|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pierwszymi ludźmi, którzy zaczęli używać pisma, byli prawdopodobnie mieszkańcy starożytnej Mezopotamii, państwa leżącego niegdyś na terenie dzisiejszego Iraku. Pisali oni już w czwartym tysiącleciu przed... Stymulator, umożliwiający zbadanie obszarów mózgu zaangażowanych w analizę znaków dotykowych, opracowuje Weronika Dębowska z Instytutu Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego. Dzięki urządzeniu będzie można obserwować, które rejony w mózgu i jak zmienia... Liczba przeszczepów w porównaniu z rokiem ubiegłym zwiększyła się - poinformowała minister zdrowia Ewa Kopacz. Zapowiedziała, że w przyszłym roku Ministerstwo Zdrowia będzie finansowało wszystkie przeszczepy wykonywane w szpitalach klinicznych... Informacje o niej pojawiają się w Biblii, badali ją starożytni Egipcjanie, Wisława Szymborska poświęciła jej wiersz, a matematyk William Shanks przez 15 lat wyliczał kolejne 707 cyfr jej rozwinięcia. Liczba Pi, bo o niej mowa, 14 ... Od kilkunastu lat stale następuje wzrost zachorowalności na zaburzenia psychiczne. W latach 2009-2013 będzie realizowany Narodowego Programu Ochrony Zdrowia Psychicznego - informuje Ministerstwo Zdrowia. Projekt rozporządzenia w sprawie programu trafi...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Alfabet łotewskiCzy wiesz że...? Ē, Ēē Litera alfabetu łacińskiego używana w zapisie języka łotewskiego, Rōmaji, w językach polinezyjskich oraz w łacińskim zapisie języka arabskiego. Przypisywana jest samogłosce [e:]. Z jest dwudziestą szóstą literą alfabetu łacińskiego, trzydziestą literą alfabetu polskiego. Litera ta pochodzi od fenickiej (północno-zachodnio-semickiej) litery zaîn, poprzez grecką literę ζ (dzeta, zeta). W języku polskim oznacza spółgłoskę przedniojęzykowo-zębową, szczelinową, dźwięczną [z̪], w języku niemieckim [ʦ], a w hiszpańskim [θ]. Alfabet łotewski – alfabet oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka łotewskiego. Składa się z 33 następujących liter: A, Ā, B, C, Č, D, E, Ē, F, G, Ģ, H, I, Ī, J, K, Ķ, L, Ļ, M, N, Ņ, O, P, R, S, Š, T, U, Ū, V, Z, Ž. W alfabecie łotewskim nie ma pochodzących z podstawowego alfabetu łacińskiego liter Q, W, i X. Zobacz teżŠ – litera alfabetu łacińskiego z diakrytycznym znakiem háček. Jest to litera w alfabecie husyckim, służąca do zapisu głoski "sz". Występuje w zapisie języków litewskiego, łotewskiego, czeskiego, słowackiego, chorwackiego, słoweńskiego, serbskiego, macedońskiego, bośniackiego i białoruskiego (alfabet łacinka). Jest tożsama ze znakiem Ш w cyrylicy.
Alfabet łaciński (łacinka), tzw. alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.
Czy wiesz że...? beta Alfabet (nazwa pochodzi od pierwszych liter alfabetu greckiego: alfa i beta) – najpopularniejszy system zapisywania mowy. Terminu używany w trzech głównych, powiązanych ze sobą i niekiedy mylonych znaczeniach, co jest źródłem licznych nieporozumień w dziedzinie historii i teorii pisma, oraz w jednym znaczeniu pochodnym. Piąty sens obejmuje użycie niepoprawne, czyli nazywanie "alfabetami" systemów nie będących nimi (pseudoalfabetów).
Č – litera alfabetu łacińskiego z diakrytycznym znakiem háček. Jest to litera w alfabecie husyckim, służąca do zapisu głoski zapisywanej w języku polskim dwuznakiem "cz". Litera ta jest stosowana w pisowni wszystkich języków zachodniosłowiańskich z wyjątkiem polskiego i kaszubskiego oraz w pisowni tych języków południowosłowiańskich, które stosują alfabet łaciński. Włączono ją też do alfabetu białoruskiego w krótkim okresie, kiedy teksty białoruskie zapisywano łacinką.
Ģ, Ģģ – litera alfabetu łacińskiego używana w języku łotewskim. Jest przyporządkowana głosce [ɟ]. Mała litera (ģ) przypomina dużą literę (Ģ), ale z odwróconą o 180° cedillą.
U jest dwudziestą pierwszą literą alfabetu łacińskiego, dwudziestą siódmą literą alfabetu polskiego. Oznacza zwykle w danym języku samogłoskę tylną wysoką, np. [u] lub [ʊ], a w języku francuskim [y].
V jest dwudziestą drugą literą alfabetu łacińskiego. W języku polskim używana w zapożyczeniach z innych języków, a także jako symbol lub skrót oraz w tak nietypowych zastosowaniach jak tablice rejestracyjne pojazdów.
S – dwudziesta czwarta litera polskiego i dziewiętnasta alfabetu łacińskiego. Oznacza zwykle w danym języku spółgłoskę przedniojęzykową szczelinową bezdźwięczną, np. [s].
Ū, Ūū – litera alfabetu łacińskiego używana w zapisie języka litewskiego, łotewskiego, rōmaji, w językach polinezyjskich oraz w łacińskim zapisie języka arabskiego. Przypisywana jest samogłosce [u:]. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
