6 Eskadra Wywiadowcza - pododdział lotnictwa rozpoznawczego Wojska Polskiego II RP.

2 listopada 1918, na przejętym od Cesarskiego i Królewskiego Lotnictwa lotnisku Lewandówka we Lwowie, sformowana została Eskadra Lwowska, wkrótce potem przemianowana na II Eskadrę Bojową. W jej skład początkowo weszły samoloty pozostawione przez Austriaków.

Wojna polsko-ukraińska

Hansa-Brandenburg C.I - pierwsze samoloty eskadry (na zdjęciu w barwach austriackich)

Pierwszy lot bojowy w wojnie polsko-ukraińskiej w obronie Lwowa został wykonany 5 listopada 1918 roku przez załogę: por. obs. Janusza de Beaurain i por. pil. Stefana Bastyra (samolot Hansa-Brandenburg C.I). Był to zarazem pierwszy lot polskiego samolotu, jeszcze przed oficjalną datą odzyskania niepodległości i dla jego upamiętnienia obchodzono w tym dniu co roku (do 1931 roku) Święto Lotnictwa Polskiego.

25 listopada eskadra weszła w skład Lwowskiej Grupy Lotniczej dowodzonej przez por. Bastyra. W grudniu 1918 eskadra wykonywała zadania wsparcia jednostek naziemnych oraz loty rozpoznawcze. Łącznie w grudniu wykonano 28 lotów bojowych i kilka łącznikowych. Na stanie eskadry były m.in. 4 samoloty Hansa-Brandenburg C.I (spośród 6 samolotów całego wyposażenia).

21 grudnia 1918 jednostka podczas ujednolicania numeracji otrzymała nazwę 6 Eskadra Lotnicza (Wywiadowcza). Weszła w skład III Grupy Lotniczej. Na 25 lutego 1919 w jej skład wchodziło 5 samolotów Hansa-Brandenburg C.I, 2 Oeffag i 1 Albatros C.XII, a w maju 1919: 4 Hansa-Brandenburg C.I, 2 Hannover CL.II, 1 Oeffag i 1 Albatros C.XII (BFW). Eskadra przez cały czas uczestniczyła w intensywnych walkach pod Lwowem, wykonując loty rozpoznawcze i bombowe.

Początkowe operacje wojny polsko-radzieckiej

Po zakończeniu wojny polsko-ukraińskiej, w lipcu 1919 eskadrę skierowano na lotnisko pod Tarnopolem, a jej dowództwo objął por. Kazimierz Swoszowski.

Pod koniec 1919 zmniejszyła się intensywność działań na froncie wojny polsko-radzieckiej. W październiku 1919 eskadra wykonała dla dowództwa Frontu Podolskiego 18 lotów rozpoznawczych, a w listopadzie - 12 lotów. Od lutego 1920 intensywność walk wzrosła. 4 lutego 1920 w locie rozpoznawczym został zestrzelony dowódca eskadry por. Kazimierz Swoszowski i dowództwo objął tymczasowo por. Franciszek Peter, a od marca por. Adolf Wiesiołowski. W lutym 1920 eskadra wykonała 43 zadania bojowe, zrzucając 330 kg bomb. W marcu działała dla 5 Dywizji Piechoty, dysponując 10 samolotami, 6 pilotami i 4 obserwatorami.

Wiosną 1920 III Grupę Lotniczą, w skład której wchodziła 6. Eskadra, przeorganizowano na 3. Dywizjon Lotniczy, wchodzący w skład 6. Armii (dawnego Frontu Podolskiego). W kwietniu 1920, w związku z polską ofensywą, eskadrę przebazowano do Płoskirowa. Brała ona udział w walkach w kwietniu (25 lotów bojowych), lecz w maju jej udział był już mało intensywny (8 lotów) z uwagi na zużycie sprzętu. W czerwcu podczas polskiego odwrotu eskadra wycofała się do Tarnopola, gdzie otrzymała trzy samoloty Airco DH.9, przeprowadzając w drugiej połowie miesiąca 12 lotów szturmowych przeciw kawalerii radzieckiej. W lipcu eskadra została wycofana do Lwowa, borykając się z brakami sprzętu. Z użyciem wyremontowanych tam samolotów, eskadra wzięła udział w obronie Lwowa, wykonując 20 lotów w samej pierwszej dekadzie sierpnia.