86 Pułk Piechoty - II RP - Polski Serwis Naukowy

Ten artykuł dotyczy 86 Pułku Piechoty II RP. Zapoznaj się również z: 86 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 86.

1 zł 86 pp w Mołodecznie

86 Pułk Piechoty (86 pp) – oddział piechoty Samoobrony Litwy i Białorusi oraz Wojska Polskiego II RP.

Powstał we wrześniu 1921 w wyniku przemianowania Mińskiego Pułku Strzelców Wojska Litwy Środkowej.

Garnizon – to stałe miejsce stacjonowania danej jednostki wojskowej w czasie pokoju. Funkcje garnizonu pełnią najczęściej miasta, miasteczka, forty, zamki, czy osady. Miasto garnizonowe to powszechne określenie miasta, w którym wybudowano koszary.

Piechota II RP - jeden z trzech, obok artylerii i kawalerii, głównych rodzajów wojska Sił Zbrojnych II RP (w ówczesnej terminologii rodzaj wojsk nazywano bronią).

W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii "Prusy".

Pułk w okresie pokoju

Od 9 marca 1921 pułk stacjonował w garnizonie Wilno, a od września 1922 w garnizonie Mołodeczno (III batalion w Krasnem nad Uszą, a batalion zapasowy w Nowowilejce). W 1924 na terenie folwarku Helenów koło Mołodeczna rozpoczęto budowę nowych koszar dla oddziału. W czasie budowy koszar w Helenowie nadużyć finansowych dopuścić się miał brat gen. Dąb-Biernackiego.

Ludwik Bociański (ur. 24 sierpnia 1892 w Pleszewie, zm. 7 lutego 1970 w Londynie) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, wojewoda wileński i poznański II RP.

Samoobrony kresowe (1918-1919) ("Samoobrona na Litwie i Białorusi") – polskie ochotnicze formacje wojskowe istniejące na przełomie lat 1918 i 1919 na północno-wschodnich obszarach przyszłego odrodzonego Państwa Polskiego.

Na podstawie rozkazu wykonawczego MSWojsk. o wprowadzeniu organizacji na stopie pokojowej PS 10-50 z 1939, pułk zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał ok.1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy.

Stefan Dąb-Biernacki (ur. 7 stycznia 1890 w Gnojnie, zm. 9 lutego 1959 w Londynie) – żołnierz Legionów Polskich, członek Polskiej Organizacji Wojskowej, uczestnik I wojny światowej i walk o niepodległość Polski w wojnie polsko-bolszewickiej oraz II wojny światowej, generał dywizji Wojska Polskiego.

Sztandar – weksylium będące znakiem oddziału, stowarzyszenia, miasta, szkoły, instytucji itp. Składa się z płata i drzewca zakończonego głowicą. Płat posiada różne wzory na obu stronach, przeważnie obszyty jest frendzlą i przymocowany do drzewca skórzanym rękawem i ozdobnymi gwoździami. Pod głowicą wiązane są wstęgi i szarfy w barwach narodowych lub orderów i odznaczeń, którymi posiadacz sztandaru został odznaczony. Pod wstęgami mogą być mocowane odznaki odznaczeń. Sztandar, podobnie jak chorągiew, występuje w jednym egzemplarzu.

Żołnierze pułku

Dowódcy pułku

płk piech. Zdzisław Maćkowski (1923 - III 1927)

płk dypl. Ludwik Bociański (od III 1927)

ppłk dypl. Władysław Smolarski (od I 1931)

płk dypl. Józef Wiatr (X 1934 – I 1936)

płk dypl. Władysław Ignacy Michalski (od 1936)

ppłk piech. Walenty Peszek (IV 1938 – IX 1939)

Oficerowie

Stefan Biestek

Obsada personalna we wrześniu 1939

dowódca pułku – ppłk Walenty Peszek

dowódca I batalionu – mjr Czesław Skimina

dowódca II batalionu – mjr Franciszek M. Morawski

dowódca III batalionu – ppłk Bronisław Popłatek

Sztandar

Sztandar nieprzepisowy ufundowało społeczeństwo Mińska. Wręczył go pułkowi 18 marca 1921 w Wilnie delegat Rządu RP Władysław Raczkiewicz.

Drugą chorągiew pułk otrzymał od obywateli miasta stołecznego Warszawy za zasługi położone w jego obronie w sierpniu 1920 roku. Srebrnego orła do chorągwi ofiarował p. Wincenty Wabiński. Chorągiew została wręczona 30 marca 1921 roku przez księdza biskupa Bandurskiego. Dla uświetnienia większych uroczystości pułk używał obu chorągwi razem. Druga chorągiew została oddana w późniejszym czasie do Muzeum Wojska w Warszawie.

Odznaczeni srebrnym krzyżem Orderu „Virtuti Militari” V klasy za wojnę 1918-1920

Przypisy

Dziennik rozkazów MSWojsk. nr.16 z 19 maja 1927 roku
I batalion stacjonował w Krasnem nad Uszą, a batalion zapasowy w Nowowilejce
Zdzisław. Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007, s. 65. ISBN 978-83-11-10206-4.
Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. s. 164.
’’Zarys historji wojennej pułków polskich 1918-1920 s. 38

Bibliografia

Kazimierz Satora: Opowieści wrześniowych sztandarów. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1990. ISBN 83-211-1104-1.

"Almanach oficerski": praca zbiorowa, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1923

Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.

"Księga chwały piechoty": komitet redakcyjny pod przewodnictwem płk. dypl. Bolesława Prugara Ketlinga, Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona Warszawa 1992

"Zarys historji wojennej pułków polskich 1918-1920 86 miński pułk piechoty" - z polecenia Wojskowego Biura Historycznego opracował kpt. Stanisław Mieczkowski Warszawa 1929