Dynastia Pahlawi (pers. سلسله پهلوی) – ostatnia dynastia perska, panująca w Iranie w latach 1925-1979. Jej założyciel Reza Szah Pahlawi obalił zasiadający wcześniej na perskim tronie ród Kadżarów. W 1941 roku przekazał władzę synowi Mohammadowi Rezie Pahlawiemu. W 1967 szach koronował na władczynię (szachbanu) swoją małżonkę Farah Pahlawi, która od tego czasu panowała w Persji u jego boku. W czasie rządów dynastii nastąpiło zbliżenie Iranu z Zachodem, zapoczątkowano w tym kraju też głębokie przemiany polityczne i społeczne, cofnięte później w wyniku irańskiej rewolucji islamskiej.

Mohammad Ali Szah (21 czerwca 1872 - 5 kwietnia 1924 w San Remo) – szach Persji z dynastii Kadżarów od 8 stycznia 1907 do 16 lipca 1909 roku. Wstąpił na tron po śmierci swojego ojca Mozaffar ad-Din Szaha. Jako przeciwnik konstytucji przyjętej za rządów ojca, zniósł ją w roku 1907, jako sprzeczną z prawem islamskim, oraz rozwiązał parlament. Abdykował dwa lata później w wyniku rewolucji wywołanej przez zwolenników konstytucji i udał się na emigrację do Odessy. W roku 1911 ląduje pod Astarabadem z zamiarem odzyskania tronu, jednak jego siły zostają pokonane, a Mohammad Ali Szah zostaje zmuszony do ucieczki do Konstantynopola. Jego następcą został syn - Ahmad Szah.