|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: 70 lat temu zginął Jerzy Różycki - matematyk, należący do zespołu polskich naukowców, którzy złamali kody niemieckiej maszyny szyfrującej Enigma. Statek pasażerski z Różyckim na pokładzie zatonął w nieznanych okolicznościach 9 stycznia 1942 r. na Morzu Śródziemnym. ... W rezerwacie geologicznym Wietrznia w Kielcach powstanie Centrum Geoedukacji, które jest jednym z elementów Świętokrzyskiego Szlaku Archeo-Geologicznego. Projekt jest współfinansowany ze środków unijnych. Jak powiedziała dyrekto... Laboratorium drogownictwa, którego budowa rozpoczyna się na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim, może poprawić jakość dróg w regionie. Prace zrealizuje dla uczelni Warmińskie Przedsiębiorstwo Budowlane "Rombud" z Olsztyna. Inwestycja,... 40 akademickich inkubatorów przedsiębiorczości powstanie do końca tego roku w całej Polsce w ramach projektu "Droga do Polski Przedsiębiorczej". Pierwszy taki inkubator otwarto w czwartek w Białymstoku.Inkubator jest miejscem, gdzie młody przedsi... Przedstawiciele Uniwersytetu Medycznego w Łodzi oraz Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej podpisali 1 lipca porozumienie o wspólnym powołaniu Parku Biotechnologicznego. Będą w nim działać m.in. firmy biotechnologiczne, medyczne i ochrony...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Adolf RozwadowskiCzy wiesz że...? Wielkie Księstwo Poznańskie 1815-1848 (dawniej Wielkie Xięstwo Poznańskie, niem. Grossherzogtum Posen, fr. Grand Duché de Posnanie) – autonomiczne księstwo wchodzące w skład Prus (pozostające poza Związkiem Niemieckim) powstałe na mocy kongresu wiedeńskiego, mające zaspokoić narodowe aspiracje wielkopolskich Polaków, wobec odłączenia decyzją kongresu terytorium Wielkopolski od reszty terytorium Księstwa Warszawskiego, które otrzymało status Królestwa Polskiego, państwa konstytucyjnego, związanego jedynie unią personalną z Imperium Rosyjskim. Po powstaniu listopadowym w Królestwie Polskim, popartym przez Poznaniaków, autonomia Księstwa została ograniczona w 1831, a po powstaniach wielkopolskich z 1846 i 1848 całkowicie zniesiona. Administracja pruska zmieniła nazwę na Prowincja Poznańska (Provinz Posen), ale w użyciu społecznym nadal pozostawała nazwa Wielkie Księstwo Poznańskie (choć polskie elity polityczne również używały nowej nazwy), nazwa ta pozostała w pełnej tytulaturze królów Prus, a następnie cesarzy niemieckich aż do abdykacji Wilhelma II. Pawliwka (ukr. Павлівка, do 1945 Poryck) – wieś na Ukrainie, na Wołyniu, nad Ługą, w obwodzie wołyńskim, w rejonie iwanickim, 8 km na wschód od Iwanicz i 62 km na zachód od Łucka; do 1945 miasto w województwie wołyńskim, w powiecie włodzimierskim, 28 km na południowy-wschód od Włodzimierza, siedziba gminy Poryck; urząd pocztowy, kościół (opuszczony), cerkiew, pomnik ofiar rzezi wołyńskiej. Dawniej własność polskich rodów szlacheckich, miejsce urodzenia polskiego męża stanu Tadeusza Czackiego (1765). Andrzej Tomasz Towiański (ur. k. Janiszek w powiecie wileńskim, zm. 13 maja 1878 w Zurychu) – polski ziemianin, filozof i przywódca religijny, mesjanista. Charyzmatyczny przywódca towiańczyków, organizacji zwanej też Kołem Sprawy Bożej. Adolf Jordan Rozwadowski (ur. 1813, zm. 26 maja 1871 w Paryżu) – polski działacz niepodległościowy, powstaniec listopadowy. Był synem Stanisława i Joanny ze Studzińskich; ojciec pracował jako burgrabia warszawskiego pałacu Ministerstwa Skarbu. Rozwadowski w młodym wieku służył w piechocie w czasie powstania listopadowego. Po upadku powstania podjął w Warszawie pracę urzędnika (w Dyrekcji Generalnej Loterii), a zarazem włączył się w ruch spiskowy w organizacji pod kierunkiem Gerwazego Gzowskiego. W obawie przed aresztowaniem na początku lat 40. XIX wieku przeniósł się do Galicji. Tu także pracę na stanowisku urzędniczym – w Urzędzie Obwodowym w Tarnopolu – łączył z działalnością konspiracyjną, obejmując z wyboru dwóch zjazdów działaczy rewolucyjnych (w październiku 1845 w Wojsławiu i w grudniu tegoż roku w Zakrzewiu) kierownictwo tajnej organizacji w Tarnopolskiem i Czortkowskiem. Później Rozwadowski przebywał w Wielkim Księstwie Poznańskim, utrzymując się z drukarstwa. W latach 1846-1848 był więziony za działalność konspiracyjną, być może za współpracę z Walentym Stefańskim. Walenty Maciej Stefański (ur. 12 lutego 1813 w Śródce k. Poznania, zm. 30 czerwca 1877 w Pelplinie), księgarz, działacz polityczny, jeden z organizatorów Ligi Polskiej.
