Ten artykuł dotyczy wicekróla egipskiego. Zapoznaj się również z: artykuł o Abbasie I – kalifie arabskim.

Abbas I (arab. عباس الأول , ur. 1813, zm. 1854) – syn Tusuna Paszy i wnuk Muhammada Alego, twórcy potęgi Egiptu.

W młodości walczył w Syrii pod dowództwem swego wuja Ibrahima Paszy. Po śmierci Ibrahima w 1848 roku Abbas został w listopadzie regentem. Po śmierci w sierpniu 1849 roku Muhammada Alego, Abbas zostaje samodzielnie władcą państwa.

Często opisywano go jako osobę lubiącą zbytek, przyjemności i luksus. Jednak Nubar Pasza pisze o nim jako o gentlemanie wychowanym w starej szkole. Uważany był za markotnego, posępnego usposobienia i milczącego, spędzającego niemalże cały czas we własnym pałacu. Nie kontynuował dzieła swego dziada, nie tworzył potęgi Egiptu. Zniósł monopole handlowe, zamknął wiele fabryk i szkół oraz zmniejszył liczbę armii do 9000. Plany uniezależnienia od europejskich mocarstw coraz bardziej wydawały się mgliste. Za jego panowania zwiększyły się ponownie wpływy Turcji. Uległ wreszcie naciskom brytyjskiej dyplomacji i wyraził zgodę na budowę linii kolejowej z Aleksandrii do Kairu. Znacznie zwiększył ilość pól, na których uprawiano bawełnę. Głównym importerem tego surowca stała się Wielka Brytania uzależniając Egipt gospodarczo od siebie.

16 lipca 1854 roku został zamordowany w pałacu przez swych dwóch niewolników. Jego następcą został wuj Said Pasza.

  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Abbas I