|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Plakaty, rysunki, ulotki, odezwy, czasopisma można m.in. zobaczyć na otwartej 12 sierpnia w Łodzi wystawie "Polska i sowiecka propaganda w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1921".Ekspozycję przygotowało łódzkie Muzeum Tradycji Niepodległościowych i związana j... Polityczna złożoność w społeczeństwie ewoluuje w małych, kumulujących się postępach według wyników nowych badań unijnych, które zostały opublikowane w czasopiśmie Nature. Naukowcy, których prace zostały wyróżnione na okładce czasopisma, wyciągnęli swoje wnioski korzystając... Bitwa pod Grunwaldem - jedna z największych wiktorii oręża polskiego - nie przyniosła równie znamienitych owoców politycznych. Choć było o niej głośno w całej Europie, niewykorzystanie zwycięstwa z 1410 r. okazało się w perspektywie następnych wieków tragiczne. Geneza ... Europejscy naukowcy prowadzą intensywne prace w celu wypracowania nowych podejść do systemów komunikacji komórkowej, które składają się na elementy biologicznych urządzeń obliczeniowych. Informatyka biologiczna zajmuje się brakami, które ... Naukowcy byli przekonani, że neurony w mózgu komunikują się za pośrednictwem fizycznych połączeń zwanych synapsami. Jednakże finansowani ze środków unijnych neuronaukowcy odkryli solidny dowód na to, że neurony komunikują się również ze sobą za pomocą sła...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 AgitacjaCzy wiesz że...? Czytanie – jedna z umiejętności nabywanych przez człowieka w procesie edukacji, która umożliwia odbiór informacji przekazywanych za pomocą języka pisanego. Współcześnie wciąż jedną z podstawowych form komunikowania się jest mowa pisana, dlatego czytanie jest jedną z najważniejszych umiejętności każdego człowieka. Idea (gr. ιδέα) – pojęcie filozoficzne. Jedno z głównych pojęć filozofii wprowadzone przez Platona rozumiane przez niego jako niematerialny byt, który nie jest nam bezpośrednio dany. W metafizyce platońskiej (ontologii) przez występujące w liczbie mnogiej idee rozumie się tożsame z sobą, niezłożone, niezmienne i doskonałe byty duchowe, poznawalne rozumowo i będące realnymi odpowiednikami pojęć powszechnych oraz wzorami zmiennych rzeczy materialnych. Prasa (łac. presso tłoczyć) – określenie dzienników, czasopism i "środków masowego przekazywania powstałych w wyniku postępu technicznego" o charakterze informacyjnym, wydawanych periodycznie, nie rzadziej niż raz do roku, wyróżniających się stałym tytułem i kolejnym numerem. Określenie "prasa" pochodzi od nazwy maszyny drukarskiej i sposobu powstawania "prasy", który polega na odciskaniu znaków na papierze. Informacja jest podawana za pomocą pisma i obrazu stałego lub, w przypadku mediów elektronicznych, za pomocą dźwięku, wizji lub innej metody przekazywania informacji. Prasa zalicza się do mediów jednokierunkowych, co oznacza pewną pasywność i powoduje brak bezpośredniej reakcji odbiorcy w stronę nadawcy. Agitacja – działalność prowadząca do zjednania zwolenników dla pewnej sprawy, idei, poglądów; propagowanie haseł albo ideologii. Agitacja w Związku RadzieckimGłówna rzecz jednak – to, oczywiście, propaganda i agitacja wśród wszystkich warstw ludu - wskazywał Lenin. Jak rozumiana była agitacja na progu lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku pokazuje dzieło O agitacji, odwołujące się do doświadczeń Związku Radzieckiego z lat czterdziestych dwudziestego wieku. Włodzimierz Lenin (ros. Владимир Ленин), właśc. Władimir Iljicz Uljanow (ros. Владимир Ильич Ульянов), (ur. 22 kwietnia 1870, wg kalendarza juliańskiego 10 kwietnia, w Symbirsku, zm. 21 stycznia 1924 w Gorkach Leninowskich pod Moskwą) – rosyjski polityk, organizator i przywódca rewolucji październikowej, a następnie pierwszy przywódca Rosji Radzieckiej. Współzałożyciel i lider partii bolszewickiej. Teoretyk i ideolog komunizmu.
