Abraham Olano Manzano (ur. 22 września 1970 w Anoeta w Hiszpanii) – hiszpański kolarz szosowy.

Kariera

Olano rozpoczął swoją profesjonalną karierę w 1992 roku w drużynie Lotus-Festina. W 1993 zmienił team na silny hiszpański Clas-Cajastur, którego kapitanem był Tony Rominger. Rominger często wypowiadał się o obowiązku Abrahama Olano, który, jako dobry "czasowiec", miał wspierać Romingera na Tour de France podczas drużynowej czasówki, w celu pokonania Induraina i jego drużyny Team Banesto. Stało się jednak inaczej, ponieważ już na 2. etapie, na niesławnym "Passage du Gois" przewrócił się i ranny wycofał się z wyścigu.

Również w 1994 roku stanął na starcie Tour de France, tym razem w barwach drużyny Mapei-Clas. Już wiosną Olano zwrócił na siebie uwagę dobrymi wynikami. Wygrał m.in. wyścig dookoła Asturii oraz podwójne mistrzostwo Hiszpanii (w wyścigu szosowym i w jeździe indywidualnej na czas). Ostatecznie na Tour de France zajął 30. lokatę. Aby pokonać swoje problemy z wagą, od 1994 roku współpracował z kontrowersyjnym lekarzem, Michele Ferrarim, który opracował dla kolarza specjalny plan dietetyczny. Dzięki temu w 1995 roku Olano zdobył wysokie 4. miejsce na etapówce Paryż-Nicea. Z wielkimi oczekiwaniami przygotowywał się na start w Tour de France, jednak kolejne 2 wypadki wykluczyły go z tegorocznego startu w tej imprezie.

Wszystkie nadzieje leżały teraz w drugiej połowie sezonu '95 i Olano nie rozczarował swoich fanów. Zajął wysokie, 2. miejsce na Vuelta a España tuż za Laurentem Jalabertem, wygrywając wszystkie 3 czasówki w tym wyścigu. Ukoronowaniem tego sezonu było zwycięstwo w Mistrzostwach Świata w kolumbijskiej miejscowości Duitama.

Z powodu swojego słabego punktu, jakim były długie i ciężkie podjazdy, stracił różową koszulkę lidera Giro d'Italia na dzień przed zakończeniem wyścigu i wylądował ostatecznie na 3. miejscu w klasyfikacji generalnej. Góra Mortirolo okazała się zbyt stroma dla Hiszpana. Na Tour de France stracił na Col d'Aubisque ponad 8 minut, mimo że przed tym etapem miał, wydawać by się mogło, zapewnione drugie miejsce. W 1997 Olano podpisał umowę z drużyną Banesto, gdzie miał pójść w ślady legendarnego Miguela Induraina. Jego możliwości zostały jednak przecenione. Był wprawdzie, podobnie jak Indurain, świetnym czasowcem, jednak jego potencjał w górach był ograniczony. Mimo że w 1998 zdobył tytuł mistrza świata w jeździe na czas i wygrał Vuelta a España, nigdy nie dorównał Indurainowi. W tym też roku musiał zrezygnować ze startu w Tour de France, z powodu problemów zdrowotnych, a rok wcześniej zajął tu 4. pozycję. Po przejściu do ONCE (w 1999) jego gwiazda zaczęła blednąć. Punktem zwrotnym była Vuelta 1999, gdzie po półtora tygodnia w złotym trykocie lidera doznał strasznego załamania formy w Pirenejach. Ostatni błysk pokazał na Giro d’Italia 2001, gdzie w klasyfikacji generalnej uplasował się na 2. pozycji za Gilberto Simonim. Wraz z końcem sezonu 2002 skończył swoją karierę zawodniczą.