Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Warto przeczytać:
Kampania wrześniowa 1939 r.Kampania 1939 r., potocznie i nieściśle zwana wrześniową, należy do wydarzeń, które wywarły największy wpływ nie tylko na naszą historię, ale i na dzieje powszechne. Z perspektywy czasu wydaje się uprawnioną teza, że nad Wisłą...
W niedzielę rekonstrukcja obrony Modlina z 1939 r. Rekonstrukcję polsko-niemieckich walk o Twierdzę Modlin z września 1939 r. będzie można obejrzeć w niedzielę na terenie Fundacji Park Militarny Twierdzy Modlin. W inscenizacji wykorzystane zostaną m.in. polska tankietka TK-3 oraz niemieckie motocyk...
Wystawa ,,Życie codzienne w województwie śląskim 1922-1939" Wystawę ilustrującą życie codzienne w województwie śląskim w latach 1922-1939 otwarto w czwartek w Muzeum Śląskim w Katowicach. W kilku pomieszczeniach zebrano m.in. ofertę przedwojennych śląskich sklepów, elementy wyposażenia straży pożarnej i wojska, przyb...
Bitwa Warszawska 1920 rokuW dniach 13-15 sierpnia 1920 r. na przedpolach Warszawy rozegrała się decydująca bitwa wojny polsko-bolszewickiej. Określana mianem "cudu nad Wisłą" i uznawana za 18. przełomową bitwę w historii świata zadecydowała o...
Reklama:
 Agresja ZSRR na Polskę 1939 To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3
Czy wiesz że...?Specnaz ( ros. Спецназ) — potoczne określenie sił specjalnych wojsk radzieckich, następnie Federacji Rosyjskiej. Termin „Specnaz” jest zbitką słów „specjalnoje naznaczenije”, co znaczy „specjalne przeznaczenie”. W Federacji Rosyjskiej słowo „specnaz” to właściwie synonim określenia „jednostki specjalne” (czasti specjalnowo naznaczenija), choć głównie używa się tego terminu w odniesieniu do rozmaitych oddziałów rosyjskich bądź z większości byłych republik radzieckich. Pododdziały podległe wywiadowi wojskowemu GRU nazywane były „SPECNAZ-em”, zaś te podległe KGB nosiły nazwę „OSNAZ”, co brało się z ich nazwy – „osoboje naznaczenije”. Bitwa pod Szackiem - starcie podczas agresji ZSRR na Polskę, stoczone w dniach 28 - 30 września 1939 między 52 Dywizją Strzelecką Armii Czerwonej, a liczącą w tym czasie około 4000 żołnierzy grupą KOP generała Wilhelma Orlika-Rückemanna. Recepcja – karykatury sowieckie w pierwszą rocznicę agresji – wrzesień 1940
Karykatury sowieckie w pierwszą rocznicę agresji. Polskojęzyczny „ Czerwony Sztandar” Lwów, wrzesień 1940
Zobacz też
Armia Czerwona 17 września 1939
Wybory do Zgromadzeń Ludowych Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi 1939
Represje ZSRR wobec Polaków i obywateli polskich 1939-1946
Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
Zbrodnia katyńska
Przypisy
- Po roku 1945 zarówno ZSRR jak i władze PRL oficjalnie zaprzeczały istnieniu tego załącznika aż do roku 1989, choć w niektórych podręcznikach historii wydanych w PRL można jednak było – mimo cenzury – przeczytać enigmatyczne informacje na ten temat.
- Paweł Wieczorkiewicz, Historia polityczna Polski 1935-1945, Warszawa 2005, s. 93-95.
- Inaczej bitwa pod Nomonhan.
- Potiomkin odmówił ambasadorowi Grzybowskiemu prawa wyjazdu pierwotnie pod pretekstem konieczności powrotu do ZSRR dyplomatów sowieckich w Polsce, którzy od tygodnia znajdowali się już na terenie ZSRR.
- Władysław Pobóg-Malinowski, Najnowsza historia polityczna Polski 1939-1945, Warszawa 1981, s. 135.
