Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku

Na mapach: 54°20′42.36″N 18°39′46.35″E / 54.3451, 18.662875

Akademia Muzyczna w Gdańsku - budynek A (czerwony)

Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku – wyższa szkoła muzyczna, wcześniej (od założenia w 1947 r. do zmiany nazwy w 1982 r.) nosiła nazwę Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej.

Celem jej działalności jest kształcenie wysoko kwalifikowanych artystów: instrumentalistów, wokalistów, aktorów musicalowych, kompozytorów, teoretyków muzyki, dyrygentów chórów, pedagogów sztuki muzycznej, nauczycieli wychowania muzycznego, nauczycieli rytmiki, instruktorów zespołów wokalno-instrumentalnych, organizatorów życia muzycznego. W roku 2007-2008 akademia obchodziła Jubileusz 60-lecia.

Jan Ekier (ur. 29 sierpnia 1913 w Krakowie) – polski pianista, pedagog, kompozytor i redaktor. Wielokrotny juror Konkursów Chopinowskich w Warszawie. Kawaler Orderu Orła Białego.
Szymon Kuran (1955 - 2005) - kompozytor, skrzypek, muzyk jazzowy. Absolwent Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku, w latach 1981-83 koncertmistrz Filharmonii Bałtyckiej, w roku 1984 wygrał konkurs na drugiego koncertmistrza w Islandzkiej Orkiestrze Symfonicznej w Reykjaviku. Jeden z najpopularniejszych muzyków na Islandii. W roku 1994 otrzymał tytuł Artysty Roku (Borgarlistmaður), nadany przez władze Reykjavíku.

Historia

Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna została założona w Sopocie w 1947 roku przez Stefana Śledzińskiego i grupę pedagogów, wśród których byli m.in. Janina Cygańska, Jan Ekier, Zenon Feliński, Roman Heising, Janusz Urbański.

W 1966 roku uczelnię przeniesiono z Sopotu do Gdańska. W czasie najdłuższej w historii uczelni kadencji rektorskiej (tj. kadencji rektora prof. dra Antoniego Poszowskiego) nastąpił duży rozwój Akademii, m.in. utrwaliła się czterowydziałowa struktura; udostępniono zaplecze naukowe i dydaktyczne w postaci Biblioteki Głównej, utworzonego w 1972 roku wydawnictwa, jak również studia nagrań i zakładu foniatrii; założono Instytut Teorii Muzyki. W 1982 roku uczelnia otrzymała obecną nazwę.

Janusz Hajdun (ur. 25 lutego 1935 r. we Lwowie - zm. 12 września 2008 r.) – polski pianista, kompozytor. W 1945 r. jako przesiedleniec przybył do Gdyni, gdzie ukończył szkołę muzyczną I stopnia. Następnie podjął studia w PWSM w Sopocie w klasie fortepianu (ukończone w 1965 r.). W czasie studiów związał się z teatrami "Wybrzeże" i Bim-Bom oraz teatrem rąk "Co to" kierowanym przez Romualda Frejera. W późniejszym okresie współpracował z "Cyrkiem Rodziny Afanasjeff", co zaowocowało m. in. szlagierem "Niech no tylko zakwitną jabłonie" (muzyka: Janusz Hajdun, słowa: Jerzy Afanasjew). Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w redakcji muzycznej Radia Gdańsk i podjął dalsze studia w PWSM w Gdańsku w klasie kompozycji (ukończone w 1974 r.). Był autorem muzyki do przeszło stu filmów (m.in. nagrodzone Oscarem Tango Zbigniewa Rybczyńskiego, Franz Kafka, Zbrodnia i kara, Bursztynowy las) a także utworów wokalno-instrumentalnych, muzyki baletowej, teatralnej, radiowej i telewizyjnej.
Joanna Bogacka (ur. 17 grudnia 1945 w Gdańsku) – Polska aktorka filmowa i teatralna. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi. Aktorka Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1968 -1975), gościnnie występowała także w Teatrze Dramatyczny w Warszawie i Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1973 -1976). Współpracuje także z Teatrem Atelier w Sopocie. Ma na swoim koncie wiele występów w polskich filmach, serialach telewizyjnych i spektaklach Teatru Telewizji. W 1985 została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi, a w 1996 Srebrnym Krzyżem Zasługi z okazji 50-lecia Teatru Wybrzeże.

Problem bazy lokalowej dla stale rozwijającej się uczelni został rozwiązany w latach 90. za kadencji rektorskich prof. Romana Sucheckiego (przejęcie obiektu dawnych koszar) i prof. Waldemara Wojtala (przeprowadzenie wielkoskalowych inwestycji budowlanych). W trakcie ostatniej z wymienionych kadencji powstała obecna główna siedziba Akademii przy ul. Łąkowej.

