Aglomeracja krakowska – inaczej krakowski obszar metropolitalny zajmuje powierzchnię 51 gmin, zamieszkiwanych przez ok. 1,45 miliona ludzi na obszarze 4069 km².

Konurbacja - typ aglomeracji. Zespół miejski złożony z kilku miast, z których żadne nie dominuje. Miasta te pełnią rozmaite funkcje, dzięki czemu się uzupełniają. Jest to możliwe dzięki istniejącej, dobrze rozbudowanej sieci komunikacyjnej, łączącej poszczególne miasta. W szerokim rozumieniu (sensu largo) dzieli się na konurbacje (np. konurbacja śląsko-zagłębiowska), aglomeracje policentryczne (sensu stricto) oraz miasta bliźniacze (twin cities). Przykładem (aglomeracji policentrycznej) sensu stricto jest aglomeracja rybnicka powstała z dawnej, słabo- zaawansowanej konurbacji czy aglomeracja bydgosko-toruńska powstała w efekcie zbliżenia pól oddziaływań dwóch większych miast. Miasta bliźniacze np. Minneapolis - St. Paul w USA. Szczególnym typem miast bliźniaczych są interurbacje - skupienia dwóch miast o odmiennych, ale uzupełniających się funkcjach. Dobrym przykładem interurbacji z lat 60. XX wieku był Kędzierzyn i Koźle (dziś Kędzierzyn-Koźle). W aglomeracjach policentrycznych sensu stricto w istotny sposób zaznacza się rywalizacja między miastami, są też one zlokalizowane w większej odległości od siebie, niż to ma miejsce w przypadku konurbacji. Istotnym elementem jest używanie nazwy aglomeracja w odniesieniu do układów policentrycznych. Zgodnie z przyjętymi w naukach geograficznych zasadami, aby użyć w odniesieniu do układu wieloogniskowego określenia - aglomeracja - trzeba zaznaczyć jednocześnie i bezwzględnie, że mamy na myśli aglomerację policentryczną. W przypadku, gdy mówimy o formie, która jest konurbacją de facto, najlepiej ją tak po prostu nazwać np. policentryczna aglomeracja bydgosko - toruńska, konurbacja katowicka. Pojęcie - aglomeracja z następującym za nim określeniem geograficznym jest zarezerwowane dla aglomeracji monocentrycznych np. aglomeracja warszawska, aglomeracja londyńska itp. Potrzeba rozróżnienia konurbacji, miast bliźniaczych, aglomeracji monocentrycznych i innych form wynika z tego, że żadna z nich nie jest tym samym; formy te różnią się liczbą miast, które są w ich obrębie, układem powiązań, strukturą przestrzenno-funkcjonalną, mechanizmami i czynnikami miastotwórczymi, itd.

Aglomeracja warszawska – silnie zurbanizowany obszar, w skład którego wchodzi Warszawa oraz liczne miasta i wsie województwa mazowieckiego. Jest to typowy przykład aglomeracji monocentrycznej z dominującą rolą ośrodka centralnego (Warszawa). Bardzo często pojęcie to jest błędnie utożsamiane wyłącznie z Warszawą w jej granicach administracyjnych.

Urbanizacja - proces koncentracji ludności w punktach przestrzeni geograficznej, głównie na obszarach miejskich, określający także wzrost liczby ludności . Urbanizacja oznacza także przestrzenny rozwój miast oraz zmianę .

Aglomeracja wrocławska – obszar znajdujący się w południowo-zachodniej części Polski w województwie dolnośląskim na który składa się miasto Wrocław oraz otaczające go obszary. Podobnie jak w przypadku innych aglomeracji trudność sprawia wytyczenie jej granic. W związku z tym dane dotyczące jej wielkości mogą znacząco się od siebie różnić.

Obszar metropolitalny - gęsto zaludniony obszar składający się z kilku/kilkunastu miast (miasta-satelity) położonych niedaleko znaczącego centrum miejskiego. Miasta te połączone są więzami funkcjonalnymi i ekonomicznymi. Miasto centralne (lub miasta centralne) obszaru metropolitalnego tworzy tzw. hub - centrum rozrządowe całego obszaru, przez które przebiegają wszystkie linie komunikacyjne.

Aglomeracja monocentryczna – duże skupisko ludności, w którego centrum znajduje się ośrodek miejski (tzw. rdzeń), a naokoło są przyrośnięte miasta satelitarne oraz zurbanizowane wsie. Miasta satelitarne najczęściej pełnią funkcje dzielnic sypialnych lub przemysłowych. Z czasem strefa podmiejska może zostać wchłonięta przez powiększające się miasto, stając się jego integralną częścią.

Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).