmów, istnieją również monochromatyczne materiały diapozytywowe, na których tworzy się pozytywowy (naturalny) obraz, dający się wyświetlić przy użyciu światła przechodzącego jako przezrocze. Produkuje się także materiały światłoczułe uczulone na długości fal świetlnych inne niż widzialne, takie jak podczerwień.