Pogląd jest rodzajem idei, wyobrażenia na dany temat. Jest to także pewien sąd o czymś lub punkt widzenia na coś. Każdy pogląd może ulegać zmianie w zależności od prawdziwości podstaw, na których się opiera. Wiele stosowanych w tym czasie i miejscu metod i narzędzi straciło dziś znaczenie; przede wszystkim nie tak istotny jest już przekaz bezpośredni – spotkanie, przemówienie, wspólne czytanie gazety. Zakłady pracy nie są już centrum działań propagandowych. Kino stało się przede wszystkim formą rozrywki, a jego miejsce w polityce zajęła telewizja. Ale wiele pozostało, czy to w komunikacji polityków ze społeczeństwem, czy też w wewnętrznej pracy partii politycznej. Słowem, agitacja stała się jednym z narzędzi marketingu politycznego. Komunikacja polityczna to proces wzajemnych oddziaływań informacyjnych pomiędzy podmiotami polityki połączonymi relacjami władzy, walki i współpracy. W państwie niedemokratycznym komunikacja polityczna przebiega w inny sposób w państwie demokratycznym.
Propaganda (od łac. propagare - rozszerzać, rozciągać, krzewić) - celowe działanie zmierzające do ukształtowania określonych poglądów i zachowań zbiorowości lub jednostki, polegające na perswazji intelektualnej i emocjonalnej (czasem z użyciem jednostronnych, etycznie niewłaściwych lub nawet całkowicie fałszywych argumentów). Gdy propaganda zmierza do upowszechnienia trwałych postaw społecznych, poprzez narzucenie lub zmuszenie odbiorców do przyjęcia określonych treści, wtedy stanowi jeden z elementów indoktrynacji. Działania marketingu politycznego zawierają się w szerszym zjawisku komunikacji politycznej. W przeszłości nadawano jej różne nazwy. Mówiono między innymi o propagandzie i agitacji. IstotaAgitacja polityczna jest jednym z potężnych środków komunistycznego wychowania mas pracujących, podnoszenia ich socjalistycznego uświadomienia – wskazują autorzy dzieła O agitacji, wydanego w 1952 roku i dodają, że skupia ona masy wokół partii komunistycznej, wyjaśnia politykę partii i rządu, popularyzuje plany gospodarcze i mobilizuje do walki o zbudowanie społeczeństwa komunistycznego. Marketing polityczny – jedna z form komunikacji politycznej, w której następuje oferowanie, tworzenie i wymiana wartości między uczestnikami rynku politycznego. Sprowadza się ona do wykorzystania zespołu technik społecznych, teorii oraz metod zaczerpniętych z marketingu handlowego, w celu stworzenia odpowiedniego obrazu kandydata, wypromowania jego osoby, wyróżnienia go spośród jego rywali oraz uzyskania jak największego poparcia przy jak najmniejszym zużyciu środków.
Kino – rodzaj sztuki widowiskowej uwiecznionej na taśmie filmowej lub wideo, w której aktor lub grupa aktorów odgrywa role dla widowni, lub nagrany jest obraz ruchomy z podkładem dźwiękowym lub bez. Terminem tym określa się też czasem sam spektakl lub też budynek, w którym on jest wyświetlany. Dalej dodają: Agitacja polityczna to środek komunistycznego wychowania mas pracujących. FormyFormami ustnej agitacji są referaty i przemówienia na zebraniach, pogadanki grupowe i indywidualne, wspólne czytanie gazet. Istotną rolę w agitacji pisemnej odgrywa prasa, w tym także wywieszanie prasy w zakładach pracy. Zbiorowe czytanie gazet i literatury połączone jest z dyskusją o tym, co się przeczytało. Inne formy to radio i kino, a także agitacja poglądowa: plakaty i ulotki, tabele i wykresy wykonania planu, tablice honorowe zasłużonych, wystawy. Radio w owych czasach miało najszerszy zasięg, nie tylko w sensie geograficznym, ale i technicznym – masy ludowe po prostu nie umiały w większości czytać, a kin nie było za wiele. Taka sytuacja ciągle występuje w krajach rozwijających się. Ideologia jest to powstała na bazie danej kultury wspólnota światopoglądów, u podstaw której tkwi świadome dążenie do realizacji określonego interesu klasowego lub grupowego albo narodowego.