Musical – typ angloamerykańskiej sztuki muzycznej. Geneza musicalu sięga drugiej połowy XIX wieku, jednak dopiero w latach 20. XX wieku gatunek zyskał prawdziwą popularność, a przez następne dekady nadal jeszcze kształtowała się jego formuła. Wraz z nastaniem ery kina i telewizji zaczęły powstawać musicale filmowe.
Jan Kusiewicz - polski tenor. Bywa określany jako jeden z najwybitniejszych polskich śpiewaków operowych. Pochodzi z Torunia, ukończył studia na wydziale wokalno-aktorskim na Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. Przez wiele lat pierwszy tenor Opery Bałtyckiej. Zyskał rozgłos po tym, jak zagrał rolę słynnego pieśniarza wzorowaną na Janie Kiepurze w filmie Pamiętnik pani Hanki w 1963 roku.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Uczelnie muzyczne w Polsce (do 1981 roku Państwowe Wyższe Szkoły Muzyczne, skrót PWSM) — szkoły artystyczne o statusie szkół wyższych, kontynuujące tradycje tzw. konserwatoriów.

Opera Bałtycka w Gdańsku Wrzeszczu. Pierwsza premiera Studia Operowego, uważana za początek historii Opery Bałtyckiej, odbyła się 28 czerwca 1950, kiedy to wystawiono Eugeniusza Oniegina Piotra Czajkowskiego. 1 maja 1953 Studio operowe i Orkiestra Filharmoniczna zostały połączone w Państwową Operę i Filharmonię Bałtycką, mieszczącą się w budynku przy Alei Zwycięstwa 15. W ciągu wielu lat dokonywano różnych przeróbek, adaptacji i modernizacji starego budynku, rozpoczętego przebudową sceny w 1955, a później, w latach 1972-1982, reszty budynku. W 1974 utworzono nową orkiestrę filharmoniczną, która odtąd pełniła funkcję Filharmonii, podczas gdy stara orkiestra pozostawała głównie orkiestrą operową. Obie instytucje kierowane były przez tego samego dyrektora naczelnego i pozostawały pod jednym dachem. Dopiero w roku 1994 rozdzielono definitywnie Operę od Filharmonii (Filharmonia zmieniła siedzibę i dyrektora) i Opera stała się samodzielną instytucją artystyczną pod nazwą Państwowa Opera Bałtycka.

Leszek Kułakowski (ur. 4 grudnia 1955 w Słupsku) – kompozytor, pianista jazzowy, teoretyk muzyki, pedagog, zwany przez krytykę "wizjonerem jazzu". Kompozytor ponad 150 utworów jazzowych na zróżnicowane obsady instrumentalne i instrumentalno-wokalne, od zespołów jazzowych po big-bandy i orkiestry symfoniczne. Kułakowski tworzy także muzykę współczesną, jest zwany guru "trzeciego nurtu" - łączącego muzykę współczesną z jazzem. Nagrał dziewięć płyt autorskich, nad kolejnymi pracuje.

Leszek Możdżer właściwie Lesław Możdżer (ur. 23 marca 1971 w Gdańsku) - polski kompozytor, pianista jazzowy i producent muzyczny. Absolwent Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku. Laureat nagrody Ad Astra przyznawanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka i Paszportu Polityki. Wielokrotnie nagradzany w plebiscytach i konkursach muzycznych m.in.: czasopisma Jazz Forum, Jazz Juniors, Jazz Melomani i Jazzowe Oskary.

Sopot (kaszb. Sopòt lub też Sopòtë, Copòtë, Copòt, niem. Zoppot) – miasto w północnej Polsce nad Zatoką Gdańską (Morze Bałtyckie), położone pomiędzy Gdańskiem i Gdynią, z którymi tworzy Trójmiasto. Szerzej, wraz z Pruszczem Gdańskim, Redą, Rumią i Wejherowem jest elementem aglomeracji gdańskiej. Sopot jest najmniejszym pod względem ludności powiatem grodzkim w Polsce.

Gdańsk, (, , jid. דאַנץ – danc) – miasto portowe w Polsce nad Morzem Bałtyckim, położone u ujścia Motławy do Wisły nad Zatoką Gdańską. Wraz z Gdynią i Sopotem tworzy Trójmiasto. Centrum kulturalne, naukowe i gospodarcze oraz węzeł komunikacyjny północnej Polski, stolica województwa pomorskiego oraz archidiecezji gdańskiej.

Ewa Werka (ur. 6 marca 1946 w Krośnie Odrzańskim, zm. 24 października 1997 w Poznaniu) – polska śpiewaczka operowa, solistka poznańskiej opery. Zachwycała publiczność i krytyków niezwykłym mezzosopranowym głosem oraz wybitnym talentem aktorskim. "Głos osobowość", "głos o niepowtarzalnej barwie", "duże, ciemnobrązowe oczy nierzadko miały więcej do powiedzenia niż jakikolwiek dodatkowy gest", "rola naznaczona bólem, wyostrzona świadomością i moralnym blaskiem, który rozświetlał duszę widza i oczyszczał go" – to przykłady entuzjastycznych opinii krytyków potwierdzanych długimi owacjami publiczności po każdym przedstawieniu, a często w ich trakcie. Uważana jest za niedoścignioną wykonawczynię ról w XX-wiecznych operach.