48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych

Ten artykuł dotyczy 48 Pułku Piechoty II RP. Zapoznaj się również z: 48 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 48.

48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych (48 pp) – oddział piechoty Armii Polskiej we Francji i Wojska Polskiego II RP.

Pułk stacjonował w garnizonie Stanisławów, jego batalion zapasowy w Łukowie.

W 1938 pułk przemianowany został na 49 Huculski Pułk Strzelców

Władysław Eugeniusz Sikorski (ur. 20 maja 1881 w Tuszowie Narodowym, zm. 4 lipca 1943 na Gibraltarze) – polski wojskowy i polityk, generał broni Wojska Polskiego, Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych i premier Rządu na Uchodźstwie podczas II wojny światowej.

Garnizon – to stałe miejsce stacjonowania danej jednostki wojskowej w czasie pokoju. Funkcje garnizonu pełnią najczęściej miasta, miasteczka, forty, zamki, czy osady. Miasto garnizonowe to powszechne określenie miasta, w którym wybudowano koszary.

W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 11 Karpackiej Dywizji Piechoty walczącej w Armii Kraków.

Formowanie

5 marca 1919 w gminie Martigny-les-Bains we Francji, na bazie 279 Pułku Piechoty 2 Dywizji Marokańskiej, sformowany został 6 Pułk Strzelców Polskich. Jednostka podporządkowana została dowódcy 2 Dywizji Strzelców Polskich, która z kolei wchodziła w skład I Korpusu Armii Polskiej. W końcu kwietnia tego roku oddział został przetransportowany koleją do Polski. Z chwilą powrotu do kraju jednostka został przemianowana na 6 Pułk Strzelców Pieszych. 1 września 1919, w wyniku zjednoczenia Armii Polskiej we Francji z Wojskiem Polskim, oddział przemianowany został na 48 Pułk Strzelców Kresowych, a 2 Dywizja na 11 Dywizję Piechoty.

Władysław Zubosz-Kaliński (23 marca 1891 w Rohatyniu – 13 sierpnia 1952 w Londynie) – polski dowódca wojskowy, podporucznik Armii Austro-Węgier i pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

Piechota II RP - jeden z trzech, obok artylerii i kawalerii, głównych rodzajów wojska Sił Zbrojnych II RP (w ówczesnej terminologii rodzaj wojsk nazywano bronią).

Pułk w okresie pokoju

Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930, pułk zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał ok.1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy.

Polskie sztandary wojskowe - znaki polskich jednostek wojskowych, symbole sławy wojennej i tradycji oraz wierności, honoru i męstwa żołnierza polskiego.

Wisłoka – rzeka w południowo-wschodniej Polsce, prawy dopływ górnej Wisły. Długość rzeki wynosi 164 km, a powierzchnia dorzecza 4110 km². Wisłoka bierze źródła w środkowej części Beskidu Niskiego na wysokości 575 m n.p.m. Płynie przez Pogórze Ciężkowickie i Kotlinę Sandomierską. W górnym biegu płynie głęboką doliną, gdzie ma charakter przełomu, a od Dołów Jasielsko-Sanockich dolina rozszerza się. Uchodzi do Wisły w okolicy wsi Ostrówek na wysokości 154 m n.p.m.

Strzelcy kresowi

Dowódcy pułku:

ppłk Etienne Blondel (5 - 23 III 1919)

ppłk Michel Honoré Tronyo (25 III - 5 IV 1919)

ppłk Stanisław de Contenson (15 IV - 15 VIII 1919)

płk Kazimierz Orlik-Łukoski (15 VIII 1919 - 28 VIII 1920)

ppłk Józef Szczepan (28 VIII 1920 - 6 V 1922)

płk Juliusz Chlebowski (1923)

płk SG Euzebiusz Hauser (1924)

płk dypl. Alfons Wojtkielewicz (1928)

płk dypl. Władysław Zubosz-Kaliński (IX 1931 - 1936)

płk Walenty Nowak - 1939

Oficerowie:

San (ukr. Сян, niem. Saan; łac. Saan ) – rzeka w południowo-wschodniej Polsce, prawobrzeżny dopływ Wisły. Długość – 443,4 km. Na odcinku ok. 55 km tworzy granicę między Polską i Ukrainą (od miejsca położonego kilkaset metrów od źródeł, aż do wielkiego zakola wokół Łysani koło Smolnika nad Sanem). Powierzchnia zlewni – 16 861 km² (14 390 km² w Polsce, 2471 km² na Ukrainie)[potrzebne źródło].

Stefan Biestek

Czesław Kopański

Podoficerowie:

Antoni Szymański

Obsada personalna pułku we wrześniu 1939

dowódca – płk Walenty Nowak

I batalion – mjr Andrzej Kołodziejczyk

II batalion – mjr Tadeusz Byszewski

III batalion – ppłk Jerzy Głowacki

Marsze i boje

W kampanii wrześniowej 1939 walczył w składzie macierzystej 11 Karpackiej Dywizji Piechoty. Bronił pozycji na linii Wisłoki, Wisłoka oraz Sanu.

Symbole pułkowe

Sztandar

29 września 1924 Prezydent RP zatwierdził wzór lewej strony płachty chorągwi . 29 września 1924, w Stanisławowie, gen. dyw. Władysław Sikorski wręczył dowódcy pułku chorągiew ufundowaną przez społeczeństwo Stanisławowa.

Odznaka

Zatwierdzona Dz. Rozk. MSWojsk. nr 17, poz. 202 z 7 czerwca 1930 roku. Odznaka ma kształt siedmiobocznej tarczy obramowanej barwami żółtymi ze srebrnym wężykiem, osadzonej na pionowo ustawionym srebrnym mieczu. W centrum na czerwono emaliowanym rombie orzeł państwowy oraz data, numer i inicjały: od góry 5 III 1919 PP 48 SK. Oficerska - dwuczęściowa, wykonana w srebrze, emaliowana. Wymiary: 5lx28 mm. Wykonanie: Wiktor Gontarczyk - Warszawa.

Przypisy

Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
dziennik rozkazów MSWojsk. z 1938 nr 2, poz. 24
Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 65. ISBN 978-83-11-10206-4.
Diennik Rozkazów M.S.Wojsk. Nr 24 z 21.10.1924 r., poz. 607.
Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 98.
Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945. s. 88.

Bibliografia

Kazimierz Satora, Opowieści wrześniowych sztandarów, Instytut Wydawniczy Pax, Warszawa 1990 ISBN-83-211-1104-1
"Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923
Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
"Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992
Zdzisław Sawicki: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Pantera Books. ISBN 83-204-3299-5.