Plakat – rodzaj wyrobu poligraficznego zaliczany do akcydensów. Druk jednostronny dużego formatu (co najmniej A2), o charakterze propagandowym lub reklamowym (nigdy wyłącznie informacyjnym), służący do umieszczania w stałych, publicznych miejscach (rozklejany, umieszczany w witrynach). Plakat tym różni się od afisza, że nie jest wykonany ze składu, lecz w całości stanowi formę graficzną. Zadrukowywany jest z reguły na całej powierzchni papieru i najczęściej posiada bogatą kolorystykę. Elementy graficzne co najmniej dorównują informacji tekstowej, z reguły jednak dominują. Napisy są często przetworzone artystycznie. Choć stopniowo ...wielcy dyktatorzy uznają gigantyczną propagandową rolę kina. Zwłaszcza w pełnym analfabetów Związku Radzieckim z treścią propagandową docierał tylko film i plakat. JęzykAgitator, wskazuje Lenin, powinien mówić jasno i prosto, językiem zrozumiałym dla mas, odrzuciwszy trudne terminy, obce wyrazy. Ma używać dobrze znanych i jaskrawych przykładów dla przekazania pewnej idei, wzbudzenia uczuć. Zwracać się w różny sposób do różnych odbiorców i używając różnych form przekazu: przemówień, wystąpień na zebraniach, prasy. Telewizja - dziedzina telekomunikacji przekazująca ruchomy obraz oraz dźwięk na odległość. W jednym miejscu za pomocą kamery i mikrofonu rejestruje się sygnał, który następnie jest transmitowany do dowolnego miejsca w zasięgu transmisji. Sygnał odbierany jest przez odbiornik telewizyjny i przetwarzany na obraz oraz dźwięk.
GazetyZasadniczymi formami wykorzystywania gazet w pracy agitacyjnej wśród szerokich mas pracujących są: głośne czytanie gazet, przeglądy prasowe (prasówki) i witryny prasowe. Głośne czytanie ma na celu zapoznanie z treścią najważniejszych artykułów, poinformowanie o najważniejszych wydarzeniach; jest w nim miejsce na zadawanie pytań agitatorowi i dyskusję. Przegląd prasowy to nie tylko wybór istotnych dla danego kręgu odbiorców artykułów, ale także ich objaśnienie, komentarz do nich; posługuje się w nim zarówno cytatem jak i streszczeniem treści. W witrynie prasowej albo w gablotce prasowej rozlepiane są całe gazety; każdy człowiek pracy może dzięki temu zapoznać się z ich treścią. Najważniejsze fragmenty artykułów są na niej podkreślone kolorowymi ołówkami. Specjalnym typem gablotki prasowej jest tabela wycinków z gazet, ułożonych tematycznie. Referaty polityczneReferaty polityczne są uzupełnieniem działań agitacyjnych. Są to wystąpienia pracowników aparatu partyjnego, służące do wyjaśniania masom pracującym uchwał partii i rządu, sytuacji międzynarodowej, polityki zagranicznej. Są wygłaszane przez najbardziej wyrobionych polityczne i doświadczonych członków partii, często pełniące wysokie stanowiska we władzach lokalnych lub centralnych. Wygłaszanie referatów politycznych dla mas pracujących ma również poważne znaczenie wychowawcze dla samego aktywu. Prelegent musi odpowiadać na zebraniach na różnego rodzaju pytania. Pobudza to aktyw partyjny oraz aktyw aparatu radzieckiego do stałego podnoszenia poziomu swej teoretycznej wiedzy. Materiały pomocnicze dla prelegentów przygotowuje wydział propagandy i agitacji, zatwierdza sekretariat partii. Po wygłoszeniu referatu prelegent składa pisemne sprawozdanie, zawierające charakterystyczne pytania, żądania, wnioski i krytyczne uwagi. Przypisy
Bibliografia Zobacz hasło agitacja w Wikisłowniku
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