Galicja (niem. Galizien, węg. Gácsország, cz. Halič, jid. גאַליציע - Golicje, tur. Haliç, rum. Galiţia, ros. Галиция - Galicija, ukr. Галичина - Hałyczyna) – potoczna nazwa narzucona przez zaborców i stosowana na określenie ziem znajdujących się obecnie w Polsce i Ukrainie składających się na dawny zabór austriacki. Również nazwa austriackiego kraju koronnego (dokładniej Królestwo Galicji i Lodomerii), istniejącego w latach 1772-1918. Zalicza się do niej ziemie południowej Małopolski po Wisłę, Ruś Czerwoną oraz zachodnią część Podola do linii Zbrucza. Jest to stosunkowo nowe pojęcie o charakterze kulturowym i historyczno-administracyjnym. Granice Galicji nie pokrywają się z granicami dawniejszych krain historycznych ani regionów geograficznych takich jak Małopolska czy ziemia halicka. Opuścił więzienie w okresie Wiosny Ludów i po krótkim pobycie w charakterze emisariusza w Galicji wyemigrował do Paryża. Pracował jako tłumacz przysięgły. Przez pewien czas mieszkał z generałem Karolem Różyckim. Był zaangażowany w działalność w kole towiańczyków. W 1863 miał wziąć udział w powstaniu styczniowym i wyprawie Wojciecha Komorowskiego na Poryck. Powstanie listopadowe – polskie powstanie narodowe przeciw Rosji, które wybuchło w nocy z 29 listopada na 30 listopada 1830, a zakończyło się 21 października 1831[5]. Zasięgiem swoim objęło Królestwo Polskie i część prowincji zabranych (Litwę, Żmudź i Wołyń).
Karol Różycki (ur. 1789 w Hucyłówce pod Czerniejowcami w powiecie jampolskim, zm. 1870 w Paryżu) – polski pamiętnikarz i publicysta, generał powstania styczniowego. Zmarł tragicznie, rozstrzelany przez wojska wersalskie w czasie Komuny Paryskiej, razem z Michałem Szweycerem. "Jedną z najokropniejszych była egzekucja Rozwadowskiego i Szwejcera", relacjonował Władysław Mickiewicz śmierć rodaków, oskarżonych o sprzyjanie komunardom; dowodem ich winy było zapalone światło, rzekomo znak dawany komunardom. Zwłoki rozstrzelanych przez dwa dni leżały na ulicy, potem Edmund Różycki (syn Karola) pochował je na cmentarzu w Bercy, a następnie Józef Alojzy Reitzenheim przeniósł do zbiorowego grobu na Père-Lachaise. Józef Alojzy Reitzenheim (ur. 1809 w Krakowie, zm. 25 grudnia 1883 we Lwowie) – pamiętnikarz i publicysta, powstaniec listopadowy i styczniowy, Polak z wyboru.
Władysław Mickiewicz (ur. 23 czerwca 1838 w Paryżu, zm. 9 czerwca 1926 tamże) – działacz sprawy polskiej na emigracji, najstarszy syn Adama Mickiewicza i Celiny z Szymanowskich. Rozwadowski uchodził za "człowieka cichego, pracowitego i «wyższego ukształcenia»" (K. Wyczańska). Jego osobę oraz Szweycera upamiętnił Teofil Lenartowicz w wierszu Od 1836 był żonaty z Eudoksją z Sobolewskich, z którą miał dwoje dzieci. Po wyjeździe Rozwadowskiego żona pozostawała przez pewien czas w kraju, w 1848 była więziona za pomoc udzielaną więźniom politycznym i kolportaż ulotek; w 1854 także przeniosła się do Francji. BibliografiaTeofil Aleksander Lenartowicz (ur. 27 lutego 1822 w Warszawie, zm. 3 lutego 1893 we Florencji) – polski etnograf, rzeźbiarz, konspirator i poeta romantyczny.
Edmund Różycki (ur. 13 stycznia 1827 na Wołyniu – zm. 1893 Kraków) – generał powstania styczniowego, pułkownik armii rosyjskiej, dowódca powstania styczniowego na Wołyniu i Podolu.
Czy wiesz że...? beta Powstanie styczniowe (; zasięgiem objęło tylko ; Wilno zostało spacyfikowane przez oddziały Murawjowa Wieszatiela; po upadku powstania Kraj i Litwa pogrążyły się w żałobie narodowej; w 1867 zniesiono autonomię Królestwa Polskiego, jego nazwę i budżet, w 1869 zlikwidowano Szkołę Główną Warszawską, w latach 1869–1870 setkom miast wspierających powstanie odebrano prawa miejskie doprowadzając je tym samym do upadku, w 1874 zniesiono urząd namiestnika, w 1886 zlikwidowano Bank Polski; skasowano wszystkie klasztory w Królestwie, skonfiskowano ok. 1600 majątków ziemskich i rozpoczęto intensywną rusyfikację ziem polskich; po stłumieniu powstania znaczna część społeczeństwa Królestwa i Litwy uznała dalszą walkę zbrojną z zaborcą rosyjskim za bezcelową i zwróciła się ku pracy organicznej; powstanie przyczyniło się do korzystniejszego niż w dwóch pozostałych zaborach uwłaszczenia chłopów; pozostawiło trwały ślad w literaturze (Orzeszkowa – Nad Niemnem, Dąbrowska – Noce i dnie) i sztuce polskiej (Grottger – Polonia i Lithuania, Matejko – Polonia) XIX i XX wieku w kraju, na Litwie i na Białorusi.
Michał Szweycer (ur. 1808, zm. 26 maja 1871) – szlachcic polski, fotograf. Syn Ludwika Szweycera herbu Zadora, brat Wincentego – właściciela Rzeczycy.
Gerwazy Gzowski (ur. 1812 – zm. 17 marca 1888) – spiskowiec i działacz niepodległościowy, członek władz powstania styczniowego, zesłaniec syberyjski.
Wiosna Ludów – seria zrywów rewolucyjnych i narodowych, jakie miały miejsce w Europie w latach 1848 - 1849, przy czym określeniem "lud" nazywano społeczności dążące do uzyskania udziału w rządach, warstwy społeczne dążące do polepszenia warunków bytowych i narodowości walczące o spełnienie swoich aspiracji w różnej postaci: autonomii, niepodległości, lub zjednoczenia w ramach jednego państwa. W latach 1848-1849 można więc wyróżnić trzy nurty rewolucyjne: ustrojowy, społeczny i narodowy.
Polski Słownik Biograficzny (PSB) – wielotomowa publikacja mająca na celu gromadzenie biografii sławnych, nieżyjących już osób związanych z Polską, mieszkających w niej oraz poza jej granicami, od czasów Popiela do współczesności.
Komuna Paryska – zryw rewolucyjny ludności Paryża, przede wszystkim inteligencji i robotników. Trwała od 18 marca do 28 maja 1871 roku. W zależności od punktu widzenia uważana za ostatnią rewolucję romantyczną, przez anarchistów za nie do końca konsekwentną próbę likwidacji państwa, a przez marksistów za przykład dyktatury proletariatu.
Cmentarz Père-Lachaise (fr. Cimètiere du Père-Lachaise), największy i najsławniejszy cmentarz paryski, założony w 1804 w ogrodach przylegających do willi Mont-Louis, podarowanej przez Ludwika XIV swojemu spowiednikowi, Père Lachaise (ojcu Lachaise), francuskiemu jezuicie, François de Lachaise. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
