Aleksandr Butlerow - Polski Serwis Naukowy

Aleksander Michajłowicz Butlerow (ros. Александр Михайлович Бутлеров, ur. 15 września 1828 w Czystopolu, zm. 17 sierpnia 1886 w Butlerowce) − rosyjski chemik, profesor Uniwersytetu w Kazaniu (od roku 1854) i Sankt Petersburgu (od 1869), członek Petersburskiej Akademii Nauk. Opracował teorię struktury związków organicznych. Po raz pierwszy wydzielił azobenzen. Zsyntetyzował jodek metylenu i urotropinę. Wykazał istnienie izomerii w związkach nienasyconych. Twórca kazańskiej szkoły chemików organicznych.

Pszczelarstwo – rzemiosło rolnicze zajmujące się hodowlą pszczół, wywodzące się od bartnictwa. Odmiennym pojęciem jest pszczelnictwo, czyli nauka o pszczelarstwie.

Adolph Wilhelm Hermann Kolbe (ur. 1818, zm. 1884, cytowany zazwyczaj jako Hermann Kolbe) - niemiecki chemik-organik. Profesor uniwersytetu w Marburgu (od 1851) a następnie w Lipsku (od 1861). Wyznaczył wartościowość wielu pierwiastków. Jako pierwszy dokonał syntezy kwasu octowego z pierwiastków i kwasu salicylowego z fenolu (reakcja Kolbego). Opracował metodę otrzymywania węglowodorów nasyconych przez elektrolizę wodnych roztworów kwasów tłuszczowych (synteza Kolbego) oraz metodę przeprowadzania alkoholi w kwasy organiczne.

Biografia

Urodzony w rodzinie ziemiańskiej. Ojciec był oficerem w wojnie z Napoleonem Bonaparte w 1812 roku. Uczył się na prywatnej pensji, później w Gimnazjum Kazańskim. W latach 1844-1849 studiował na Uniwersytecie Kazańskim.

Od 1849 roku nauczyciel akademicki, od 1854 profesor nadzwyczajny, a od 1857 profesor zwyczajny chemii w Kazaniu. W latach 1860-1863 dwukrotnie rektor Uniwersytetu Kazańskiego. W latach 1868-1885 profesor zwyczajny chemii na Uniwersytecie Petersburskim. Od 1885 roku w stanie spoczynku, jednak dalej wykładał chemię specjalną. W 1871 roku akademik nadzwyczajny, a w 1874 akademik zwyczajny Petersburskiej Akademii Nauk. W latach 1878-1882 zmienił N. N. Zinina na stanowisku przewodniczącego Oddziału Chemii Rosyjskiego Związku Fizyko-Chemicznego.

Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 r. w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821 r., o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.

W 1856 roku zainteresował się pszczelarstwem i stało się dla niego drugą pasją. Prowadził doświadczenia nad różnymi typami uli i sposobami gospodarki pasiecznej, konstruował sprzęt pasieczny, interesował się pszczołą kaukaską. Organizował wystawy, zjazdy, występował jako prelegent. W 1885 zorganizował Ludową Buraszewską Szkołę Pszczelarską. Redagował czasopismo pszczelarskie Russkij pczełowodnyj listok, które wychodziło 33 lata. Wydał też kilka książek o tematyce pszczelarskiej, które były przetłumaczone na język polski. Za wkład w rozwój pszczelarstwa nazwano go ojcem racjonalnego pszczelarstwa rosyjskiego.

Źródła

Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 4 Moskwa 1971.

Zobacz też

Adolph Wilhelm Hermann Kolbe.