Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.

Cisai-Saint-Aubin – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Dolna Normandia, w departamencie Orne. Nazwa miejscowości pochodzi od imienia św. Albina.

Albin Małysiak (ur. 12 czerwca 1917 w Koconiu, zm. 16 lipca 2011 w Krakowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy krakowski w latach 1970–1993, od 1993 biskup senior archidiecezji krakowskiej.

Albwin, Elpin, Albuin — męskie imię germańskie, notowane w Polsce od średniowiecza w formie Elpinus (< Albwin), Elbnicus (< Albwin + -icus), a także skróconej formie Albin (której zapisy mogły także dotyczyć imienia Albin). Pierwszy człon imienia, Alb– (stwniem. alb, śrwniem. alp) oznacza "elf"; człon ten występował również m.in. w wariancie Elb- oraz Alw-. Drugi człon, -win (stwniem., stsas. wini), oznacza "przyjaciel". Imię to można rozumieć jako "przyjaciel elfów".

Jerzy Albin de Tramecourt (ur. 1 marca 1889 r. w Lublinie, zm. listopad 1939 r.) - major piechoty Wojska Polskiego, urzędnik państwowy, działacz niepodległościowy i społeczny, wojewoda lubelski i poleski.

Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.

Albin Żyto (ur. 1924) - generał brygady ludowego Wojska Polskiego, oficer polityczny, w służbie od 1945 r., był m.in.: zastępcą głównego inspektora lotnictwa ds. politycznych, zastępcą dowódcy wojsk lotniczych ds. politycznych (1967-1969), attache wojskowym, morskim i lotniczym Ambasady PRL w Czechosłowacji (1970-1972) oraz wieloletnim zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego WP - szefem Zarządu Kultury i Oświaty GZP WP (w latach 1972-1989). Generał brygady od 1972 r. Akt nominacyjny wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. Przez wiele lat piastował również funkcję przewodniczącego Rady Młodzieżowej Wojska Polskiego. W okresie stanu wojennego (1981-1983) pełnomocnik Komitetu Obrony Kraju (komisarz wojskowy) w Komitecie ds. Radia i Telewizji. Współtwórca i propagator festiwalu piosenki żołnierskiej w Kołobrzegu. W stan spoczynku przeszedł w 1989 r.