- Bohaterem sowieckim stawał się w tych tragicznych dla Polski dniach dowódca 29. Brygady Pancernej Armii Czerwonej kombryg Siemion Kriwoszein. Jego oddziały w Brześciu nad Bugiem wzięły bowiem do niewoli 1030 polskich oficerów, 1220 podoficerów i 34 tys. szeregowych żołnierzy. Jak wzięły? W jakiej bitwie? Otóż w żadnej bitwie. Na dworzec kolejowy w Brześciu w bałaganie odwrotu ku bezpiecznym granicom przybyło kilkadziesiąt polskich transportów wojskowych z żołnierzami i ze sprzętem. Wysiadali z wagonów wprost w sowieckie ręce jeszcze 25 września 1939 r. (Dariusz Baliszewski: Tajemnica generała Olszyny).
- Niejednokrotnie żołnierzy do niewoli brano podstępem – oficerowie Armii Czerwonej przedstawiali się jako sojusznicy w wojnie z Niemcami, czołgi sowieckie były udekorowane czerwonymi i polskimi flagami (m.in. w Zaleszczykach), zawierano z Polakami fikcyjne porozumienia o zgodzie na ewakuację, a następnie otaczano, rozbrajano i transportowano do obozów jenieckich itd.
- Andrzej Pepłoński, Wywiad a dyplomacja II Rzeczypospolitej, Toruń 2004, ISBN 83-85228-23-3; Ryszard Szawłowski, Wywiad polski na Związek Sowiecki w 1939 roku w: Europa Nie Prowincjonalna, Warszawa-Londyn 1999, Instytut Studiów Politycznych PAN, Oficyna Wydawnicza Rytm, Polonia Aid Foundation Trust, ISBN 83-86759-92-5 , s. 905- 922.
- ↑ Janusz Magnuski, Maksym Kołomijec: Czerwony Blitzkrieg: wrzesień 1939. Sowieckie wojska pancerne w Polsce. Warszawa: "Pelta", 1994, s. 65. ISBN 83-85314-03-2.
- Paweł Piotr Wieczorkiewicz, Kampania 1939 roku, Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 2001, ISBN 83-88072-53-6.
- Podobnie jak w roku 1944 Niemcy w powstaniu warszawskim.
- Dowództwo Wehrmachtu nie było poinformowane przez Hitlera i Ribbentropa o szczegółach tajnego protokołu do paktu Ribbentrop-Mołotow dotyczących linii podziału Polski.
- Stanisław Ostrowski – Dnie Pohańbienia.
- Tomasz Strzembosz Antysowiecka partyzantka i konspiracja nad Biebrzą X 1939 – VI 1941, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 83-88973-78-9.
- Polskie Podziemie na terenach zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi w latach 1939–1941. Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 2001.
- ↑ Andrzej Friszke: Polska. Losy państwa i narodu 1939-1989. Warszawa: Wydawnictwo Iskry, 2003, s. 25. ISBN 83-207-1711-6.
- „W niejednokrotnym wypadku – po wkroczeniu do miasteczka czy osiedla – dokonywano masowych rzezi, nie oszczędzając kobiet i dzieci. W Rohatynie (Stanisławowskie) rzeź taka trwała cały dzień. Masowych gwałtów i morderstw, zbliżonych do rzezi, dokonano w Grodnie, Wołkowysku, Świsłoczy, Oszmianie i Mołodecznie”: Władysław Pobóg-Malinowski, Najnowsza historia polityczna Polski. 1939-1945, Wydawnictwo Platan, Kraków 2004, ISBN 83-89711-10-9, tom 3, s. 107.
- Zbrodnia katyńska w świetle dokumentów, Londyn, 1975, s. 9-11.
- ↑ Witold Pronobis: Świat i Polska w XX wieku. Warszawa: Editions Spotkania, 1996, s. 196. ISBN 83-86802-11-1.
- ↑ Wojciech Roszkowski: Najnowsza historia Polski 1914-1945. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 410-412. ISBN 83-7311-991-4.
- ↑ Władysław Pobóg-Malinowski: Najnowsza historia polityczna Polski. 1939-1945. Kraków: Wydawnictwo Platan, 2004, s. 106-110 (tom 3). ISBN 83-89711-10-9.
- Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1914-1945, Świat Książki, Warszawa 2003, ISBN 83-7311-991-4, s. 410 – autor wymienia „dramatyczne sceny maltretowania jeńców polskich” które „rozegrały się w Grodnie, Wołkowysku, Oszmianie, Mołodecznie, Nowogródku, Sarnach, Kosowie Poleskim i Tarnopolu”.
- [...] Terror i mordowanie przyjęły większe rozmiary w Grodnie, gdzie wymordowano 130 uczniów i podchorążych, dobijano rannych i obrońców. 12-letniego Tadzika Jasińskiego przywiązano do czołgu i ciągnięto po bruku. Po opanowaniu Grodna nastąpiły represje; rozstrzeliwano aresztowanych na tzw. Psiej Górze i w lasku „Sekret”. Na placu pod Farą leżał wał zamordowanych [...]”: Julian Siedlecki, Losy Polaków w ZSRR w latach 1939-1986, Londyn 1988, s. 32-34.
- Karol Liszewski: Wojna polsko-sowiecka 1939. London: Polska Fundacja Kulturalna, 1986. Cytat: (Monografia zawiera najbardziej szczegółowy opis walk na całym froncie polsko-sowieckim i relacje świadków o sowieckich zbrodniach wojennych we wrześniu 1939 r).
- 22 IX w Winnikach przedstawiciele Armii Czerwonej przyjęli bez dyskusji warunki wysunięte przez gen. Langnera. Przyjęto protokół o przekazaniu miasta Lwowa Armii Czerwonej, w którym m.in. stwierdzono, że Wojsko Polskie opuści poszczególne sektory. O dalszych losach wojska była mowa w pkt. 6 i 8, które głosiły: „6. Jeńcy szeregowi i młodsi oficerowie kolumnami pieszymi, starsi oficerowie autami opuszczą miasto wzdłuż szosy Lwów–Kurowice [...] 8. Oficerom Wojsk Polskich gwarantuje się osobistą swobodę i nietykalność ich osobistej własności. Przy przejazdach do Państw Obcych rozstrzyga Władza Miejska wraz z przedstawicielami władz dyplomatycznych danego Państwa”. Protokół ten podpisali przedstawiciele Armii Czerwonej: kombryg Kuroczkin, kombryg Jakowlew, płk Diedow, płk Fotczenkow i komisarz pułkowy Makarow; ze strony Wojska Polskiego gen. Langner i płk dypl. Rakowski[1], por. też Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1914-1945, Świat Książki, Warszawa 2003, ISBN 83-7311-991-4, s. 411.
- Przedłużenie ulicy Zielonej.
- Dariusz Baliszewski, Tajemnica generała Olszyny, „Wprost”, nr 1243, 8 października 2006; dostępne w Internecie, dostęp 2007-11-07, 17:05.
- Norman Davies, Boże Igrzysko. Historia Polski, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2001, ISBN 83-240-0020-8, s. 962.
- Niektóre szacunki podają liczbę nawet od 1,8 do 2 mln, głównie z uwagi na przymusowe nadanie obywatelstwa ZSRR wielu obywatelom polskim którzy także w większości zostali deportowani – jednak w dokumentach NKWD dotyczących deportacji nie byli oni wymieniani jako Polacy.
- Tekst uchwały:
Źródło Strona Sejmu RP.
Bibliografia, linki zewnętrzne
Sławomir Dębski, Między Berlinem a Moskwą. Stosunki niemiecko-sowieckie 1939-1941, Warszawa 2007 (wyd. II poprawione), Wyd. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, ISBN 978-83-89607-08-9.
Marek Kornat, Polska 1939 roku wobec paktu Ribbentrop_Mołotow. Problem zbliżenia niemiecko-sowieckiego w polityce zagranicznej II Rzeczypospolitej, Warszawa 2002, Wyd. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, ISBN 83-915767-2-8.
Grażyna Korneć, Początki okupacji Kresów Wschodnich przez Związek Sowiecki (1939-1941) w: Wschodni Rocznik Humanistyczny , t. IV 2007.
