Grób Aleksandry Fiodorowny w soborze św. św. Piotra i Pawła w Petersburgu

Po zajęciu Jekaterynburga przez oddziały Kołczaka 25 lipca 1918 komisja pod kierunkiem Nikołaja Sokołowa dokonała oględzin domu Ipatiewa oraz odnalazła miejsce pochówku Romanowów, natrafiając zarazem na szereg szczątków spalonych zwłok oraz przedmiotów osobistych należących do zamordowanych. Opublikowane w 1924 wyniki prac komisji potwierdzały śmierć całej rodziny, nie tylko Mikołaja. Jednak o losach Mikołaja, Aleksandry i ich dzieci przez dziesięciolenia krążyły legendy i sprzeczne wersje wydarzeń.

W 1976 geolog Aleksandr Awdonin i pisarz Gleb Riabow zlokalizowali grób rodziny carskiej, jednak o swoim odkryciu powiadomił prokuraturę dopiero w 1991. 13 lipca 1993 mogiłę rozkopano, odnajdując szczątki dziewięciu osób. Badania antropologiczne pozwoliły ustalić, że płeć i wiek ofiar były takie same, jak w przypadku członków rodziny Mikołaja II. Cztery lata później na podstawie badań genetycznych ogłoszono, że w lesie pod Jekaterynburgiem faktycznie pochowano rodzinę ostatniego cara. W 1998 odnalezione szczątki uroczyście pochowano w krypcie soboru św. św. Piotra i Pawła w Petersburgu.

Kult i kanonizacja

Ikona świętych wyznawców - cara Mikołaja II i jego rodziny. Aleksandra stoi w środku obok syna Aleksego

w latach 70. XX wieku pojawił się nieformalny kult zamordowanej rodziny carskiej. Wierni przychodzili na miejsce pochówku Romanowów, traktując je jak grób świętych. 7 lipca 1991 z błogosławieństwa arcybiskupa jekaterynburskiego i wierchoturskiego Melchizedeka w uroczysku ustawiono pamiątkowy krzyż. Miejsce to stało się celem oficjalnych procesji i nabożeństw (pierwszą Świętą Liturgię odsłużono w 1995). W 2000 kult rodziny carskiej został usankcjonowany przez Sobór Biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, który zaliczył Romanowów w poczet świętych z tytułem świętych cierpiętników (strastotierpcy). W tym samym roku na miejscu ich pochówku rozpoczęto budowę monasteru Świętych Cierpiętników Carskich. Rosyjski Kościół Prawosławny, czcząc ostatnich Romanowów, nie wyraził jednoznacznego stanowiska w sprawie autentyczności ich szczątków badanych w 1993. Przedstawiciele Cerkwi nie brali udziału w ponownym pogrzebie Mikołaja II i jego rodziny w Petersburgu.

Wcześniej, w 1981, Romanowów za świętych uznał niekanoniczny Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji. Głównym ośrodkiem ich kultu jest w tej jurysdykcji cerkiew św. Hioba w Brukseli, w której przechowywane są domniemane relikwie cara - szczątki wydobyte z uroczyska w Jekaterynburgu przez żołnierzy Kołczaka, a następnie wywiezione na emigrację.

 Osobny artykuł: Kult cara Mikołaja II i jego rodziny.