|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Iraccy archeolodzy poinformowali o poważnym zagrożeniu dla ruin pierwszej stolicy Asyrii w północnej Mezopotamii sprzed 4500 lat, wynikającym z braku wałów przeciwpowodziowych nad rzeką Tygrys - donosi serwis internetowy Monsters and Critics.Pozostałości ... Zazwyczaj malowidła, pismo czy przedmioty artystyczne pozostawione przez naszych antenatów i odkrywane przez archeologów przywodzą na myśl hieroglify lub malowidła naskalne wykonane rękami pierwszych ludzi. Prawdopodobnie rzadziej kojarzymy te rzeczy z brytyjskimi grupami punkowymi lat 70. XX... Małe dzieci to wyjątkowe istoty. Mimo swojego młodego wieku rozumieją podstawowe zasady świata fizycznego, jak to na przykład, że przedmioty nie mogą "teleportować" się z jednego miejsca na drugie. Teraz międzynarodowy zespół... O dorobku i wizji filozoficznej abp. Józefa Życińskiego - wybitnego filozofa, teologa i publicysty - będą dyskutować naukowcy podczas konferencji na KUL-u. Wśród tematów spotkania, w którym weźmie udział ks. prof. Michał Heller, będzie spór między nauką ... W ramach badań finansowanych ze środków unijnych naukowcy zidentyfikowali gen związany z podwyższonym ryzykiem cukrzycy oraz "koniugujący transpozon", który zakłóca jego aktywność i pomaga obniżyć to ryzyko.
Badania, opisane w czasopiśmie Public Library...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Adadnirari IICzy wiesz że...? Nabu-szuma-ukin I – piąty król Babilonii z tzw. dynastii E, następca i być może syn Szamasz-mudammiqa. Początek jego panowania, którego długość jest nieznana, datowany jest na 895 r. p.n.e. Władca ten współczesny był asyryjskim królom Adad-nirari II i Tukulti-Ninurcie II. Według Kroniki synchronistycznej relacje pomiędzy oboma krajami były z początku wrogie, ale po tym jak Nabu-szuma-ukin I poślubił córkę Adad-nirari II, a Adad-nirari II córkę Nabu-szuma-ukina I, zawarty został pokój, który przetrwać miał kolejne osiemdziesiąt lat. (lub Assur-dan II), król Asyrii w latach 934-912 p.n.e., syn Tiglatpilesara II. Za jego panowania rozpoczął się długi proces wychodzenia Asyrii z okresu słabości co może symbolizować pewna inskrypcja króla. Pisze w niej o odbudowie "Bramy Rękodzielników" w Aszurze , zbudowaną dawniej przez wielkiego Tiglatpilesara I , która w chwili rozpoczęcia przez niego panowania była w ruinie. Wiodła do niej trasa z zachodu, co świadczyć może o ożywionym handlu z krajami tam leżącymi. W czasie swego panowania przeprowadził wiele kampanii przeciwko Aramejczykom. Po nim rządził jego syn Adadnirari II. Dżezira (także Al-Dżazira) (arab. الجزيرة, pol. step) — w starożytności określano tym terminem geograficzne położenie stepowej części środkowej i północnej Mezopotamii. Obecnie położone na północno-wschodniej części Syrii i północno-zachodniej części Iraku. Adad-nirari II (akad. Adad-nērârī, tłum. "bóg Adad jest moją pomocą") – król Asyrii, syn i następca Aszurdana II, według Asyryjskiej listy królów panować miał przez 21 lat (911-891 p.n.e.). Wstąpił na tron w momencie, gdy Asyria była ograniczona zaledwie do rdzennych ziem w dorzeczu Tygrysu i Małego Zabu. Do miast asyryjskich od zachodu zaczęli docierać w swoich wyprawach Aramejczycy, natomiast od wschodu otaczały kraj wrogie ludy z gór Zagros. Adadnirari II rozpoczął wojnę z plemionami aramejskimi. Wyparł je z doliny Tygrysu oraz wzgórz Kasziari (na północ od Nisibin). Następnie podążył w kierunku Al Dżaziry gdzie zburzył albo na nowo ufortyfikował miasta, które niegdyś wydarto bogu Aszurowi. Zorganizował wyprawę w rejon gór Zagros, w rejon dzisiejszego Kurdystanu. Tukulti-Ninurta II (asyr. Tukultī-Ninurta, tłum. "Ninurta pomocą moją") – król Asyrii, syn i następca Adadnirari II, według Asyryjskiej Listy Królów panować miał przez 7 lat (890-884 p.n.e.). Walczył z plemionami Nairi nad jeziorem Wan. Przeprowadził kilka wypraw przeciwko Babilonii docierając do Durkurigalzu i Sippar. Jego ostatnia wyprawa wojenna skierowana była przeciwko plemionom Muszku (Frygom) w Azji Mniejszej. Odbudował umocnienia obronne miasta Aszur.
