Aleksander I (gr. Αλέξανδρος Aléksandros, zwany Bogatym, a także Philhellenem – miłośnikiem Hellady lub Hellenofilem) – król Macedonii z rodu Argeadów. Za jego panowania Macedonia w oparciu o perską protekcję rozwijała się gospodarczo i terytorialnie. Choć Aleksander aż do wycofania się Persów z Europy pozostawał ich wiernym sojusznikiem potajemnie wspomagał walczących Greków przeciw perskiemu najeźdźcy. Na krótki czas udało mu sie również uczynić Macedonię lokalną potęgą, jednakże tuż po jego śmierci krajem zaczęły targać liczne wojny oraz konflikty w łonie rządzącej dynastii.

Pod perską protekcją

Wojny grecko-perskie

Aleksander odziedziczył tron po śmierci swojego ojca Amyntasa I. To właśnie ojciec Aleksandra w roku 510 podporządkował się Wielkiemu Królowi, stając się królem zależnym, a swe państwo czyniąc częścią Persji. W stosunkach z potężnym sąsiadem Aleksander podobnie jak jego poprzednik wykazywał się pragmatyzmem, rozumiejąc że wszelki opór przeciw nowemu panu nie ma sensu. Za swą wierność wobec Króla został wynagrodzony oddaniem pod jego zwierzchność krain tzw. Górnej Macedonii (Justynus VII 4, 1). Terytoria te nie zostały przyłączone do królestwa Macedonii gdyż zachowały one własne monarchie. Aleksander zajmował jedynie stanowisko pierwszego wśród równych wobec królów nad którymi sprawował władzę z ramienia perskiego władcy. Król Macedonii starał się jak najbardziej wykorzystać swoją dogodną pozycję na styku dwóch światów; greckiego i perskiego. Wykorzystując swoje kontakty z rządzącym w Tesalii rodem Aleuadów (pomogło mu w tym wspólne pochodzenie od Heraklesa gdyż Aleuadzi tak jak i Argeadzi wywodzili swój ród od tego herosa) by pozyskać ich jako stronników Persji. W służbie perskiej Aleksander kilkukrotnie występował jako wysłannik Króla Królów wśród greckich polis. Jego właśnie Mardoniusz wysłał wiosną 479 do Aten z zakończoną jednak niepowodzeniem misją przekonania Ateńczyków by ci porzucili sprawę grecką i sprzymierzyli się Persją. Do Beocji wsysał znamienitych Macedończyków którzy sprawowali zarząd z ramienia Persji nad kilkoma tamtejszymi polis. W czasie najazdu ma Grecję Aleksander posłusznie zapewnił perskiej armii aprowizację a także dostarczył oddziałów jazdy (sam służył w jeździe pod rozkazami persa Artabazosa) i lekkozbrojnych. Jednak w przeddzień bitwy pod Platejami przybył do greckiego obozu z ostrzeżeniem przed planowanym na następny dzień ataku Persów i zmianach w ustawieniu ich oddziałów. W czasie samej bitwy umknął z placu boju na północ wraz ze swym perskim dowódcą.

 Osobne artykuły: II wojna perska i Bitwa pod Platejami.