Aleksandra Dziurosz - Polski Serwis Naukowy

Aleksandra Dziurosz (ur. 8 stycznia 1981) – polska tancerka, choreograf, reżyser, nauczyciel tańca współczesnego, doktor sztuki.

Biografia

Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Bytomiu (1999), Pedagogiki Baletu (Akademia Muzyczna w Warszawie, 2003) oraz Podyplomowych Studiów Teorii Tańca w Akademii Muzycznej w Warszawie (2007). W 2007 uzyskała tytuł nauczyciela mianowanego. W 2009 roku na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie uzyskała tytuł doktora sztuki w dyscyplinie artystycznej: rytmika i taniec.

Zbrodnia i kara - powieść Fiodora Dostojewskiego napisana w 1866 i w tym samym roku opublikowana w odcinkach w czasopiśmie "Russkij wiestnik". W formie książkowej ukazała się w 1867, a w Polsce wydano ją po raz pierwszy w latach 1887–1888.

Reżyser – autor realizujący własną artystyczną koncepcję multidyscyplinarnego utworu: spektaklu, filmu, audycji radiowej, programu telewizyjnego, nagrania dźwiękowego itp. Nadzoruje i koordynuje działania wszystkich biorących udział w przedsięwzięciu. Reżyser nadaje ostateczny kształt utworowi i jest za niego odpowiedzialny w sensie artystycznym.

W latach 2000-2002 była tancerką w zespole Joe Alter Dance Group, w 2001 roku współpracowała z Davidem Grenke (THINGSEZISEE`M DAVID GRENKE`S DANCE/THEATRE USA).

Występowała na licznych festiwalach tańca współczesnego m.in w: Puerto Rico, Litwie, Danii, Holandii, Czechach, Polsce.

Pomysłodawca i założyciel Warszawskiego Teatru Tańca. Dla swojego zespołu stworzyła w roku 2008 spektakle: „Chopin – ex-sătŭrō” i „Trwa-nie”, a w 2009 roku spektakl „Ex-it”.

Choreografia pierwotnie zajmowała się układem ruchów tanecznych w balecie, komponowaniem tańca; dziś pojęcie to rozszerzyło się na wszystkie dziedziny, w których ruch ludzki ma charakter artystyczny – na pokazowe walki, ruch gwiazd muzyki rozrywkowej, łyżwiarstwo figurowe czy gimnastykę artystyczną; coraz częściej także choreograf - będąc odpowiednikiem kompozytora na etapie tworzenia, czy dyrygenta albo reżysera w teatrze operowym, układa wyszukane sceny walk na potrzeby filmu.

Teatr Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego – teatr założony w styczniu 1976 roku z siedzibą przy ul. Kasprzaka 22 w Warszawie (w budynku biurowym ZRK, wcześniej mieszczącym też Kino Mazowsze).

Choreograf i reżyser spektakli i około 120 etiud tanecznych prezentowanych na scenach teatrów polskich i zagranicznych (Teatr Wielki w Warszawie, Teatr Na Woli w Warszawie, Polski Teatr Tańca w Poznaniu, Teatr Wielki w Łodzi, Opera Bałtycka w Gdańsku, Opera na Zamku w Szczecinie, Staatstheater w Stuttgarcie, "Dimitris Vlissidis" Theater Chania-Kreta i innych): „Day by day”, „Neu-tris”, „Ecce homo”, „Życie to bajka”, „Schelest in the dark”, „The last day”, „Force majeure”, „Move with me”, „Enty”, „The rest is silence”, „Impresje na dobrze znany temat”, „Jak każdy..”, „Nudis verbis”, „Nawyk sukcesu”, „Matnia”, „Omega?”, „Wokaliza” i wielu innych.

Teatr Wielki w Łodzi – największy łódzki teatr, specjalizujący się w wystawianiu oper, operetek i przedstawień baletowych. Otwarty 19 stycznia 1967 roku r. Do końca 2005 r. wystawiono w nim ponad 240 premier. Teatr należy do jednej z najważniejszych scen operowych w Polsce. Dyrektorem naczelnym teatru jest Marek Szyjko.

