Abu Lahab - Polski Serwis Naukowy

Abu Lahab właściwie Abd al-Uzza Ibn Abd al-Muttalib (arab. عبد العزة بن المطلب) (zm. ok. 624), jeden ze stryjów proroka Mahometa. O jego przywiązaniu do wierzeń sprzed islamu świadczy jego prawdziwe imię: Abd al-Uzza (arab. ‘sługa bogini Uzzy’). Natomiast przydomek Abu Lahab zawdzięcza podobno temu, że miał nieustannie rozpłomienione policzki. Z małżeństwa z Umm Dżamil doczekał się dwóch synów, o imionach Utba i Utajba. Szyici twierdzą, że miał romans z Lajlą Bint Harmala, matką wodza Amra Ibn al-Asa, zdobywcy Egiptu, sunnici jednak zaprzeczają temu. Służąca u Abu Lahaba, Suwajba była jednocześnie mamką Mahometa oraz Hamzy, innego ze stryjów proroka islamu; nawróciła się później na islam.

Mahomet, Muhammad ibn Abd Allah ibn Abd al-Muttalib (arab. محمد ?/i; urodzony najprawdopodobniej 20 kwietnia 571, zmarł 8 czerwca 632) - prorok i twórca islamu, założyciel pierwszej wspólnoty muzułmańskiej, która przeobraziła się w teokratyczne państwo religijne. Muzułmanie wierzą, że jest największym i ostatnim prorokiem jedynego Boga, Allaha, a święta księga islamu - Koran, została mu przekazana przez Boga w serii objawień.

Muhammad Ibn Ismail Ibn Ibrahim Ibn al-Mughira al-Buchari محمد بن اسماعيل بن ابراهيم بن المغيرة البخاري, popularnie nazywany Al-Buchari (ur. 810 w Bucharze, zm. 870 w Chazantak koło Samarkandy) – jeden z najsłynniejszych uczonych muzułmańskich, sunnita, z pochodzenia Pers, autor najbardziej znanego i najwyżej cenionego przez sunnitów zbioru tradycji Proroka (hadisów) pt. „Al-Dżami as-Sahih”, stawianego praktycznie na drugim miejscu po Koranie.

„Wa sabaha”

Pewnego razu Mahomet pouczony przez Boga, aby ostrzegł swoich rodaków przed ogniem piekielnym, wdrapał się na wzgórze Safa i krzyknął stamtąd: „wa sabaha!” Taki okrzyk wznosili Arabowie, jeszcze przed islamem, alarmując o zbliżaniu się wrogich wojsk, co następowało zwykle nad ranem. Mieszkańcy Mekki zebrali się więc na wezwanie Mahometa, zapytując się nawzajem, kim on jest. Mahomet zaś zwrócił się do zebranych: „Czy gdybym powiedział wam, że za tym wzgórzem czai się wróg, żeby was zaatakować, uwierzyli byście mi?”A kiedy potaknęli, bowiem Mahomet był powszechnie znany z uczciwości, powiedział im: „W takim razie ostrzegam was, że zmierzacie ku nawałnicy.” Wówczas Abu Lahab wystąpił z tłumu i wykrzyknął: „Obyś szczezł! To po nas tu wezwałeś?”; według niektórych nawet rzucił w niego kamieniem. Istnieje wiele wersji tego przekazu, w różnych źródłach, m.in. w „Al-Dżami as-Sahih” Al-Buchariego. Niezależnie od szczegółów, wkrótce po tym wydarzeniu został objawiona sura „Al-Masadd”.

