Adolf Galland (ur. 19 marca 1912, zm. 9 lutego 1996) – niemiecki pilot, ekspert i dowódca lotnictwa podczas II wojny światowej.

Urodził się 19 marca 1912 roku w Westerholt w Westfalii. Pilotażu uczył się w Niemczech i Włoszech, wstępując od 1933 roku do nowoutworzonego niemieckiego lotnictwa wojskowego – Luftwaffe. Od 1937 roku walczył na myśliwcach He 51 w hiszpańskiej wojnie domowej jako członek Legionu Kondor.

Podczas II wojny światowej, w kampanii wrześniowej, był dowódcą eskadry w pułku szturmowym Lehrgeschwader 2 (LG 2), latając na samolocie Henschel Hs 123. Następnie w kwietniu 1940 roku został przeniesiony do lotnictwa myśliwskiego, w szeregach którego latał do roku 1942. 10 lutego 1940 roku został przeniesiony do pułku myśliwskiego Jagdgeschwader 27 (JG 27), w którym walczył podczas kampanii francuskiej. 6 czerwca 1940 roku Galland przejął dowództwo nad III dywizjonem 26. pułku myśliwskiego (III/JG 26). 22 sierpnia 1940 roku przejął pełne dowództwo nad JG 26, w którym toczył walki z alianckim lotnictwem do 5 grudnia 1941 roku, kiedy stracił to stanowisko. Uczestniczył w bitwie o Anglię, latając na myśliwcach Bf 109. W lipcu został awansowany na stopień majora, następnie Kommodore i w listopadzie Oberstleutnant. Do końca bitwy o Anglię odniósł 58 zwycięstw powietrznych. Jedynie raz został zestrzelony w dniu 21 czerwca 1941 roku. Rankiem tego dnia Bf 109 Gallanda został uszkodzony przez Spitfire’a podporucznika Bolesława Drobińskiego z Dywizjonu 303, uszkadzając chłodnicę samolotu Gallanda i zmuszają go do lądowania awaryjnego w pobliżu Marck. O godz. 16:00 tego samego popołudnia Galland zestrzelił Spitfire’a 611. Dywizjonu RAF, jednak obserwując swoją ofiarę zbyt długo, sam został zestrzelony przez innego Spitfire’a ze 145. Dywizjonu RAF pilotowanego przez sierż. R.J.C. Granta. Galland wyskoczył ze swojego samolotu i szarpał to, co uważał za linkę wyzwalającą jego spadochronu, w rzeczywistości ciągnął on swój spadochron, który bardzo go szarpnął. Z "obrzydliwym" uczuciem położył się i pociągnął za linkę wyzwalającą, która otworzyła jego spadochron. Theo Osterkamp pojechał do szpitala, w którym Galland został hospitalizowany z powodu jego ran, by poinformować go, iż za jego 70 zwycięstwo powietrzne nadano mu miecze do Krzyża Rycerskiego Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu.

W listopadzie 1941 odniósł 97 zwycięstwo, po czym w wieku 29 lat został mianowany generalnym inspektorem lotnictwa myśliwskiego na miejsce Wernera Möldersa, który zginął w wypadku. Galland między innymi organizował osłonę powietrzną przedarcia się przez kanał La Manche niemieckich krążowników liniowych w 1942 roku (operacja "Cerberus") i następnie obronę powietrzną Niemiec. Był doskonałym pilotem myśliwskim, racjonalizatorem, wielkim zwolennikiem wprowadzenia do lotnictwa myśliwskiego samolotów odrzutowych Me 262 (na których latał następnie w końcowym etapie wojny w stworzonej przez siebie elitarnej jednostce). Krytykując często poglądy swojego zwierzchnika, Göringa, został w końcu przez niego obarczony winą za brak sukcesów lotnictwa myśliwskiego i usunięty ze stanowiska inspektora lotnictwa w styczniu 1945 roku, co spotkało się z otwartym sprzeciwem części pilotów. Na stanowisku tym zastąpił go Gordon Gollob.

W marcu 1945 roku Galland sformował elitarną jednostkę myśliwską Jagdverband 44, którą dowodził do 26 kwietnia, kiedy to jego samolot Me 262 został ostrzelany przez P-47 i uszkodzony, a Galland odniósł rany. Bilans jego walk od 1937 do 1945 roku to 104 samoloty zestrzelone w 612 lotach bojowych. Został on odznaczony szeregiem orderów, w tym jako jeden z nielicznych, Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu, Mieczami i Brylantami.

5 maja 1945 roku Galland poddał się aliantom, natomiast 14 maja przetransportowano go do Anglii, gdzie pozostał jeńcem wojennym do roku 1947. Po wojnie pracował na rzecz lotnictwa brytyjskiego (RAF), robiąc wykłady z taktyki. Na zaproszenie prezydenta Juana Perona od 1948 roku uczestniczył w organizacji szkół lotniczych Argentyńskich Sił Powietrznych i szkoleniu tamtejszych pilotów. W 1955 roku powrócił do Niemiec. W 1954 roku ożenił się z Sylvinią von Dönhoff.

9 sierpnia 1941 roku samoloty z jego eskadry strąciły samolot Douglasa Badera. Brytyjski pilot, który stracił w 1930 roku obie nogi zainteresował Gallanda. Galland odwiedził Brytyjczyka w szpitalu i uzyskał od Luftwaffe zgodę na zrzucenie Baderowi przez RAF nowych protez nóg, ponieważ stare uległy uszkodzeniu. Obaj piloci przyjaźnili się po wojnie.

W 1957 roku opublikował autobiografię Die Ersten und die Letzten ("Pierwsi i ostatni").

Odznaczenia