7 Brygada Kawalerii Narodowej - 1 Ukraińska

7 Brygada Kawalerii Narodowej (1 Ukraińska) – brygada jazdy koronnej, utworzona w 1776 z chorągwi husarskich i pancernych partii ukraińskiej i podolskiej.

Stanowiska: Szarogród (1776-1792), a po wojnie polsko rosyjskiej 1792 roku: Zwinogród i okolice (1792-1793).

Żołnierze tej brygady walczyli pod Serbami i Cekinówką (22 maja 1792), Mórafą (26 maja 1792), Zieleńcami (17 czerwca 1792), Białorękawami (30 kwietnia 1794), Starym Konstantynowem (1 maja 1794), Włodzimierzem (7 lipca 1794), Bereżem (18 lipca 1794), Dubienką (18 maja 1974) i Chełmem (8 czerwca 1974). Brali udział w obronie Warszawy a następnie w walkach pod Gołchówem (29 czerwca 1794), Raszynem (10 lipca 1794), Wolą (27 lipca 1794), Powązkami (18 sierpnia 1794), a także pod Wawrzyszewem (28 września 1794).

Husaria – polska jazda narodowego autoramentu [1], znana z wielu zwycięstw formacja kawaleryjska Rzeczypospolitej, obecna na polach bitew od początków XVI do połowy XVIII wieku. Była wykorzystywana do przełamywania sił nieprzyjaciela poprzez zadawanie rozstrzygających uderzeń w postaci szarż, które w najważniejszym okresie jej istnienia kończyły się zazwyczaj zwycięstwami.

6 maja 1793 wcielona do wojsk rosyjskich pod nazwą Brygady Bracławskiej.

Komendanci

Rafał Dzierżek (1 września 1776),

Stanisław Kublicki (27 czerwca 1793),

Franciszek Ksawery Wyszkowski.

Przypisy

Isnieją 2 sposoby numeracji brygad koronnych 5-8 Kawalerii Narodowej. Wg pierwszego (przyjętego m.in. przez B. Gembarzewskiego) istniały 4 brygady „ukraińskie”: 5 Brygada Kawalerii Narodowej to inaczej 3 Ukraińska Brygada Kawalerii Narodowej, 6 Brygada KN – 2 Ukraińska Brygada KN, 7 Brygada KN – 1 Ukraińska Brygada KN a 8 Brygada KN – 4 Ukraińska Brygada KN. Według drugiego sposobu numeracji istniały tylko 2 brygady „ukraińskie”, a pozostałe 2 były „wołyńskie”: 5 Brygada KN – 1 Ukraińska Brygada KN, 6 Brygada KN – 2 Wołyńska Brygada KN, 7 Brygada KN – 1 Wołyńska Brygada KN a 8 Brygada KN – 2 Ukraińska Brygada KN.
Miejsca bitew i potyczek oraz daty podano za: Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych. s. 9.
Gen. mjr od 10 grudnia 1783.

Bibliografia

Bronisław Gembarzewski: Rodowody pułków polskich i oddziałów równorzędnych od r. 1717 do r. 1831. Warszawa: 1925.