Asyryjska lista królów, zwana też Asyryjską kroniką królewską - dzieło piśmiennictwa asyryjskiego wymieniające imiona i długość panowania królów rządzących Asyrią poczynając od władców najwcześniejszych (początek II tys. p.n.e.), a kończąc na panowaniu Salmanasara V (726-722 p.n.e.). Najważniejsze istniejące źródło do odtworzenia niemal kompletnej listy władców asyryjskich. Stoczył dwie zwycięskie wojny z babilońskim królem Szamasz-mudammiqiem, które powiększyły asyryjski stan posiadania o ziemie na wschód od Eufratu oraz o dwa miasta graniczne Hit i Zanku. Kolejna kampania przeciwko królowi Babilonii Nabu-szuma-ukinowi I zakończyła się zawarciem porozumienia gwarantującego pokój między obu państwami na okres co najmniej 80 lat. Każdy z sygnatariuszy porozumienia poślubił córkę drugiego, aby przypieczętować zawarte porozumienie. Kurdystan – górzysta kraina w południowo-zachodniej Azji zamieszkana przez Kurdów. Terytorium Kurdystanu jest podzielone między następujące państwa:
Szamasz-mudammiq – czwarty król Babilonii z tzw. dynastii E, następca Mar-biti-ahhe-iddiny. Dokładne lata jego panowania nie są znane (koniec X/początek IX w. p.n.e.). Według źródeł asyryjskich Babilonia za czasów jego panowania została najechana przez króla asyryjskiego Adad-nirari II, który zajął i włączył do swego państwa znaczne jej części. Podbił kraj Hanigalbat, będący spadkobiercą królestwa Mitanni. Zapewnił również Asyrii zaopatrzenie w surowce. Jego następcą został jego syn Tukulti-Ninurta II. Przypisy
BibliografiaMitanni – starożytne państwo założone przez Hurytów w północnej Mezopotamii i północnej Syrii w II tysiącleciu p.n.e. ze stolicą w Waszuganni (dotąd nie zidentyfikowana).
Adad to bóg burzy, wiatru, deszczu i piorunów w mitologii mezopotamskiej. Uważany był za syna boga Anu. był także jednym z bogów, którzy zesłali na ludzkość potop. Bóg ten miał dar jasnowidzenia. Przedstawiano go stojącego na byku; w obu rękach trzyma wiązki błyskawic. Czczony powszechnie na całym Bliskim Wschodzie m.in. w takich miastach jak: Aszur, Dur-Szarrukin, Guzana, Karkar, Aleppo, Babilon.
Czy wiesz że...? beta Tur Abdin - górzysty region w południowo-wschodniej Turcji, w prowincjach Mardin i Sirnak, za zachód od Tygrysu, na granicy z Syrią. Zaludniony przez syryjskich prawosławnych, posługujących się dialektem Turoyo. Głównym miastem jest Midyat.
Język akadyjski , dawniej też: chaldejski (akad. lišānum akkadītum, Kod ISO 639: akk) - język z grupy semickiej, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa wywodzi się od starożytnego miasta Akad. Jego podstawowe dialekty to: staroakadyjski, babiloński i asyryjski. W drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. był używany w kontaktach dyplomatycznych między państwami Egiptu, Mezopotamii, Anatolii, Palestyny i Syrii.
Aramejczycy to nazwa ludów semickich, które w II tysiącleciu p.n.e. żyły na pustyniach na zachód od Mezopotamii. W drugiej połowie II tysiąclecia zaczęły przenikać do Mezopotamii i Syrii. Najdawniejsze wzmianki o Aramejczykach (jako plemieniu Ahlamu) pochodzą z listów z Tell el-Amarna i dokumentów akadyjskich z XIV wieku p.n.e.. W XIII wieku p.n.e. utworzyły one na terenach Syrii niewielkie państewka. Najpotężniejszym z nich było Aram ze stolicą w Ibe (obecnie Damaszek). Dalszy rozwój nastąpił na przełomie XI i X wieku p.n.e., powstały wtedy takie panstwa-miasta jak Bit-Adimi, Bit-Bachiani, Bit-Zamani. Aramejscy koczownicy coraz liczniej osiedlali się również w Mezopotamii. W VIII w. p.n.e. państwa aramejskie w Syrii zostały podbite przez Asyrię. Jej królowie rozproszyli Aramejczyków przesiedleniami po całym Bliskim Wschodzie, przyczyniając się w ten sposób do rozpowszechnienia języka aramejskiego, który był także językiem ojczystym Jezusa. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |