Ahmose II lub Amazis lub Amasis – faraon – władca starożytnego Egiptu z Okresu Schyłkowego, z XXVI dynastii saickiej. Panował w latach 570-526 p.n.e.. Prawdopodobnie nie pochodził z królewskiego rodu. Był wysokiej rangi dowódcą wojskowym i generałem. W czasach panowania faraona Psametycha II był wodzem armii w wyprawie do Kusz. Według Herodota został wyniesiony do władzy przez podległe sobie oddziały wojsk. Być może władzę objął na dwa lata przed śmiercią swego poprzednika – Apriesa. Obaj ci władcy konkurowali więc o władzę królewską, przez dwa lata, każdy kontrolując podległe sobie tereny, a Amazis w związku z tym, początkowo uważany był za uzurpatora. Był władcą wybitnym, niezwykle inteligentnym i utalentowanym, choć powierzchownie swym sposobem bycia, mogącym uchodzić za nieokrzesanego gbura, prostaka i utracjusza. Podczas swoich rządów promował kulturę grecką. Wynikało to po częścì z tego, że jego żoną była Greczynka Ladike . Wiele barwnych opowieści o Amazisie, dowodzących tego, zawdzięczamy opisom Herodota.

Amazis

Panowanie

W okresie długiego, 44-letniego jego panowania zdarzyło się wiele niezwykle ważnych dziejowych faktów politycznych, ważących na dziejach Egiptu oraz innych królestw i imperiów we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego. Pierwsza upadła Media, po niej Lidia, której władca Krezus próbował ratować swe państwo lecz wkrótce jego stolica Sardes upadła. Wkrótce potem pod naporem Persów upadł Babilon, którego ostatni król Nabunaid dostał się do niewoli. Wszystko to stało się za sprawą rodzącej się potęgi monarchii Achemenidów, którą zapoczątkował wybitny władca – Cyrus Wielki.

Już w początkach swego panowania, jeszcze w okresie rywalizacji z Apriesem, doszło do starć z wojskami króla babilońskiego Nabuchodonozora II, który chcąc skorzystać z walk wewnętrznych w Egipcie dążył do zdobyczy na terenie Egiptu. Do bitwy doszło u wschodnich granic Egiptu, a uczestniczący w niej po stronie egipskiej greccy najemnicy zostali pokonani i zmuszeni do ucieczki. Wojska Nabuchodonozora spustoszyły i złupiły część Egiptu, wywożąc ogromne bogactwa. Zwycięstwo króla babilońskiego nie pociągnęło jednak za sobą podboju i okupacji Egiptu. Wojska najeźdźcy szybko wycofały się i powróciły do swego kraju. Według niektórych relacji w czasie tej kampanii zginął Apries, uległszy propozycjom Nabuchodonozora odzyskania władzy za cenę ustępstw na rzecz Babilonu. Po ustabilizowaniu swej władzy, pierwszym, palącym problemem nowego faraona stała się konieczność uregulowania statusu greckich najemników, którzy z powodu licznych przywilejów, nadawanych im przez lokalnych nomarchów oraz zdolności adaptacyjnych w nowym kraju zamieszkania stali się obiektem nienawiści ze strony rdzennych mieszkańców Egiptu. W tym celu faraon zgromadził i osiedlił wszystkich Greków w Naukratis, mieście nad Rzeką Zachodnią, położonym w połowie dystansu pomiędzy Memfis, a wybrzeżem morskim. Z nadania faraona osadnicy otrzymali szeroką autonomię oraz swobodę wyznawania swej religii i oddawania czci bogom. Wkrótce miasto stało się ośrodkiem kwitnącego handlu i kultury greckiej, co spowodowało znaczny jego rozwój. Przynosiło ono również wymierny zysk Egiptowi, pobierany był bowiem 10% podatek od transakcji handlowych.

Chwała dyplomacji

Wzrastająca potęga państwa perskiego, rządzonego przez Cyrusa, spowodowała zmianę układu sił, dążącego do stworzenia hegemonii na całym obszarze Bliskiego Wschodu. Doskonale zdający sobie z tego sprawę Amazis, będący przewidującym władcą i doskonałym dyplomatą dążył do stworzenia układu, mogącego zrównoważyć i przeciwstawić się wzrastającemu zagrożeniu ze strony perskiej. Wykorzystując swe talenty prowadził politykę zagraniczną mogącą przynieść Egiptowi korzyści. Zawierał przymierza i układał stosunki przyjacielskie. Pierwszymi byli Grecy z Cyreny, których władca Battos II wydał za mąż za Amazisa swą córkę Ladikę, późniejszą matkę faraona Psametycha III – ostatniego władcy XXVI dynastii. Informacje o tym przekazuje nam Herodot, pisząc w swych "Dziejach" –

Przyjazne stosunki zawarte zostały również z Krezusem, królem Lidii oraz Polikratesem, tyranem Samos, niepodzielnym władcą na Morzu Egejskim. Dzięki temu przymierzu, Amazis zapewne dążył do zabezpieczenia się przed zagrożeniem ze strony Fenicji, podporządkowanej już władzy Persów. Dzięki znacznemu udziałowi floty Polikratesa, zdołał również Amazis podporządkować sobie Cypr, który stał się poprzez wysoki trybut, źródłem zysków Egiptu. Niestety przyjaźń z Polikratesem nie wytrzymała próby czasu i została zerwana, być może w wyniku pomocy jaką udzielił on Persom, szykującym inwazję na Egipt. Sam Polikrates został przez Persów zdradzony, podstępnie zwabiony do Magnezji i ukrzyżowany przez jednego z satrapów perskich – Orojtesa. Niestety, jak wkrótce się okazało, przymierza, zawarte przez Amazisa, wobec bezwzględności potęgi perskiej nie na wiele się przydały, pozostawiając Egipt osamotniony, stojący przed groźbą nowej wojny.