Agłona - Polski Serwis Naukowy

Bazylika w Agłonie

Wnętrze bazyliki w Agłonie

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Agłona

Zobacz w Wikiźródłach hasło Agłona w Encyklopedii kościelnej

Agłona (łot. Aglona, łatg. Aglyuna) – wieś na Łotwie, w Łatgalii - dawnych Inflantach Polskich, w powiecie Aglona (do 2009 roku – w okręgu Preiļi), położona 40 kilometrów na północny wschód od Dyneburga; ośrodek maryjny z bazyliką, znajdujący się w otoczeniu jezior Cirišs (Ciriszu) i Egles.Nazwę otrzymała od jodłowego lasu (aglojs,aglenia,agalne w języku łatgalskim oznacza las jodłowy ).

Chrzest – w chrześcijaństwie obrzęd nawrócenia i oczyszczenia z grzechów, mający postać sakramentalnego obmycia wodą, któremu towarzyszy słowo (Ef 5,26). Jednoczy on z Tajemnicą paschalną, Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa dla uzyskania odrodzenia do nowego życia w Duchu Świętym, życia w wieczności. Jest to obrzęd wyznania wiary, czyniący członkiem Kościoła-Ciała Chrystusa (por. Rz 11,9). Był praktykowany w Judaizmie jako obmycie z rytualnej nieczystości. Do tej pory czynią to chasydzi w specjalnie do tego przeznaczonym baseniku zwanym mykwą. Jako obmycie rytualne jest praktykowany również w wielu innych religiach.

Łotwa (łot. Latvija, Republika Łotewska – Latvijas Republika) – państwo w Europie Północnej, powstałe po I wojnie światowej, jeden z krajów nadbałtyckich. Członek Unii Europejskiej i NATO.

W 1694 roku przybyli tu dominikanie.W 1699 roku dziedzictwo Sielickich. Ewa Justyna z Sielickich Szostowicka funduje tu klasztor ks. dominikanów. Na klasztor i kościół dominikanie wybrali miejsce w lesie jodłowym,na wzgórzu między jeziorami Ciriszu i Egles.

Pierwszy drewniany kościół dominikanie zbudowali w 1700 roku a 10 września 1751 roku konsekrował go bp.Józef Dominik Puzyna i nadał mu tytuł Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Od początku był tam przechowywany oraz MB namalowany na lipowej desce.Kult MB z Agłony był znany w całych Inflantach polskich. Bogarodzicę Agłońską nazywano Królową Północy gdyż było to najdalej na północ wysunięte sanktuarium maryjne. W 1766 r. drewniany kościół spłonął.Udało się uratować tylko obraz MB. Budowę nowej świątyni ukończono w 1780 roku. W czasach carskiej Rosji zabroniono przyjmowania nowych kandydatów do klasztoru. Ostatni dominikanin zmarł w 1891 roku.Kościół i klasztor przejęli księża diecezjalni.W 1980 roku obchodzono 200-lecie kościoła, a papież Jan Paweł II nadał mu status bazyliki. 15 sierpnia 1986 roku z udziałem kardynała Juliana Vaivods odbyła się tutaj uroczystość 800-lecia chrztu Łotwy.

Język łatgalski to język należący do wschodniego zespołu języków bałtyckich, blisko spokrewniony z językiem łotewskim. Posługuje się nim ok. 150 000 osób. Przez wielu językoznawców uważany jest jedynie za dialekt łotewskiego.

Wieś (łac. pagus, rus) – jednostka osadnicza o zwartej, skupionej lub rozproszonej zabudowie i istniejących funkcjach rolniczych lub związanych z nimi usługowych lub turystycznych, nieposiadająca praw miejskich lub statusu miasta (art. 2 ustawy z 29 sierpnia 2003 o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych).

Z okazji przyjazdu papieża Jana Pawła II odnowiono bazylikę oraz przygotowano olbrzymi plac przed budynkiem na przyjęcie Ojca Świętego, które się odbyło 8 września 1993 roku. Przybyło wtedy 300,000 pielgrzymów.

Od 1995 roku w zabudowaniach mieści się gimnazjum katolickie . Nieopodal bazyliki jest źródełko - według tradycji - z uzdrawiającą wodą.

W roku 2000 w Agłonie mieszkało 2655 osób, w tym Rosjan 396 i 93 Polaków.

Język łotewski (łot. latviešu valoda) – język z grupy języków bałtyckich, którym posługuje się w sumie ok. 1,5 mln osób, głównie na Łotwie.

Bazylika mniejsza (basilica minor) - tytuł honorowy, nadawany przez papieża, lub w drodze prawa zwyczajowego, który otrzymują kościoły wyróżniające się wartością zabytkową, liturgiczną, pielgrzymkową i duszpasterską.

Bibliografia

Agłona w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom I (Aa – Dereneczna) z 1880 r.

Suplement w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XV, cz. 1 (Abablewo – Januszowo) z 1900 r.

Ks.Andris Ševels MIC "Agłona sanktuarium na ziemi Maryi" w "Rycerz Niepokalanej".Grudzień 12 (655)2010.

Województwo (księstwo) inflanckie zwane też Inflantami polskimi powstało w 1620 r. z pozostałej przy Polsce części województwa wendeńskiego. Oficjalnie dopiero postanowieniem sejmu z 1667 roku otrzymały tytuł księstwa i ustrój województwa, dzieląc się administracyjnie na tzw. trakty: dyneburski, rzeżycki, lucyński i marienhauski. Miały trzy godności senatorskie: biskupa, wojewody i kasztelana. Miastem odbywania sejmików był Dyneburg (Dźwinów). Inflanty były we wspólnym władaniu Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Herbem województwa był srebrny gryf w koronie na czerwonym polu z mieczem skierowanym do góry i monogramem SA (Sigismundus Augustus).

Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich – monumentalny słownik encyklopedyczny wydany w latach 1880–1902 w Warszawie przez Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego; rejestrował toponimy z obszaru Rzeczpospolitej Obojga Narodów oraz niektórych terenów ościennych (np. Śląska); wielokrotnie wznawiany, stanowi cenne źródło wiadomości geograficznych, historycznych, gospodarczych, demograficznych i biograficznych.