Karol Liszewski (Ryszard Szawłowski), Wojna polsko-sowiecka 1939, London 1986, wyd. Polska Fundacja Kulturalna, ISBN 0-85065-170-0.
Jerzy Łojek, Agresja 17 września 1939. Studium aspektów politycznych, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 1990, ISBN 83-211-1410-5.
Andrzej Friszke, Polska. Losy państwa i narodu 1939-1989, Wydawnictwo Iskry, Warszawa 2003, ISBN 83-207-1711-6.
Witold Pronobis, Świat i Polska w XX wieku, Editions Spotkania, Warszawa 1996, ISBN 83-86802-11-1.
Czesław Grzelak, Kresy w czerwieni. agresja Związku Sowieckiego na Polskę w 1939 roku, Wojskowy Instytut Historyczny Akademii Obrony Narodowej, Wydawnictwo Neriton, Warszawa 1998, ISBN 83-86842-30-X.
Grzegorz Joniec, Antypolskie kampanie prasowe w sowieckiej prasie polskojęzycznej w latach 1939-1941, w: Wschodni Rocznik Humanistyczny , t. IV 2007.
Rajmund Szubański, Plan operacyjny „Wschód”, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1993, ISBN 83-11-08220-0.
Norman Davies, Boże Igrzysko. Historia Polski, Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2001, ISBN 83-240-0020-8.
Stanisław Ostrowski, Dnie pohańbienia, fragment w wersji elektronicznej[2].
dokumenty do stosunków sowiecko-niemieckich 1939–1941 (korespondencja dyplomatyczna i wszystkie tajne dokumenty), strona Yale University.
Dokumenty dotyczące agresji sowieckiej.
Biblioteka kresowa. „Wolność” ze Wschodu. Portal Kresy24.pl.
Tomasz Strzembosz, Antysowiecka partyzantka i konspiracja nad Biebrzą X 1939 – VI 1941, Neriton, Warszawa 2004, ISBN 83-88973-78-9.
Instrukcja deportacyjna Iwana Sierowa nr 001223 z 10 października 1939 – w języku angielskim.
Instytut Pamięci Narodowej „Agresja ZSRR na Polskę, 17 września 1939 r.” – zdjęcia.
IPN „17 września 1939 roku – agresja sowiecka na Polskę” – fotografie.
Nóż w plecy.Świadectwa najazdu. Dodatek specjalny „Rzeczpospolitej” oraz Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, „Rzeczpospolita” nr 218 (8424) z 17 września 2009.
przejdź do podstrony: [1][2] 3
Czy wiesz że...? beta
Policja Państwowa – (w skrócie PP) umundurowana i uzbrojona organizacja pełniąca funkcje porządkowe oraz antykryminalne na terenie Polski w latach 1918- 1939.
Komkor ( ros. комкор, Командир корпуса) – dowódca korpusu, ranga wojskowa w Armii Czerwonej, odpowiednik generała pułkownika (broni). Ranga używana w Wojskach Lądowych i Wojskach Lotniczych w l. 1935 - 1940. Wprowadzona zgodnie z postanowieniem Centralnego Komitetu Wykonawczego i Rady Komisarzy Ludowych z 22 września 1935. W Marynarce Wojennej odpowiednik - flagman 1 rangi, w korpusie oficerów politycznych w wojskach i flocie - komisarz korpusu. Obowiązywały do 7 maja 1940 kiedy to zostały zamienione odpowiednimi stopniami generalskimi.
Gospodarka niedoboru – pojęcie wprowadzone do teorii ekonomii w roku 1980 przez Janosa Kornaia w pracy pod tym właśnie tytułem (tytuł oryginalny : Economics of Shortage).
Agresja ( łac. aggressio – napaść, natarcie) – w prawie międzynarodowym określenie zbrojnej napaści (najazdu, ataku) jednego lub kilku państw na inne. Państwo, które pierwsze dokonało aktu agresji na inne określa się mianem agresora. Agresja powoduje zazwyczaj rozpoczęcie wojny. Ofiara agresji ma prawo do samoobrony, w której mogą pomagać jej też inne państwa.
|
