Adam Tarło herbu Topór, (1713-14 marca 1744), wojewoda lubelski od 1736, starosta jasielski, marszałek konfederacji dzikowskiej, marszałek Trybunału Skarbowego Radomskiego w 1737, stronnik króla Stanisława Leszczyńskiego, przywódca opozycji wobec Augusta III.

Adam Tarło w wieku 18 lat został rotmistrzem pancernym i deputatem do Trybunału Koronnego. Posłował na sejm 1733 , potem był obecny na sejmie konwokacyjnym oraz elekcyjnym. W 1733 roku podpisał elekcję Stanisława Leszczyńskiego. .W czasie trwania konfederacji dzikowskiej sprawował funkcję marszałka generalnego, wcześniej będąc marszałkiem województwa sandomierskiego. Wybór na marszałka generalnego konfederacji zawdzięczał Janowi Tarle.

Po konfederacji Adam Tarło starał się o marszałkostwo sejmu pacyfikacyjnego, jednakże laskę sejmu objął wówczas Wacław Rzewuski . Mianowany został wojewodą lubelskim, a w 1737 został marszałkiem Trybunału Skarbowego Radomskiego. W latach 1738-1741 przebywał we Francji, gdzie pełnił służbę w wojsku. Tam popadł w konflikt z Kazimierzem Poniatowskim, a po powrocie do Polski zaogniły się jego stosunki z całą Familią. Powodem konfliktu było nielegalne adoptowanie Anny Lubomirskiej ukochanej Adama. Na tym tle zaostrzyły się także jego stosunki z Poniatowskim, z którym doszło nawet do nierozstrzygniętego pojedynku na balu u marszałka wielkiego koronnego Franciszka Bielińskiego. Tarło pod nieobecność Antoniego Lubomirskiego w Trybunale Radomskim, wydał dekret uderzający w regiment dragonii w Warszawie (komendantem był August Aleksander Czartoryski). Nie udało mu się jednak zaszkodzić zbytnio Familii. Potem w listopadzie 1743 roku obwiniał Czartoryskich o wypuszczenie paszkwilu na jego temat (Szpieg pospolity i polityczny). Sprawa została skierowana do Trybunału Koronnego, ale do procesu nigdy nie jednak doszło, gdyż Adam Tarło zginął w wyniku pojedynku z Kazimierzem Poniatowskim 14 marca 1744, w niejasnych do dzisiaj okolicznościach, prawdopodobnie dobity przez jednego ze sług Czartoryskich.

Przypisy