Czy wiesz że...?
W roku 73 p.n.e. wybuchło trzecie antyrzymskie powstanie niewolników. Po zdobyciu pewnej ilości broni powstańcy dowodzeni przez Spartakusa wycofali się z Kapui chroniąc się na zboczach Wezuwiusza. Tutaj też Spartakus rozpoczął organizację własnych oddziałów, w szybkim czasie skupiając wokół siebie setki zwolenników. Rzymianie przeciwko powstańcom wysłali 3000 nieregularnego wojska pod wodzą propretora Klaudiusza Glabera. Dowódca rzymski licząc na łatwe zwycięstwo zupełnie zlekceważył powstańców Spartakusa (jego obóz pozbawiony był wystarczajacej liczby straży), odcinając tylko jedną główną drogę prowadzącą ze zbocza. Sytuację wykorzystali powstańcy. Za pomocą mocnych lin splecionych z winorośli, zeszli oni nocą ze stromej skały, podchodząc pod obóz rzymski. Po zlikwidowaniu strażników ludzie Spartakusa uderzyli na nieprzygotowanych do obrony Rzymian w obozie. W wyniku rzezi poległo około 1500 żołnierzy, reszta znajdująca się na wyższych posterunakach zbiegła. W zdobytym obozie powstańcy znaleźli wielkie ilości zapasów i broni. Zwycięstwo pod Wezuwiuszem odbiło się szerokich echem w całym regionie, przyciągając do powstańców tysiące ochotników.

Herod Wielki (Herodes Magnus), czasami w literaturze opisywany jako Herod (II) Wielki (ur. 73 lub w 72 roku p.n.e., zm. 4 roku p.n.e.) - syn Idumejczyka Antypatra i Nabatejki Kypros. Od roku 47 p.n.e. był namiestnikiem Galilei mianowanym przez swojego ojca, a od 46 r. p.n.e. namiestnikiem Celesyrii i Samarii z ręki Sekstusa Cezara. W latach 39 - 4 p.n.e. król Judei z łaski Rzymu.