Opera Bałtycka w Gdańsku Wrzeszczu. Pierwsza premiera Studia Operowego, uważana za początek historii Opery Bałtyckiej, odbyła się 28 czerwca 1950, kiedy to wystawiono Eugeniusza Oniegina Piotra Czajkowskiego. 1 maja 1953 Studio operowe i Orkiestra Filharmoniczna zostały połączone w Państwową Operę i Filharmonię Bałtycką, mieszczącą się w budynku przy Alei Zwycięstwa 15. W ciągu wielu lat dokonywano różnych przeróbek, adaptacji i modernizacji starego budynku, rozpoczętego przebudową sceny w 1955, a później, w latach 1972-1982, reszty budynku. W 1974 utworzono nową orkiestrę filharmoniczną, która odtąd pełniła funkcję Filharmonii, podczas gdy stara orkiestra pozostawała głównie orkiestrą operową. Obie instytucje kierowane były przez tego samego dyrektora naczelnego i pozostawały pod jednym dachem. Dopiero w roku 1994 rozdzielono definitywnie Operę od Filharmonii (Filharmonia zmieniła siedzibę i dyrektora) i Opera stała się samodzielną instytucją artystyczną pod nazwą Państwowa Opera Bałtycka.

W 2006 zrealizowała spektakl „Homo Querens” dla Polskiego Teatru Tańca z Poznania.

Twórca ruchu scenicznego w spektaklach operowym i teatralnych: Akademia Muzyczna w Warszawie: „Czarodziejski flet" (2007), Teatr Powszechny w Warszawie: „Czarownice z Salem” (2007) i "Lot nad kukułczym gniazdem" (2009), Warszawska Opera Kameralna: „Zbrodnia i kara” i „Don Juan albo ukarany libertyn” (2008), "Prometeusz" (2009). Współpracowała z reżyserami teatralnymi i operowymi: Izabellą Cywińską, Jitką Stokalską, Janem Buchwaldem, Michałem Siegoczyńskim.

Nauczyciel - jeden z zawodów zgodnie z polską klasyfikacją zawodów (PKZ) przy czym należy odróżnić nauczyciela w szkolnictwie wyższym (akademickiego) od nauczyciela ujętego w ustawie Karta Nauczyciela. Doborem kandydatów do zawodu nauczycielskiego zajmuje się pedeutologia.

Od października 2003 roku jest wykładowcą – adiunktem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie w zakresie tańca współczesnego i techniki ruchu na kierunkach: Rytmika, Taniec i Podyplomowych Studiach Teorii Tańca. Od 2009 roku prowadzi zajęcia w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi na kierunku: Choreografia i Techniki Tańca. Jako reżyser ruchu scenicznego współpracowała z Akademią Teatralną im. A. Zelwerowicza w Warszawie.

W latach 2003 - 2008 była nauczycielem tańca współczesnego w Ogólnokształcącej Szkole Baletowej w Warszawie.

Od stycznia 2008 roku prowadzi własne Studio Tańca Współczesnego działające przy Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki w Warszawie.

Aleksandra Dziurosz jest również wykładowcą teatru ruchu w ramach projektu Mazowieckiego Centrum Kultury i Sztuki-Inspiracje (od 2003 r.)

Nauczyciel tańca współczesnego na festiwalach i warsztatach tańca w Polsce i zagranicą.

Autorka książki pt. „Fenomen twórczości Piny Bausch” (2005).

Stypendystka Fundacji Balet ze Szczecina (2001), Fundacji im. Pokusów z Krakowa (2002, 2003), laureatka nagrody choreograficznej Dyrektora Polskiego Teatru Tańca – Ewy Wycichowskiej (2005), w 2006 roku otrzymała stypendium dla twórców Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Laureatka SoloDuo Dance Festiwal_Budapest_2009.

Linki zewnętrzne

"Fenomen twórczości Piny Bausch"