Koran (arab. القُرْآن Al-Qur’ān) – święta księga islamu. Według tradycji muzułmańskiej powstawał w latach 610-632, objawiany fragmentami prorokowi islamu, Mahometowi (zm. 632) przez Archanioła Dżibrila (identyfikowanego w islamie z archaniołem Gabrielem). Słowo „Koran” pochodzi od arabskiego słowa al-kur’ān, które oznacza „recytację”, ponieważ pierwotnie Koran przekazywano ustnie. Według islamu i samego Koranu jego twórcą jest Allah. Za „kanoniczną” uznano za panowania kalifa Usmana (644-656) redakcję Koranu autorstwa Zajda ibn Sabita, osobistego sekretarza Mahometa. Koran został spisany w klasycznym języku arabskim, przez niektórych utożsamiany z dialektem Kurajszytów, w formie prozy rytmicznej i rytmizowanej (arab. sadż). Zdaniem muzułmanów literacka forma Koranu ma być niemożliwa do naśladowani, co wiąże się z dogmatem religijnym o „cudowności Koranu” (idżaz al-kuran). Recytacja Koranu jest w świecie islamu uznawana zarówno za praktykę religijną, jak i za jedną z sztuk pięknych. Istnieje wiele odmian recytacji Koranu, uważanych za „kanoniczne” i różniących się głównie w zakresie fonetyki. Wyjątkowo, ze względów historycznych, dopuszczona jest recytacja Koranu w języku tureckim. Koran składa się ze 114 sur (rozdziałów), które z kolei dzielą się na aje (wersety). Rozróżnia się 90 sur mekkańskich i 24 sury medyńskie, ze względu na miejsce ich objawienia. Sury są w Koranie ułożone przeważnie według długości, od najdłuższej do najkrótszej. Ponieważ tekst Koran jest pełen zwrotów poetyckich, archaicznych, niejasnych dla przeciętnego odbiorcy, powstała nauka o egzegezie tekstu koranicznego (arab. tafsir). Poszczególne interpretacje Koranu zależą, m.in. od przynależności ich autorów do poszczególnych odłamów islamu, oraz ugrupowań politycznych. Za jeden z najbardziej autorytatywnych uchodzi sunnicki komentarz At-Tabariego z X w. Koran wpływał na rozwój kultury wielu narodów azjatyckich i afrykańskich. W wielu państwach o tradycji muzułmańskiej Koran uważany jest za jedno ze źródeł prawa, przede wszystkim w zakresie prawa cywilnego. Koran inspiruje od wieków muzułmańskich myślicieli i autorów. Wśród proroków wymienia postacie z Biblii Starego i Nowego Testamentu, wśród nich Jezusa, oraz przytacza wydarzenia opisane w Biblii. Formułuje przepisy nie tylko dotyczące praktyk religijnych, ale i stricte natury prawnej, oraz, nawet powszednich przejawów życia, jak higiena, savoir-vivre. Według tradycji islamu po raz pierwszy Koran został przetłumaczony na język obcy, mianowicie perski, przez Salmana al-Farsiego. Pierwszego przekładu Koranu na język europejski, mianowicie na łacinę, dokonał Robert z Ketton w 1134. Najbardziej znanymi autorami polskich przekładów Koranu są Jan Murza Tarak Buczacki, Tatar polski (wyd. 1858), oraz Józef Bielawski (wyd. 1986).

Badr (Badr Hunajn, arab. بدر حنین‎) – miasto w Arabii Saudyjskiej, w prowincji Medyna, na zachodzie kraju. Lokalizacja: 23°46′48″N 38°47′26″E, w odległości 130 km od Medyny.

Inny hadis mówi, że Abu Lahab odmówił przyjęcia islamu, gdyż w ten sposób straciłby uprzywilejowaną pozycję w społeczeństwie.

Kiedy Mahomet modlił się pewnego razu przy Kabie, Abu Lahab cisnął wnętrznościami złożonej w ofierze kozy tak, iż przeleciały mu nad głową.

Okoliczności śmierci Abu Lahaba

Na wieść o przegranej w bitwie pod Badr (624), w której poległo mnóstwo mekkańczyków w starciu z muzułmanami, Abu Rafi, niewolnik wyzwolony przez Mahometa i żonę jego stryja, Abbasa, Umm Fadl, siadł w wielkim namiocie przy źródle Zamzam i zaczął ostrzyć strzały. Wówczas nadszedł Abu Lahab, który nie brał udziału w bitwie, lecz w zastępstwie wysłał Amra Ibn al-Asa. Kiedy wiadomość o zwycięstwie muzułmanów pod Badr przywiózł sam Abu Sufjan Ibn Harb, ówczesny wódz naczelny mekkańczyków, Umm Fadl i Abu Rafi nie kryli już radości, a młody wyzwoleniec miał nawet krzyknąć: „To sprawa aniołów!” Rozwścieczony Abu Lahab rzucił się na Abu Rafiego, chwycił go za głowę i zaczął nią bić o ziemię, a wtedy Umm Fadl chwyciła jeden z masztów namiotu i tak mocno uderzyła napastnika w głowę, iż pojawiła się na wierzchu kość czaszki. W tydzień później zmarł w wyniku infekcji jaka wdała się w ranę. Rodzina pozostawiła ciało Abu Lahaba w domu przez 2 lub 3 dni. Dopiero kiedy ktoś postronny zwrócił uwagę, że to wstyd pozostawiać zmarłego, żeby zgnił bez pochówku, jego synowie polali ciało wodą, wynieśli je poza miasto i obrzucili kamieniami, aż się zakryło.

Abbas (Abbas Ibn Abd Al Muttalib, ur. ok. 565, zm. ok. 653) – wódz arabski, stryj proroka Mahometa. Początkowo walczył przeciwko synowcowi, później jednak był jednym z najgorliwszych jego stronników i ocalił życie Mahometa w bitwie pod Honain.

Sura (arab. سورة sūrah, l.mn سور suwar) – nazwa rozdziału Koranu. Sury dzielą się na aje (wersety). Koran składa się ze 114 sur. Wyróżnia się 86 sur mekkańskich i 28 sury medyńskie.

Abu Lahab w Koranie

Imię Abu Lahaba zostało uwiecznione (aczkolwiek negatywnie) w Koranie, w jednej z ostatnich sur tej księgi (111.) - pt. Al-Masad.